Kto to wymyślił?

Dlaczego ktoś rozumie, że dziewczyny zwracają mniejszą uwagę na wygląd niż MY MĘŻCZYŹNI("facet to świnia tralalaalalala")? Że niby co? Moje wnętrze się liczy, liczy się to jaki jestem("Dziewczyny lecą na wnętrze... Na prawdę...? To z moją wątrobą nie wyrwę żadnej...").

Hej,

kto śledzi moją historię, pewnie wie, że jak u większości myślących ludzi na tej stronie nastąpiła przemiana, duża przemiana.

Znalazłem ją w sieci, gdy byłem skrajnie sfrajerzony po wielu latach bycia z byłą, a Wasze porady towarzyszyły mi od początku, czyli mniej więcej od grudnia 2008.

Myślę, że wyniosłem całkiem przyzwoitą lekcję, a efekty widać tym lepiej, że wyglądam raczej kiepsko, więc nie można powiedzieć, że jakieś zewnętrzne czynniki miały tu znaczenie.

Od października wybrałem się na nowy kierunek studiów - taki z sensowną ilością kobiet i podszedłem do sprawy na luzie.

Poznałem z widzenia naprawdę prześliczną i stylową laskę - A., startowało do niej wielu kolesi...

  Dawno dawno temu, za górami, za lasami, w krainie mrocznej jak piwnica w bloku, w czasach groźnej plagi zwaną SESJA, księżniczka Była-miłośc miała egzamin. Szlachetny rycerz Grzegorz napisał, "och, Brunhildo , będę trzymał kciuki me, aby tylko na licu wac panny pojawił się uśmiech a nie spłynęły łzy, lecz w zamian nie oczekuje twej ręki ale napitku dobrego dla zwilżenia gardła swego"
 
Następnie z obu stron nastąpiła cisza, Księżniczka robiła swoje, a Rycerz musiał walczyc ze smokiem(swoją kierowniczką), pracowac ciężko(wyciąganie kraju z kryzysu) oraz wiele innych czynów szlachetnych dokonał których nie sposób spisac, ponieważ zajęły by wiele tomów.

  Nagle ni stad ni zowąd, kiedy nasz bohater raczył się napitkiem w gospodzie pod leniwym dziobakiem, przybył posłaniec z wiadomością.

Witajcie moi Przyjaciele. Dzięki Wam i własnym poszukiwaniom
zdałem sobie sprawę jak wiele muszę zmienić w swoim życiu, aby  nie mieć problemów z kobietami. Ostatnio
zacząłem sobie zadawać pytanie co znaczy „Być sobą”… Dużo się tutaj o tym
wspomina, ale okazało się, że z początku zupełnie tego nie rozumiałem. Myślałem:
„Być sobą? Hm, no przecież jestem sobą… Kim 
miałbym być, jeśli nie sobą? Jestem spoko ziomal, ludzie mnie lubią.”
Otóż nie… Przyznałem się sam sobie, że tak naprawdę nigdy nie chciałem być
sobą. Zawsze czerpałem wzorce od swoich kolegów… Hehe, nie od wszystkich,
wybierałem sobie takich, którzy mi najbardziej imponowali. A mianowicie:

Kim jest Tyler Durden? Postać znana, może nie dla wszystkich. Wydawałoby się zwykły koleś, jakich pełno na ulicy. Zaraz, zaraz, on nie jest zwykły. Dlaczego?

Stoisz sobie na peronie, spadający lodowaty śnieg rozgrzewa twoje serce do czerwonej furii. W oczekiwaniu na pociąg chodzisz z miejsca na miejsce wkurwiony na cały świat - nawet fajki dla zabicia czasu zajarać nie możesz, bo ci na tym mrozie palce skostnieją. Z braku lepszego zajęcia przeglądasz twarze innych oczekujących i... widzisz ją. Długie nogi w obcisłych dżinsach, długie ciemnoblond włosy, wyraźnie zarysowany biust, dupeczka jak ta lala, sarnie oczy, kozaczki, seksowna kurteczka, najpewniej studentka, tak jak i ty. Czyta rozkład pociągów. Nie namyślając się długo - dodajmy, że zły nastrój wyparował z ciebie jak sen złoty - podchodzisz do niej i odzywasz się. Nie mija dużo czasu, kiedy rozmowa się rozkręca. Trochę żartów, trochę negów, na które dziewczyna się w zabawny sposób "obrusza". Dowiadujesz się, że jest w twoim wieku, a kiedy musisz uciekać na pociąg i prosisz o numer, dodatkowo na pożegnanie dostajesz jeszcze uroczy uśmiech.