Na wstępie coś o sobie. Mam 24 lata, lubie siedziec w domu "zamulac" przed kompem, czasem gdzies wyjde ze znajomymi czasem jakaś domówka lub klub, lubie spokój i cisze, nie jestem jakimś nerdem z pryszczami i króliczymi zębami potrafie zainteresować kobietę jestem dobrze wyglądający potrafie rozmawiać itd. Zwykły chłopak... no i to sie diametralnie zmienia.. Kiedy? Kiedy tak sie złoży że spotykam się z jakąś dziewczyną jest spoko wszystko luz do momentu aż zwyczajnie coś mi nie wychodzi, dostaję sygnał że ona nie jest już zbytnio zainteresowana, nie chodzi mi teraz o powód dlaczego mi coś nie wyszło bo sie domyslam co robiłem źle z czasem, chodzi o to że takie sytuacje wjeżdżają mi na moje ego i ze spokojnego chłopaczka który siedzi i zamula w domu przed kompem czasem gdzieś wyjdzie robi sie nagle gość który nie może usiedzieć w domu, dostaje mega pewności siebie, na wszystko mówię tak na każdą propozycje sam nawet dąże żeby spotykać się z jak największą liczbą osób, nie czuje barier, nie siedze przed tym kompem, tak jakby coś wypierdala mnie z tej mojej strefy komfortu z którą staram sie walczyć codziennie tak jakbym musiał sobie udowodnić że wcale nie jestem nudny i nie atrakcyjny, no i jest tak przez jakiś miesiąc, zależnie od sytuacji i gdy kurz opada emocje sie uspokajają wkłębiam sie z powrotem do tej strefy komfortu i znowu siedze sobie w domku i nie mam ochoty na jakieś udowadnianie sobie że jestem zajebisty i towarzyski itd. Czego tutaj brakuje, czego nie widze? Czemu nie moge wyjść z tej strefy komfortu i działać a lubie to bo wtedy jest to przyjemne, coś sie dzieje w moim życiu. Czuje sie z tym dziwnie i nie wiem jak zareagujecie ale jestem tego ciekawy. Pozdrawiam.