Wiecie, ja się z Wami wszystkimi zgadzam..ale jestem tylko prostym zjadaczem chleba bez doświadczenia i tli się we mnie iskierka nadziei na to, że za mną zatęskni. Oczywiście dostosuje się do wszystkiego czego tu się dowiedziałem, nie będe do niej pisał, a jeżeli spotkam się z nią we wtorek to zbyt sentymentalny nie będe, wysłucham tego co ma mi do powiedzenia, podziękuje za spędzony czas i cóż.."ADIOS! ŻEGNAJ!"

Cóż, po tym co tu przeczytałem nasuwa mi się jedna refleksja..skończyć z tym wpizdu i zdjąć z siebie ten ciężar. Zjebałem, nie da się naprawić - trudno. Skończę szybciej ten związek i będe czerpał z niego prawdy, które przydadzą mi się przy okazji następnych związków. Bardzo dziękuje Wam wszystkim, przede wszystkim Guestowi..no z wyjątkiem kobiety, która najzwyczajniej w świecie robi sobie jaja. Dzięki!

Aha, pomyślałem jeszcze, by rozegrać to w następujący sposób..pojechać we wtorek, usiąść, powiedzieć do niej : "Słucham, co masz mi do powiedzenia..tylko w miarę szybko, bo jestem umówiony". Ona się wygada, ja jej powiem, że to rozumiem i niewzruszony odejdę. I nie, nie puszczę żadnej żenującej wiązanki słów, błagań, próśb..po prostu odejdę.

Dobra, słuchajcie..od 2 dni o niczym innym nie myślę jak o tym jak zaprezentować się podczas tego spotkania. Jestem prawie pewien, że ona powie mi coś w desen "Nic do Ciebie nie poczuję, znam siebie, miałam już tak z chłopakiem". Na ten moment przewidziałem swoje dwie możliwe reakcje. Albo powiem, że ją rozumiem, i szanuje jej decyzje bo ją kocham, albo będę starał się jej zasugerować, iż nasza relacja zasługuje na czas, cierpliwość i zaufanie bo mam dla niej cholernie dużo do zaoferowania. Liczyła, że ostatnia noc zmieni jej uczucia, kiedy nawet ja tego nie oczekiwałem bo wiem, że o to muszę walczyć, a tak naprawdę do tej pory nie zrobiłem żadnego kroku w tym kierunku, ponieważ podczas wcześniej wspomnianej nocy dotarło do mnie, że utrzymanie związku to będzie nieustanna walka z emocjami i jej gierkami, oswoiłem się z tą myślą i chce walczyć o ten związek. Nigdy się nie kłóciliśmy, mamy wspólne pasje, wspólne plany na studia, wspólne zainteresowania, a w przeszłości również robiliśmy to samo..a moim zdaniem to są podstawy do zbudowania silnej relacji. Nie było do tej pory problemów, a kiedy się pojawił poważniejszy - ona chce odrazu to kończyć. Też jestem zdania, że nie do końca wie czego chce, bo tydzień z hakiem wcześniej pisała do mnie, że marzy o tym, żeby między nami wyszło, pragnie tego, kilka dni później powiedziała, że godzina przy mnie mija dla niej jak minuta co bądź co bądź jest z jej strony deklaracją tego, że jest jej ze mną dobrze. Jest też sprawa tego, że nie tylko ja ale i ona może na spotkaniu wymięknąć, bo o uczuciach nigdy łatwo jej się nie rozmawiało twarzą w twarz, a powiedzenie mi prosto w oczy że to koniec może przyjść dla niej z trudem. Co zrobić, jeżeli się zawaha? Powiedzieć, że daje jej czas na to, by w końcu się zadeklarowała z tym, czego tak naprwadę chce i odejść znikając jej z oczu?

Człowieku, łatwo Ci mówić. To jest dopiero mój drugi związek, i tak, przywiązałem się. Mam mętlik w głowie. Ty jesteś doświadczony, zazdroszczę ci cierpliwości, naprawde. Ale wyżej po prostu zadałem pytanie, bo chce z nią być. Chce dowiedzieć się co zrobić, by rzucić chociaż najmniejsze światło na ten związek. Tylko nie wiem do jasnej cholery jak postąpić, z tego wszystkiego co tu napisaliście nie wiem tak naprwadę w którą stronę podążyć, czytam to już nasty raz i dalej jestem w kropce. Pewien jestem tylko tego, że wszystko spartaczyłem i że chce z nią być.

Ych, nie ma co gdybać. Wszystko okaże się we wtorek. Równie dobrze mogłaby się rozmyślić i powiedzieć, że chce to kontynuować. Hipotez możemy stawiać wiele, lecz wszystko zweryfikuje praktyka. Jedyne co mogę na tę chwile zamierzać to to, by nie pęknąć, nie puścić słownej wiązanki, zachować twarz i jeżeli nie będzie widziała szans na dalszy rozwój związku po prostu odejść z uszami do góry, a następnie intensywnie pracować nad sobą, by być może kiedyś tą relacje 'reanimować'.