Mam ostatnio tą wątpliwą przyjemność serii randek z kobietami, które okazały się być w związkach. Trzy takie z rzędu w ciągu kilku tygodni.
Pierwsze dwie pożegnałem jeszcze w trakcie pierwszego spotkania. Obie okazały się znudzonymi mężatkami (a podobno to jest domena facetów), nie chciałem mieć z nimi do czynienia.
Trzecią poznałem pod teatrem, wychodząc z randki z tą drugą. To była ciekawa, dynamiczna rozmowa, jeszcze tego samego popołudnia zaczęliśmy się z sobą świetnie bawić. To, że z kimś jest, wydawało mi się wysoce nieprawdopodobne, być może dlatego, że trzy zajęte z rzędu z góry uznałem za nieprawdopodobne. Powinienem był zapytać, ale tego nie zrobiłem. Błąd.
Następne tygodnie płynęły zajebiście - dosłownie tańczyliśmy na ulicach, robiliśmy mnóstwo fajnych rzeczy, bez specjalnych deklaracji, i wszystkich górnolotnych słówek.
Mam takie swoje miejsce, w które czasem zabieram fajne dziewczyny - w tle ruiny średniowiecznego zamku, świetny klimat. W trakcie któregoś spotkania rzuciłem propozycją, żeby razem tam pojechać. I tu padły słowa, które powinny były mnie zastanowić, a jednak puściłem to mimo uszu:
"Ok, myślę, że będę się mogła wyrwać na te trzy dni"

Dla tego, co będzie później, to nieco istotne, więc w tym miejscu dodam, że prowadzę jednoosobową działalność. W tygodniu, który poprzedził wyjazd, miałem mnóstwo pracy, opóźniło się kilka zamówień. Miały dotrzeć dokładnie w sobotę. Dzień po wyjeździe w moje "magiczne miejsce". Poprosiłem przyjaciela o pomoc, zgodził się - pożyczyłem swój samochód - zaproponowała, że pojedziemy jej.
Droga upłynęła fantastycznie, usłana kinem na parkingach po drodze, itd, itp. Kiedy zamknęły się za nami drzwi pokoju, wpadliśmy w łóżko i pieprzyliśmy się jak króliki. Gdzieś w środku nocy, po którymś numerku z rzędu, usłyszałem jak przez mgłę: "muszę ci powiedzieć, że mam męża". Jakoś niespecjalnie się tym w tym momencie przejąłem. Sam ją często w różne rzeczy wkręcałem, więc pomyślałem, że robi sobie ze mnie jaja. Tymczasem temat wrócił jak bumerang w sobotni poranek podczas kolejnego numerka. Odeszła mi ochota. Bo teraz dotarło do mnie, że mówi poważnie.

"Pakuj się" - powiedziałem - "wracamy do domu". Byłem cholernie na siebie zły, że to mi mogło umknąć.
Pierwsze pół godziny wracaliśmy w kompletnej ciszy. Nie padło ani jedno słowo. Liczyłem kilometry do miejsca, w którym będę mógł wysiąść. Nie wracać do tego. Po pół godzinie zaczęły się opowieści o tym jej małżeństwie - że go nie zostawi, bo są już z sobą pięć lat i choć wszystko przestało się układać, to dwa tygodnie temu on się zaczął starać - obejrzeli z sobą parę filmów.
Nie wytrzymałem.
"Powinnaś się teraz usłyszeć, bo to bardzo ciekawe, co mówisz i z każdym słowem zaczynam cię lubić coraz mniej. Myślałem, że stać cię na więcej. Mnie zresztą też, bo powinienem był cię pożegnać w momencie gdy pierwszy raz padło to z twoich ust."
Na to ona:
"Ja Ciebie lubię nadal tak samo. Ta doba była straszna. Nie przez Ciebie, tylko przez myśli. Chyba jeszcze nie byłam na to gotowa, to się wszystko stało zbyt szybko. Powinnam była pojechać nawet w nocy."
W trakcie tej drogi powrotnej kompletnie zeżarła moją pozytywną energię. Nawet się nie oblizała kończąc, więc to chyba była rzecz dla niej normalna.
Kiedy tylko samochód zatrzymał się pod moim domem, zgarnąłem swoją torbę i zatrzasnąłem za sobą drzwi, żegnając się bodajże słówkiem "tymczasem" - tylko dlatego, że nie chciałem pokazać, jak bardzo udało jej się mnie ruszyć z posad.
Minął bodajże kwadrans, i dostałem sms:
"Chciałam powiedzieć Ci coś jeszcze, ale stwierdziłam, że jeśli wyrwę to z kontekstu, to możesz już przestać mnie lubić zupełnie."
"A taki ch..." pomyślałem i skasowałem jej numer ze swojej książki telefonicznej.

Oczywiście dzwoniła, oczywiście było przywoływanie chwil, kiedy było zajebiście i czego nie dostaje od męża. Oczywiście okazało się, że ta poprawa to nie jego zasługa, tylko tego co miałem z nią ja, że i tak od niego odejdzie. Zaklęcia, zaklęcia. Niewiele brakło, żebym dał się im ponieść...

Morał z tej historii zdaje się chyba jasny: za zajęte kobiety zabierać się nie warto. Jeśli o tym myślicie, jeśli coś takiego właśnie ma miejsce w waszym życiu... Gdzieś tam dobrniecie do takiej ściany, w którą będziecie walić głową raz po raz, bo przeznaczeniem tego trzeciego jest dać się wydoić z emocji osobie, której ich brak. Cieszę się, że udało mi się na niej nie rozwalić - wiele zawdzięczam temu, czym dzielą się inni użytkownicy. Myślę, że mimo ostatnich dyskusji o sensie istnienia strony, dobrze, że ciągle jest podrywaj.org. Dzięki, bo mogło być naprawdę źle. Nie tylko ze mną.