Cześć,

Mam pewien problem z okazywaniem uczuć i po części uzewnętrznianiem się.
Byłem w kilku relacjach z kobietami i każda powiedziała mi to samo, zupełnie nie okazuję uczuć, tego że w najmniejszym stopniu mi zależy. Oczywiście relacje były świetne, wspólne wyjazdy, seks, związki z fajerwerkami i moje uczucia przynajmniej w moim odczuciu wynikały z jakości relacji. Jednak to chyba za mało.

Może to wynika z mojego domu rodzinnego i nastawienia rodziców. Nigdy nie czułem, że mogę uzyskać od nich wsparcie, że mogę przyjść porozmawiać, opowiedzieć o problemach czy nawet po prostu się wygadać. Zawsze kończyło się to tak samo - jeśli miałem pretensje to "nie pyskuj, gówniarz jesteś" a jak potrzebowałem wsparcia to był ironiczny uśmiech i "noo bo Ci się taka krzywda dzieje". Każdą inicjatywę, którą chciałem podjąć była demotywowana, chciałem pójść na siłownię "przecież Ty za chudy jesteś, nie masz siły nie dasz rady", chciałem pójść na kurs tańca "przeceż Ty i tak na imprezy nie chodzisz, dziewczyny nie masz". I zawsze ten cholerny ironiczny uśmiech, sprawy dla mnie ważne były wyśmiewane. Moi rodzice to dobrzy ludzie ale kompletnie nie mieli wiedzy o wychowaniu i o moich potrzebach. Przez to zamknąłem się w sobie i spędziłem pół życia grając w gry. Nikomu nigdy nie mówiłem o moich problemach, uczuciach i zawsze zamiatałem je pod dywan. Wtedy trafiłem na podrywaj, chciałem mieć dziewczynę, w końcu uprawiać seks. I udało się, było kilka partnerek seksualnych i 3,5 letni związek.

Wyczytałem tu, że okazywanie uczuć to słabość. Czytałem o sytuacjach gdzie w dobrym związku facet nagle tracił pracę i kobieta zamiast go wesprzeć stawała się zimna i chłodna. Sam będąc w związku straciłem pracę i chociaż bolało cholernie, byłem załamany to tego nie pokazałem. I po części przynosiło to rezultaty, panienki na to leciały. Uznawałem to w sumie za zaletę. Natomiast kompletnie nie potrafię, mówić o uczuciach - chodzi mi o dłuższe relacje, min. rok gdzie jednak partnerka oczekuje jakiegoś ciepła i miłego słowa.

Mój problem to to, że nie wiem jak się wypośrodkować. Czy mówić partnerce co czuję, w jaki sposób, ile powiedzieć a ile zostawić dla siebie. Ciągle słyszałem, od kobiet, że o ile jestem otwarty w życiu to w kwestii okazywania uczuć jestem kompletnie zamknięty.

Moja była napisała mi ostatnio nawet "Zawsze miałeś problem z okazywaniem emocji i uczuć traktując to jako słabość. A prawdziwy mężczyzna jest na tyle męski że nie musi się tego wstydzić wiesz?"

No Panowie, jak to jest w końcu z tym mówieniem o uczuciach? Zarówno na etapie poznawania się jak i na etapie związku