Stawiłem sobie pomnik trwalszy niż ze spiżu.
Od królewskich piramid sięgający wyżej;
Ani go deszcz trawiący, ani Akwilony
Nie pożyją bezsilne, ni lat niezliczony

Szereg, ni czas lecący w wieczności otchłanie.
Nie wszystek umrę, wiele ze mnie tu zostanie
Poza grobem. Potomną sławą zawsze młody,
Róść ja dopóty będę, dopóki na schody

Kapitolu z westalką cichą kapłan kroczy.

Śledząc ostatnio forum i przebijając się przez kilkanaście tematów zauważyłem, że ciągle jednym z głównych problemów trapiących wchodzący tutaj, zaczynającym wdrażać wiedzę zawartą w artykułach i osoby z jakiś stażem jest strach, strach paraliżujących ich przed podejściem do kobiety.

Odnośnie rozwoju mojej osoby: mam dobrą i nieco gorszą wiadomość. Jak już pewna niezapisana tradycja nakazuje - zacznę od tej gorszej. Dlaczego mówię "gorszej" a nie "złej" ? Ponieważ mimo, iż cel nie został osiągnięty, wiele cennego doświadczenia znów zagościło w mojej głowie.

W społeczności istnieje taki szablon, profil początkującego, który jest życiowo nieporadny, nie radzi sobie z kobietami. Dużo myśli, raczej bezproduktywnie i dostaje po każdej próbie otwartą dłonią w twarz od losu, bo znów go rzuciła, bo zdradziła, bo nie odpisuje, bo olała. I to jest jedna skrajność.

Tak było to już mówione wiele razy, przez ludzi mądrzejszych i bardziej niż ja doświadczonych. Lecz ja mam wenę, mam L4, nuda i rutyna wypełnia mój dzień.