Cześć wszystkim! Od razu zaznaczam, że będzie długo. Nigdy nie myślałem, że przyjdzie mi pisać na forum tego typu. Mam na karku już blisko 22 lata i po raz pierwszy w życiu stałem się ofiarą porzucenia. Od tego czasu minęło już lekko ponad 3 miesiące, sytuacja ta przez długi okres czasu nie dawała mi spokoju, rozmawiałem z wieloma przyjaciółmi, którzy znają mnie i moją ex (22 lata), ale raczej nie mam w bliskim gronie osób, które doświadczyłyby sytuacji zbliżonej.
Piszę dlatego, ponieważ myślałem, że już wszystko sobie poukładałem jak należy, no ale niestety wczorajszego dnia wszystko wróciło – prawdą jest, że od miłości do nienawiści jeden krok
A więc krótka historia związku – blisko 2,5letnia przyjaźń, nagle przyjaciółka mówi Ci, że chce z Tobą iść do łóżka (początkowo miałem duże opory, no ale od tego się nie ucieknie jeśli 2 osoby wydają się sobie atrakcyjne), twierdzi, że skończyła z seksem bez uczuć i mówi Tobie, że jej bardzo zależy i że się od Ciebie uzależniła, więc w grę wchodzi tylko związek – wszystko, albo nic. Typowe babskie pierdolenie, na które łapie się każdy facet – ile w tym szczerości, ciężko wyczuć (no myślałem, że 2,5lata przyjaźni chociaż szczerości jej nauczyły, jak widać myliłem się). Dalej, długo analizuję sytuację i stwierdzam ok – znamy się na wylot, jest całkiem ładna, świetnie się nam razem rozmawia (z żadną laską nie miałem tak zajebistego kontaktu – jedyne co jej można zarzucić, to, że jest naprawdę chujowa w związkach, o czym się przekonałem na własnej skórze) więc bądźmy razem. Jest nam super, wszystko jej się podoba, ale pewnego zimnego lutowego popołudnia stwierdza, leżąc przy moim boku „jesteś idealny, inteligentny, fantastyczny, uwielbiam z Tobą spędzać czas, śmiać się z Twoich żartów, ale TO NIE TO”, nie było tego pierdolnięcia (może jak chce pierdolnięcia, to niech się zapisze na sztuki walki, ktoś jej zdrowo w łeb pierdolnie, to się opamięta). Jak się okazuje, jest to jedyny powód rozstania. Tak jest - stare i oklepane to nie to. Pierwszy raz zawsze boli – u mnie boli/bolał aż za długo i zbyt mocno, dlatego tutaj piszę.
Warto nadmienić, że moja ex miała sporo facetów, ale zakochała się raz w życiu i, co ciekawe, zerwała z tym kolesiem kontakt dopiero po rozstaniu ze mną (zawsze twierdziła, że to jej najlepszy przyjaciel, więc też nie miałem zamiaru jej ograniczać, chce się z nim zobaczyć, nie ma sprawy, bylebym o tym wiedział i żeby mnie nie zdradzała). Oczywiście po porzuceniu twierdziła, że zależy jej na mnie bardzo mocno, nadal chce utrzymywać kontakt jako przyjaciele, bla bla bla. Rozstanie zaowocowało kilkoma późniejszymi spotkaniami – mam taki charakter, że nie dam sobie w kaszę dmuchać, sama stwierdziła, że dostała ode mnie największy opierdol w życiu i podjęła kroki, które miały polepszyć nasze relacje – zerwała kontakt ze swoim „najlepszym przyjacielem” (jeśli okaże się, że to była jedyna przeszkoda, do stworzenia dobrego związku, to trzeba będzie pluć sobie w brodę).
Początkowo myślałem, że dam radę z powrotem przestawić się na przyjaźń, no ale jak dowiedziałem się, że nie minął miesiąc od naszego rozstania, a ona już śmiga z następnym to podjąłem decyzję o zerwaniu kontaktu. Jest to dla mnie mega ciężkie, no, ale co zrobić. Trzeba mieć swój honor.
Jest jeszcze jeden problem – wszystko jest ok, dopóki jej nie zobaczę – 3 tygodnie wytrzymałem w abstynencji, ale razem studiujemy, a teraz zaczyna się sesja, więc siłą rzeczy będę musiał oglądać jej buźkę. Wczoraj, na zaliczeniu, było bardzo dziwnie – uczucia są tak napięte, że raz mam ochotę zrobić jej krzywdę, a raz pocałować. Widzę, że ona też czuje się nieswojo (zawsze powtarzała, że jestem jej najlepszym kumplem na studiach) z racji tego, że mamy kontakt z tymi samymi osobami na studiach.
Teraz kilka pytań do szanownego grona odbiorców, tego przydługawego i pełnego „dupowatości” posta, którego autor przejmuje się jakąś głupią cipą.
Czy któryś z Was miał podobną sytuację (tzn. porzucenie w momencie ogromnego zaangażowania, motyle w brzuchu, nieustanne myślenie o drugiej osobie, typowe symptomy zakochania) i jak sobie z tym poradził?Czy kiedyś przechodziliście z przyjaźni do związku (nie używam słowa miłość, bo miłość jest na całe życie)? Czy Wam się udało? Czym jest „to coś” (rozpierdala mnie to, jak słyszę, jak jest się rzuconym, w początkowej fazie związku, gdzie nie ma znudzenia, nie ma kłótni, ale nie ma również tego czegoś )? Myślicie, że przyczyną nieudanego związku, mógł być syndrom urojonej miłości do jej byłego? Jak przestać o niej myśleć, widząc ją na uczelni?
Niestety mam umysł bardzo analityczny i wszędzie staram się doszukać logiki, a to tylko baby – pełno skrajnych emocji, a „dobre chłopaki” cierpią (czym się strułeś tym się lecz - niby tak, tylko teraz mam zapierdol na uczelni ->licencjat, sesja, więc nie ma czasu na dupy i do wakacji trzeba się przemęczyć)
Czekam na jakieś odpowiedzi, o ile komukolwiek zechce się to przeczytać. Pzdr!