''Na pewno sensem życia nie jest posiadanie kobiety, bo aby być szczęśliwym w związku pierw trzeba być szczęśliwym samemu ze sobą.''

a co jezeli zagubionemu, nieszczesliwemu facetowi kobiet wskaze drogę i go troszkę ' poprowadzi' :>

Prowadzę samotne życie od jakiegoś dłuższego czasu i miałem dużo okazji podumać sobie nad sensem istnienia.

Z perspektywy mojego ateistycznego "ja" świadomość rodzi dużo pytań. Odkąd jesteśmy świadomi że żyjemy zaczynamy kwestionować wszystko, w tym sens istnienia. Gdyby nie świadomość nie głowilibyśmy się nad tym co nas "stworzyło" co stworzyło świat i co jest po śmierci. Żylibyśmy jak np. psy. Głód = polowanie, popęd seksualny = szukanie partnerki do seksu, stado = ochrona stada itp. itd.

Jeżeli ktoś jest ateistą po co bawi się w moralność? Tak z punktu widzenia kogoś kto to obseruje. Po co ateista przestrzega zasad skoro one nie mają sensu. Jaki według ateisty jest sens moralności i godności? Po co nam sumienie? Dla ateisty jesteśmy zwierzęciem. Trochę bardziej inteligentnym od reszty. Według ateisty kierujemy się emocjami, miłość to przecież jakaś reakcja chemiczna.

Dlatego uważam siebię za pół wierzącego bo nie dokońca wierzę w Biblię. Wierzę że czas to po prostu coś co stworzył Bóg. I my nie pojmiemy tego "co było przed" bo czas to dzieło Boga. Ale wiele pytań pozostało bez odpowiedzi. Najwięcej absurdów znalazłem w biblii. Więc trzymajmy się wielkiej księgi teraz. Czemu nikt Jezusa nie pytał o sens istnienia? Czemu Jezus nic o tym nie mówił? Czemu Bóg skazuje nas na ziemię za grzechy innych? Czy nie mam prawa wierzyć, że ja bym nie zerwał Edeńskiego jabłka? Bowiem przez incydent w raju Bóg nas pokarał. I według logiki Biblii każdy człowiek popełniłby ten grzech. Skoro tak to czemu jesteśmy Bożym eksperymentem?

Gardzę watykanem i jakąkolwiek władzą. Nie potrzebni mi "oficjalni przedstawiciele Boga" żeby mówić co i jak mam myśleć. Nie potrzebny mi kościół bo kojarzy mi się to tylko i wyłącznie z rytuałami masonów. Szukam Boga w sobie i w miłosierdziu i w miłości i wierzę że to jedyny dowód dla mnie.

Jaki jest sens istnienia ze strony osoby wierzącej? Dla mnie niema sensu istnienia. Mam żyć by pokazać Bogu jak sobie radzę z różnymi sytuacjami? Bo czytając Biblię na to wygląda. Ciągle nas niby testuje. A ja się ostro na takiej ślepej wierze przejechałem. Prawie rok spędziłem jak najlepiej mogłem. Nastawiałem swój policzek itp. A to wszystko budzi w tobie poczucie winy. Niby robisz to dla NIEBA. A czym jest niebo? Ja bym wolał życie na ziemiii. W niebie będziesz musiał być święty. Podobno sama obecność Boga jest dla ciebie nagrodą. A dla mnie to egoistyczny Bóg. Który sprawi że jak po narkotykach w ewentualnym niebie będę odurzony jego obecnością. Że nic nie będzie mieć dla mnie znaczenia tylko Bóg. Ja bym wolał niebo na ziemii z ludźmi którzy mnie szanują i tymi którzy mnie nienawidzą. Z niesprawiedliwością. Nie zależy mi na bogactwach i innych takich rzeczach. Więc już tu za życia szykuję sobie w miarę możliwości niebo.

Całe życie chcą bym czuł się, że po śmierci będę osądzony.

No to widzisz Dalajlama nie jest specem we wszystkim, bo są tacy, którzy na to pytanie z powodzeniem rozważali i napisali o tym książki.

"Tylko od samego człowieka zależy jaki będzie sens jego życia i czy w ogóle go nada" Frankl.

Jaką to zwartą grupę niby tworzy naród? Wspólna tradycja i historia to trochę za mało, żeby na tej podstawie tworzyć jakieś ogólne i abstrakcyjne schematy dla całej populacji. Równie dobrze możesz stworzyć takie coś dla wielbicieli parówek.

To jest właśnie ten problem w dyskusji z ludźmi wierzącymi (religijnymi), że mają swoje arbitralne argumenty, a polemikę kwitują tym, że się jest zamkniętym na Boga/ma się zamknięty umysł(serce) itp. itd. Typowy mechanizm obronny.

Tak się składa, że byłem przez dłuższy okres mojego życia zaangażowany religijnie, miałem ciągły kontakt z religią, obrzędami. Z perspektywy czasu związek z religią oceniam podobnie jak związek z toksyczną kobietą - niby są pozytywy, ale wszystko jest budowane na cierpieniu i na dłuższą metę kiepsko się na tym wychodzi.

Reagujesz na krytykę jak rozhisteryzowana kobieta, robiąc z igieł widły i zaokrąglając kilka pytań do stówy.
Co to? koniec świata jak ktoś Ciebie zaatakuje?
Beczysz jak rozkapryszony bachor, gdy ktoś zamiast Ci bić brawa, coś Ci wytknie.

Jeszcze jakieś płacze "atakujo mnie i moja kobieta! Bo mam dużo plusów!" Proszę Cię... zważ swoją bajerę.

Na pw Ci rzucam linki gdzie publicznie zadaje Ci pytania, bo gram fair. Nie, nie czuję, że to żałosne. Gram w otwarte karty i nie gadam na Ciebie za plecami tylko w twarz.

Gdzieś mnie kiedyś szturchnąłeś więc Ci oddałem, bo nie lubię jak ktoś się rozpycha moim kosztem.

Pisze pusto acz sensownie, moje wpisy to nie Twoje, które czyta się z wypiekami na twarzy i przy których niemalże zapomina się o czym właściwie się czyta, bo i tak czyta się zajebiście.
Tacy jak Ty moich tekstów nie lubią czytać, bo tam emocji nie ma. To ani złe, ani pozytywne, po prostu tak jest.

To, że potrzebuję do równowagi czyjejś uwagi wiem nie od dziś, pracuję nad tym lecz nie chwalę się wynikami bo wiem, że reszta w dupie to ma.
Od intelektu też odchodzę bo jak trafnie zauważyłeś, po jakimś czasie interakcji włącza mi się gadka a'la'profesorska i wiem, że mnie to bardziej odpycha od ludzi niż przyciąga.
Od cierpienia i beczenia nad własnym stanem oraz poczuciem wyjątkowości z tym związanej również konsekwentnie odchodzę.
Kobietę swoją mam, nie potrzebuje się tym po prostu chwalić jak Ty i karmić się zazdrością prawiczków na forum.

no podoba mnie się to

Mnie też się podoba, mam podobne podejście do życia.

Wrzuć to jako blog. Dobre to jest ☺