Będzie dzisiaj o tym, co wydaje mi się najtrudniejsze w relacjach z drugim człowiekiem - o iluzjach.
Zapewne zdarzyło wam się słyszeć nie raz zdanie „Myślałam/łem , że jesteś inny/a…”
Może sami się zastanawialiście, dlaczego ktoś nagle jest inny niż SĄDZILIŚCIE.
I chyba w tym tkwi sedno, w tym, że sądzimy i myślimy zamiast zaobserwować i wyciągnąć wnioski.
Mnie zawsze z świata iluzji dotyczącej innej osoby, wybijała kolejna iluzja, ponieważ była najczęściej silniejsza od poprzedniej. Dla przykładu: kolejny facet był ciekawszy, inteligentniejszy, miał bogatsze wnętrze (przynajmniej mi się tak wydawało). Zabawne jest, że dopiero z tej perspektywy potrafiłam ocenić w miarę obiektywnie (bądź obiektywniej niż poprzednio) osobę poznaną wcześniej.
Złapałam się na tym, że mój umysł sam mnie oszukuje. Widzi to, co chce… a jak nie to się złości i denerwuje! Bo dlaczego TEN FACET się tak zachowuje, ja chciałam inaczej… A ON po prostu zachowuje się po swojemu.
Kosztowało mnie to dużo czasu, obserwacji i dużo facetów , by dostrzec to jaką krzywdę sama sobie robię. Dlaczego krzywdę? Bo żyjąc iluzją nigdy nie będzie się szczęśliwym, zawsze coś będzie nie tak, coś nie będzie pasowało. A jak iluzja pryśnie to jest wtedy żal, irytacja, gniew.
Trudny do wytępienia przeciwnik ale warto podejmować walkę.
Dlaczego tak robimy? Dlaczego okłamujemy siebie?
Ja wiem dlaczego ja to robię, a przynajmniej po części.
1. Posiadanie czegoś idealnego w tej chwili daje ulgę. Nie trzeba już szukać, starać się, można odpocząć, bo przecież się znalazło to NAJ.
2. Daje też bezpieczeństwo , a raczej iluzję bezpieczeństwa, bo tej wspaniały facet mnie ochroni i mogę czuć się już bezpieczna.
A tu się okazuje, że ten NAJ ma takie same problemy, rozterki i wady jak my i nie ochroni nas, przynajmniej nie tak jak to sobie wymyśliłyśmy. Nie możemy zrzucić na niego odpowiedzialności.
A miało być tak pięknie… I co teraz? Teraz foch! Staranie się kogoś zmienić i nagiąć, by choć trochę przypominał iluzję. A naginanie boli i rodzi poczucie nieakceptacji u drugiej osoby. Aczkolwiek niektóre osoby próbują tak w kółko całe życie.
Mi się już znudziło  . Wole poznawać osobę z lekkim dystansem ale też lekką wiarą w to , że po prostu jest dobrym człowiekiem i cierpliwie zobaczyć , kto to jest.
Nie bójcie się, że ktoś wam „ucieknie”, nie myślcie, że trzeba się śpieszyć.
Ale też nie obserwujcie „zza płotu” domyślając się jaki ktoś jest, potrzebna jest interakcja, dużo interakcji .