Niektórzy z was, gdy pierwszy raz trafili na tą stronę, pomyśleli "to jest jakieś chore, bla, bla, bla (wszystko co wpoił wam system społeczny), tak nie można poderwać dziewczyny". Inni zaś od razu ze ślepą wiarą postanowili zagłębić się w morze teorii. Tych pierwszych, albo z nami już nie ma, albo Gracjan swoim artykułem "... Rozwiewam wasze iluzje" przekonał ich do zmiany życia.

Krótki wstęp
Około 2 miesiące temu rozstałem się z dziewczyną S., którą kochałem (zostawiła mnie). Dokładnej daty nie pamiętam i nie chce mi się nawet nad tym nawet zastanawiać Po rozstaniu, pojechałem na miesiąc do przyjaciół w Londynie. Popracowałem trochę fizycznie (na co dzień pracuję w finansach) , a w wolnych chwilach uprawiałem sport i wprowadzałem w życie zasady z tej strony. Kiedy wróciłem do Polski czułem, że coś się we mnie zmieniło, z resztą wszyscy dookoła zaczęli mi się przyglądać i wypytywać co mi jest, bo jestem jakby innym człowiekiem.

Widzisz ją, siedzi sobie na ławce w parku. A ciebie trafia szlag! Taka laska siedzi samiutka na ławce! Podchodzisz do niej i zaczynasz rozmowę. "Cześc" mówisz i zaczyna się. Po kilku minutach, zaczyna Cię irytowac, że ta konwersacja przypomina wywiad z niezbyt rozmownym rozmówca.Tak, ona stawia opór. Myślisz sobie" Inne też maja" i odchodzisz. Ale czy zrobiłeś wszystko, żeby ją zmanipulowac do rozmowy z Tobą? Tak, słowa "zmanipulować" nie użyłem przypadkowo.

        Już dawno coś pisałem na blogu. Mam dużo na głowie, mało wolnego czasu i na pisanie tu i na podryw. Marso natchnął mnie swoim wpisem "PODRYW W DYSKOTECE" . Chciałbym wam opisać taki specyficzny rodzaj podrywu, który kiedyś stosowałem głównie na imprezach. ( ale nie tylko)

Witam Wszystkich,

Na początek coś niecoś z autoreklamy - mój pierwszy wpis koncentrował się głównie na tym jak to się stało, że stałem się żałosną, płaczliwą kreaturą, znaną w nauce jako homo sapiens fraiericus [pol. - cipocet - jak doktor Bruce W był uprzejmy onegdaj nazwać ten - ze wszech miar godny pożałowania - (pod)gatunek]. Był to dla mnie proces - jak pisałem - zupełnie niezauważalny, tak bardzo pogrążony byłem w błogim marazmie. Zaliczyłem więc, w końcu, czołową kolizję z rzeczywistością i chcąc, nie chcąc, przebudziłem się. Choć, ściślej rzecz ujmując: zdecydowałem się przebudzić. A "przebudzić się", oznaczało, w moim przypadku, po prostu - zresetować i zmienić.

Ten filmik znakomicie pokazuje sile dobrej gry wewnętrznej!
Polecam szczególnie do wspólnego obejrzenia z kobietą, dalszy komentarz uważam za zbędny:D