Pragnę bardzo miło Was powitać po mojej dłuższej przerwie w pisaniu bloga. Wiele czynników się złożyło na to, że nie miałem kiedy siąść i coś naskrobać, a najlepiej mi to wychodzi w momencie najmniej oczekiwanym.. I tak też wstałem z łóżka, sprawdziłem skrzynkę na naszym ukochanym portalu i... pomyślałem, że napiszę parę słów od siebie.

Co by Pan zrobił na moim miejscu? Domyślam się, że olałby Pan sprawę bo tak najłatwiej, domyślam się, że połowa osób na świecie zrobiłaby to na moim miejscu. Ja tak nie zrobię, ja coś buduje i to ja powiem kiedy ma się to skończyć. A jeszcze nie dałem z siebie wszystkiego żeby rzucić to w diabły. Bo czuje, że warto.

To wpis z mojego dziennika z innego forum.

Będzie dzisiaj o tym, co wydaje mi się najtrudniejsze w relacjach z drugim człowiekiem - o iluzjach.
Zapewne zdarzyło wam się słyszeć nie raz zdanie „Myślałam/łem , że jesteś inny/a…”
Może sami się zastanawialiście, dlaczego ktoś nagle jest inny niż SĄDZILIŚCIE.
I chyba w tym tkwi sedno, w tym, że sądzimy i myślimy zamiast zaobserwować i wyciągnąć wnioski.

Tak sobie siedzę i nie mogę zasnąć, myśli kłębią się w bani jak plemniki.
Myślę sobie, a może to całe gówno z mojej głowy prze konwertuje i wstukam w klawiaturę?
A czemu by nie?
Zawsze znajdzie się ktoś kto wyciągnie coś z tego kotła myśli.
Lub porównam moje spostrzeżenia i poglądy z innymi?
I dojdę do czegoś nowego... lepszego...

Witam.

Po najlepszym okresie w moim życiu, nadszedł czas na upadek, a następnie odcięcie pępowiny. Mowa tu o związku który trwał ponad rok. Od zerwania minęło już kilkanaście dni, myślę że to odpowiedni moment, już po opadnięciu emocji aby sklecić tu kilka zdań. Niech to będzie dla mnie spowiedzią przed samym sobą.