Śledząc ostatnio forum i przebijając się przez kilkanaście tematów zauważyłem, że ciągle jednym z głównych problemów trapiących wchodzący tutaj, zaczynającym wdrażać wiedzę zawartą w artykułach i osoby z jakiś stażem jest strach, strach paraliżujących ich przed podejściem do kobiety.

Odnośnie rozwoju mojej osoby: mam dobrą i nieco gorszą wiadomość. Jak już pewna niezapisana tradycja nakazuje - zacznę od tej gorszej. Dlaczego mówię "gorszej" a nie "złej" ? Ponieważ mimo, iż cel nie został osiągnięty, wiele cennego doświadczenia znów zagościło w mojej głowie.

W społeczności istnieje taki szablon, profil początkującego, który jest życiowo nieporadny, nie radzi sobie z kobietami. Dużo myśli, raczej bezproduktywnie i dostaje po każdej próbie otwartą dłonią w twarz od losu, bo znów go rzuciła, bo zdradziła, bo nie odpisuje, bo olała. I to jest jedna skrajność.

Tak było to już mówione wiele razy, przez ludzi mądrzejszych i bardziej niż ja doświadczonych. Lecz ja mam wenę, mam L4, nuda i rutyna wypełnia mój dzień.

Siadam na taborecie. Patrzę przez okno. Śnieg ogarnął okolicę białą płachtą. Wiatr rozrzuca puch po zamarzniętych chodnikach. Jest piątkowy wieczór. Miasto jakby wymarłe. Siedzę tak sobie, tępo patrząc przed siebie. Różne myśli biegają mi po głowie. Przeszłość, teraźniejszość, przyszłość... Wszystko się splata tworząc chaos i pobudzając wkurwienie.