Postanowiłem temat założyć tutaj, gdyż ten post będzie raczej opisem moich sytuacji w życiu. Przepraszam za obszerność i dziękuję z góry każdemu, kto przeczyta wszystko i dokona "analizy", na której mi najbardziej zależy. Staram się napisać to jak najobiektywniej i najszczerzej. Jeśli nie masz ochoty mnie jakoś poznawać i analizować zachowania, przejdź do innego tematu. Dzięki.

Mam 20 lat, bardzo dobrze płatną pracę i niebawem zaczynam studia zaoczne.

Jestem typem człowieka neutralnym, staram się być zawsze bezstronny, wysłuchiwać ludzi, pomagać czasem innym (bez wykorzystywania oczywiście). Pochodzę z raczej wielodzietnej rodziny, więc stąd też myślę mam dość dobrą umiejętność dogadywania się, jak sądzę. Swego czasu miałem dużo kontaktu z nieznajomymi (dawne dorabianie) i wiele osób (najczęściej średniego wieku) twierdziło po rozmowie ze mną, że ogólnie robię wrażenie. Nie chcę wyjść na narcyza, staram się być obiektywny i też zawsze przyjmuję krytykę. Staram się też nie być jakąś "ciotą", jeśli chodzi o laski, ale chyba za dużo gadam, a za mało robię (pewność siebie).

Moje doświadczenia z dziewczynami (jako girlfriend ) są zerowe. Nigdy nie miałem dziewczyny. Nie mam pojęcia dlaczego, ale myślę, że wcześniej takiego aż "parcia" nie miałem, ponadto sytuacja w domu nie jest najlepsza, jeśli chodzi o zapraszanie gości (zawsze mnie to wkurzało). Mimo tego spotkałem się czasem z jakąś dobrą koleżanką (było kilka w ciągu ostatnich lat) na dłuższy spacer pogadać o różnych pierdołach. Z jedną koleżanką spotykałem się prawie pół roku, był to mój chyba jeden z najlepszych czasów w życiu - spacer z nią i już mi więcej nic nie było trzeba, ona też wyglądała na szczęśliwą. Niestety, nie wyszło.

Zostałem wychowany, jak już mówiłem, w rodzinie raczej wielodzietnej, miałem też trochę niemiłych wspomnień (nie są tragiczne, ale jakieś są). Ponadto moja matka jest bardzo wierząca. Myślę, że to też znacząco wpłynęło. Koleżanka, którą wspomniałem w poprzednim akapicie, była innej wiary, co automatycznie tworzyło mi "blokadę", że nic z tego nigdy nie będzie, bo "co rodzina pomyśli, nie ma to opcji bytu, albo ona albo rodzina". Myślę również, że to z tego powodu, że była innej wiary i miała wiele zasad, to też mi się to podobało, bo sam takie miałem - ogólnie mieliśmy bardzo zbliżony światopogląd.

Zawsze miałem myślenie typu "nie być jak wszyscy". Między innymi chodzi mi tu też o związki. Nigdy nie pochwalałem idei ciągłego "przebierania" w dziewczynach. Po prostu sądziłem, że to jest pewne "błędne koło" - facet się przyzwyczai i później żadną się nie zadowoli na resztę życia. Miałem nadzieję, że spotkam ze dwie, ew. trzy i któryś z tych związków zostanie na zawsze. Wiem, że życie łatwe nie jest, związki też nie, więc miałem też świadomość, że takie proste to nie będzie. Zawsze miałem w głowie jakieś idee, zasady, których się trzymałem. Do tej pory mam, jednak wiele zasad już skreśliłem, gdyż straciłem nadzieje w kobiety.

Opiszę teraz spotkania z dziewczynami, z którymi umówiłem się przez internet, posortowane chronologicznie.

1. Poznałem ją, czytając jej bloga, ona nie wiedziała jak wyglądam. Umówieni dosłownie po ok 10 komentarzach (mile pisałem). Była śliczna, ale na spotkaniu wydawała się trochę "pyskata", mówiła ilu przyjaciół ona to nie ma itd. Na koniec zj$bałem w ten sposób, że dobiła mnie tekstem typu "Rękę mi podajesz na pożegnanie?". Tak, słabo to rozegrałem, ale nigdy nie byłem pewien siebie specjalnie (uważam się raczej za dość przeciętnego gościa, jeśli chodzi o wygląd, ale słyszałem kilka razy teksty, że wyglądam nieźle, nie wiem czy prawda).

2. Poznałem przez znaną stronę, pisaliśmy ponad tydzień, może dwa, wymiana wielu zdjęć była. Dziewczyna od początku podejście "jesteś spoko, ale po ostatnim niczego poważnego nie szukam". Spotkaliśmy się, pierwsze kilka minut spaceru strasznie zestresowany. Ogólnie bez rewelacji spotkanie, ale miało tak być, że pierwsze będzie zwyczajne, a drugie "mega". Ostatecznie nie spodobała mi się za bardzo, ja jej chyba też i tak wyszło, że do siebie przestaliśmy pisać prawie od czasu spotkania.

3. Poznałem przez znaną stronę, pisaliśmy/rozmawialiśmy przez telefon ponad dwa tygodnie. Wymiana zdjęć była duża, dziewczyna z wyglądu dla mnie idealna. Spotkaliśmy się i pierwszy raz dotrwałem do etapu trzymania się za rękę i przytulania (wieczorowa pora chyba zrobiła też swoje). Na końcu spotkania, żegnając się, chciałem ją pocałować, ale w zasadzie nie wiem, co źle zrobiłem (za duży dystans?), w każdym bądź razie chyba pocałowałem ją w policzek. Na dzień następny wspomniała przez telefon, że mogłem ją pocałować. Dziewczyna z charakteru nie była podobna specjalnie do mnie (często krytykowała innych, prawie obgadywała), ale jakoś się dogadywaliśmy. Parę dni po spotkaniu nagle zachorowała i prawie przestawała się odzywać, później jak "trochę wyzdrowiała" atmosfera była dziwna: pisała, że się średnio czuje ogólnie, a potem napisała, że nie jest w stanie wchodzić jeszcze w coś poważnego, bo były (znacznie starszy od niej i ode mnie, namawiał ją do seksu i dlatego podobno zerwali) jej się przypominał, pisała "daj mi czas", ostatecznie przerwał się kontakt.

4. Poznałem przez znaną stronę, wymiana zdjęć bez twarzy, mieszkała znacznie dalej ode mnie (planowałem przyjechać w następnym roku), pisaliśmy prawie pół roku. Trochę inny typ człowieka, co zwątpił we wszystko i się zmienił. Ona mnie najbardziej dobiła. Z charakteru była podobna do mnie (raczej introwertyczka), rozmawiać można było o wszystkim (tematy "ciekawsze" od dłuższego czasu poruszam, żeby nie być poważnym ciągle ). Miała problem z pewnym dawnym kolegą/przyjacielem, w którym się zakochała, ale on nie odwzajemniał jej uczuć i zdecydowanie jej pisał, że nie jest zainteresowany nią (i też czasu nie znajdował dla niej itd., totalna olewka), ona przestała z nim pisać (myśleć pewnie nie). Pewnego razu zaprosiła kolegów do siebie do mieszkania, bo miała okazję, a niedługo studia to chciała sobie pogadać kulturalnie, pijąc niewiele. Okazało się, że z kolegami przyszedł jej dawny kolega/przyjaciel (który po jej opisach nie był jakimś "samcem alfa", ale miał podobne zainteresowania), który - jak to mówiła - przyparł ją do ściany, wsadził język w jej usta, rozerwał rajstopy, dotykając ją, a rano zastanawiała się czy do czegoś doszło (później stwierdzała, że na pewno nie). Na początku nie mogłem uwierzyć, bo jej pomagałem z uporaniem się z tym gościem i poskutkowało, ale wystarczył jej jakiś tam drink (szybko się upija) i gość miał dostęp do jej majtek. W tym momencie, jak to przeczytałem, co napisała (nie wiem czemu, bo nigdy jej nawet na oczy nie widziałem, ale w sumie prawie pół roku pisaliśmy, nie że codziennie, ale przed czasem tej akcji codziennie od dłuższego czasu), przestało mi się chcieć żyć, myśląc, na co jest w stanie pozwolić dziewczyna i poszedłem się upić z kolegami. Dziewczyna była fajna, mądra, widziałem nadzieje i się totalnie zawiodłem. Później pisała, że nie żałuje tego i że chętnie by to powtórzyła i zrobiła nawet coś więcej, nie będąc z nim ani nic. Pisała też coś w stylu "ile można czekać na księcia z bajki jak coś samo do mnie przychodzi". Już razem ze sobą nie piszemy. Zabolało mnie to najbardziej chyba ze wszystkich, bo wydawała się być mega spoko, równie dobrze jak fajna dziewczyna, którą się widzi na ulicy, a tu tak się łatwo dała. Przestałem przez nią totalnie wierzyć w kobiety mimo, że wiem, że każda jest inna. O Waszą opinię na temat jej najbardziej mi zależy, bo nie wiem czy to normalne.

Obecnie jestem totalnie w rozterce. Wychodzi na to, że trzeba cały czas przebierać i jakoś specjalnie nie szanować kobiet (chciałem uniknąć tego zachowania). Prosiłbym o komentarze do mojej historii, moich i ich zachowań, moich idei, charakteru. Będę bardzo wdzięczny.

Jeśli przeczytałeś całość, też dzięki!