Wszyscy piszecie, że tak bardzo boicie się podejść do laski... Ja, choć wiele wiem, przyznam się szczerze, że nie podrywałem jeszcze lasek na ulicy - częściej przez neta czy w szkole. Postanowiłem jednak sprawdzić, jak to jest.

Wracałem dziś po szkole, zmęczony, nie chciało mi się nic - z tego powodu ominąłem dwie całkiem niezłe laski, po prostu idealne okazje do nawiązania znajomości. Nie czułem się na siłach do podrywania - po prostu od rana prawie nic nie jadłem i ogólnie to nie był najszczęśliwszy dzień.

Wychodzę na przystanek i tam widzę śliczną, długowłosą brunetkę, tyłek taki, że aż się chce pogłaskać, zgrabne nogi. Spaceruje, słucha muzyki. Postanowiłem podejść. W końcu co mi szkodzi? I tak czekam na busa.

-Hej, na jakiego busa czekasz?
-Na S - ściąga słuchawki z uszu i uśmiecha się.
-Czyli bardziej w kierunku Demptowa? - pytam dalej.

I tak wywiązała się rozmowa. Zaczęliśmy rozmawiać o jej dzielnicy, o mojej, potem o szkole...

Witam!
Przedstawie wam sytuacje jaka mnie spotkala gdy mialem 18lat.
Teraz mam 20 i calkiem inaczej mysle niz kiedys.Ale przejdzmy do rzeczy.

Witam.

Jako poczatek: www.podrywaj.org/jak_przesta%C5%82em_by%C4%87_nagrod%C4%85

Tak, skończyło się wszystko. Kończyło się już od dłuższego czasu. Kolega gen przewidział wydarzenia - moja pani, którą tak idealizowałem, dla której byłbym w stanie zrobić tak wiele (i jednocześnie najgłupszą rzecz w moim życiu), zrobiła ze mnie rogacza - znalazła sobie nowego do ochów i achów. Jaka ironia losu. Ale po kolei.

Nauczony doświadczeniami, które opisałem we wpisie poprzednim postanowiłem prowadzić dalej wojnę ze swoim lękiem. Przypomniałem sobie cytat z filmu „Fight Club”, który często mi pomaga zbudować odpowiednią siłę wewnętrzną: „This is your life and it's ending one minute at a time” w wlnym tłumaczeniu – „To jest moje życie, które mija z każdą minutą”.

Pod koniec wakacji (jak pisałem w poprzednim wpisie) zdecydowałem się odrzucić wszelkie opory i zrobić to, na co miałem ochotę od prawie siedmiu lat - poznać ładną dziewczynę, pójść z nią na randkę, całować się z nią, przytulać, kochać, chodzić pod rękę, tak żeby wszyscy widzieli i - jak dobrze by poszło - zazdrościli. Tak jak ja zazdroszczę.

Za dwa miesiące kończę 19 lat. Całą młodość zmarnowałem. Nie tylko nie było w niej żadnego seksu. Nie było też żadnej randki. Żadnego pocałunku. Ani nawet lekko namiętnej wymiany zdań. Nie pytajcie dlaczego, i tak nigdy sobie tego nie wybaczę. Ale od mniej więcej początku studiów zdecydowałem całkowicie zmienić swoje nastawienie. I jakoś tak zacząłem stawiać pierwsze kroki w dziedzinie kontaktów z dziewczynami. Ale w ostatnich dniach mój optymizm poważnie osłabł. Najpierw laska z roku na propozycję randki po prostu totalnie mnie olała (może skrobnę o tym jakiś wpis), a wczoraj miałem okazję przekonać się, że tchórzostwo (przestańmy tak ładnie nazywać je "nieśmiałością") nadal mocno się trzyma w moim umyśle.

Witam wszystkich.

Od dosyć dawna siedzę na tej wspaniałej stronie. Przeczytałem artykuły, zaglądam do blogów i
na forum. Teorii mam pełno w głowie, jednak bardzo rzadko to wykorzystuję. Tak więc, postanowiłem to zmienić. Stanowczo mniej czytać i skupić się na praktykowaniu. Pierwszym krokiem było stworzenie bloga. Następnym udanie się w teren.

Opiszę teraz swoją przygodę w terenie. Niestety dużych sukcesów nie odniosłem, jednak miło się zakończyła i zmotywowała do dalszych prób.
Jako, że dzisiaj brzydka pogoda, udałem się pociągiem do centrum handlowego.