Witam.

Po najlepszym okresie w moim życiu, nadszedł czas na upadek, a następnie odcięcie pępowiny. Mowa tu o związku który trwał ponad rok. Od zerwania minęło już kilkanaście dni, myślę że to odpowiedni moment, już po opadnięciu emocji aby sklecić tu kilka zdań. Niech to będzie dla mnie spowiedzią przed samym sobą.

Pamiętam jak dziś swoją pierwszą wizytę na stronie, przypadkową wizytę. Nie szukałem wtedy recepty na to jak odbić byłą, czy jak stać się bogiem uwodzenia. Teraz też mi na tym nie zależy. Pierwsze zetknięcie z tym ogromem nowej wiedzy było dla mnie zaskakujące, zacząłem ją chłonąć jak gąbka wodę. Jaki miałem w tym swój cel? Kiedyś to jeszcze nie było tak popularnie nazywane, dziś bym to nazwał rozwojem osobistym. Zależało mi na polepszeniu kontaktów z otoczeniem, z dziewczynami szczególnie, nie zajmowałem się jednak typowym uwodzeniem. Nie szukałem związku, no bo po co… Tak myślałem, po co mi dziewczyna…

Cel swój osiągałem, z czasem notorycznie słyszałem słowa od osób starszych, że jestem szczególnie dojrzały jak na swój wiek. Cudowne jest uczucie gdy słyszysz takie słowa z ust osób starszych, ustatkowanych, czy starszych dziewczyn. Byłem do wszystkiego optymistycznie nastawiony, czułem w sobie taką moc. Mój światopogląd znacząco różnił się od rówieśników. Lubiłem i dalej lubię wyskoczyć do klubu na imprezę, tam nie było na mnie mocnych. Założeniem zawsze była dobra zabawa, uwielbiam słuchać szybszej muzyki i tańczyć. Podejścia na parkiecie nie sprawiały mi problemu, gorzej było zagaić na mieście. Gdy patrzę na to z perspektywy czasu, jaki byłem kiedyś, aż sam jestem dla siebie pełen podziwu i wiem że do takiego „JA” chcę dalej dążyć.

Wszedłem w związek. Bardzo ładna dziewczyna, młodsza ode mnie. Z charakteru dała się poznać jako osoba twarda i wiedząca dokąd zmierza. Widziałem coś wyjątkowego. Byliśmy razem z jej inicjatywy, pamiętam jak zainicjowała ten temat. Pierwsze kilka miesięcy było cudowne, pełna kontrola, nie zapomniane wrażenia, długie rozmowy… Pojawiały się myśli, że z taką osobą mógłbym spełnić całe życie. Rzeczywistość jednak zweryfikowała wszystko, pierwsze kłótnie, nieporozumienia, uwydatnione braki w dopasowaniu charakterów. Pomimo gorszych dni potrafiliśmy tworzyć w te lepsze fajną parę, taką, której zazdroszczono takiego związku. Nie zawsze jednak problemy wychodziły poza cztery ściany. Z miesiąca na miesiąc było coraz gorzej, pierwsze chwile zwątpienia w ten związek. Chcieliśmy razem dźwignąć się razem do góry, zabrakło nam jednak czegoś.. Może działania? Prawdopodobnie tak. I tak staczaliśmy się po równi pochyłej, czując że koniec wisi w powietrzu. Jak sobie to teraz tłumaczę? Widocznie tak być musiało. Miałem sposób myślenia następujący : "Jeśli zaczyna nas więcej dzielić niż łączyć to warto odpuśćić". .Decyzja nie była łatwa, niby obie strony nie były zadowolone z obecnej relacji, w pewnym sensie dalej chciały ze sobą być, ale musiałem zakończyć tą znajomość.

Szczególnie ciężko odejść od osoby, którą się kochało i kocha się dalej. Żadne z nas nie wyrządzało sobie celowo krzywdy, mocno trzymaliśmy się zasad ustalonych na początku. Gdybym wiedział, że mogłoby się zmienić między nami na lepsze, gdybyśmy zaczęli bardziej się ze sobą rozumieć, byłbym dalej z nią. Sytuacja wygląda jednak tak, że nie ma na to perspektyw, a ja sobie nie wyobrażałem jeszcze kilkanaście dni temu dzielić z nią całego życia. Tutaj lekcja dla mnie, jak wiele może zmienić się w kilkanaście miesięcy. Zmieniłem się, wydaje mi się, że na gorsze. Zatraciłem wartości, które kiedyś uznawałem za swoje najlepsze. Nie ukrywam, brakuje mi tego.

Ten związek był dla mnie ciekawym doświadczeniem. Zrozumiałem, że życie nie jest takie łatwe jak się wydaje. Będąc niepoprawnym optymistą czasami trzeba stać się realistą. Relacja ta na kilka spraw pokazała mi całkiem inne ujęcie. Zasady określone na początku związku dają solidny fundament. To jednak za mało. Wiem, że spieprzyłem, są momenty których żałowałem, mogłem zachować się inaczej. Pamiętaj użytkowniku, żeby wymagać, trzeba też dać coś od siebie!

Ona pokazała mi czym jest uczucie do drugiej osoby, uczucie bliskości i tęsknoty. Zaangażowałem się w tą relację emocjonalnie, nie żałuję jednak tego, było warto mimo wszystko. Na sam koniec nie wrzucaliśmy jeden na drugiego, rozstaliśmy się w zgodzie. Rozmyślaliśmy jeszcze dlaczego tak się stało. Nie uznaję powrotów, ani kontaktu z byłymi. Nie było łatwo, w sumie dalej nie jest. Nie da się tak zapomnieć o spędzonym czasie, wspólnych planach i marzeniach.

Wierzę jednak, że będzie lepiej, że znów stanę się szczęśliwy. Nie zamknąłem się w sobie, otwieram się na ludzi, staram się odświeżać znajomości, które zaniedbałem. Pasje posiadam, nie rezygnowałem z nich, teraz mogę poświęcić im jednak więcej czasu. Brakuje mi jeszcze stałej motywacji do osiągania zamierzonych celów. Ta jedyna gdzieś tam jeszcze na pewno jest…

Drodzy użytkownicy, pośrednio liczę na feedback od was w postaci odniesienia do tego wszystkiego. Łatwiej zobaczyć coś z boku.

Pozdrawiam, Jajo.