Ja mam tak cały czas. Niedawno doszedłem do wniosku, że byłem za miły dla ludzi i traktowałem wiele osób jak przyjaciela, ale od niedawna mam dystans do innych. Jesteś pewnie zbyt miły i jak wiadomo w życiu jak w kuchni, jak jest cały czas słodko to w końcu robi się mdło. Mówię na podstawie swoich doświadczeń. Dystans do ludzi i bycie samowystarczalnym. Pomaga mi próba postawienia sie na miejscu innych, czy potraktowałbym kogoś z szacunkiem takiego jak ja. A i no czasem trzeba wyznaczyć jakieś granice jak ci coś nie pasuje to po prostu mów.

Cześć! ''Niestety z natury jestem bardo łatwowierny i ufny, otwieram się szybko przed ludźmi...'' - Poniekąd sam sobie znalazłeś rozwiązanie problemu i odpowiedziałeś na pytanie.

no niestety jesteśmy dość nieprzyjemnym narodem, oczywiście nie twierdzę że zawsze, ale trzeba być przygotowanym na obrabianie dupska, podkładanie świni i inne zabawy
ja jestem z założenia miły, ale potrafię z uśmiechem powiedzieć "odpierdol się" jak trzeba

Prawidłowe relacje między ludźmi opierają się na wzajemnym zaufaniu. Ale oczywiscie wszystko z umiarem. Nie odkrywaj wszystkich kart na początku znajomości. Dokonuj selekcji. Po kilku spotkaniach i kilku wspólnych rozmowach można juz ogarnąć mniej wiecej kto jaki jest. Co nie zmienia faktu, że i tak możesz się na kimś zawiesc. A osoby, które są dwulicowe i mają cie za gorszego trzymaj na dystans. Nie warci są twojej uwagi.

1. Nigdy nie mów większości ludziom co naprawdę myślisz, to trzymaj tylko dla garstki bliskich osób pamiętając o tym, że niektóre tajemnice się zabiera do grobu.
2. Bardzo uważaj kim sobie zaspokajasz potrzebę przynależności (akceptacji) i wyjątkowości.
3. Ludzie są tak zbudowani, by zdobywać władzę nad innymi, kwestia tego - czy im na to pozwolisz i czy sam sobie potrafisz liderować.
4. KIERUNEK i zdecydowanie. Jeżeli nie umiesz sobą rządzić, inni zaczną rządzić Tobą. To jest naturalne jak dzień po nocy.
5. Pokochaj siebie - tym samym przestanie Ci zależeć aż tak na innych i ich poklasku. Stawianie granicy stanie się dziecinnie proste.
6. Niezależność emocjonalna. Oddziel się od innych, zostań sam ze sobą. Najlepiej jak byś w ogóle odpierdolił się od otoczenia na jakiś czas (tydzień? dwa).

Takiej zmiany się z dnia na dzień nie robi. Długa droga przed Tobą. Ale warto. I to bardzo. Spokój ducha jest warte wiele wysiłku.

mam to samo, jestem miły sympatyczny, bo zależy mi, żeby ktoś mnie lubił. powiedzmy jak widzę kogoś codziennie albo z kimś pracuję to tak myślę sobie, że głupio coś powiedzieć bo się obrazi czy coś. Ale fakt, czas ustalić pewne granice, bo wszyscy będą Cię mieli za frajera którego powiedzmy można obrazić, czy śmiać się z niego, jak będziesz udawał, że Ci to pasuję, a tak naprawdę w środku być wkurzonym.
będziesz wracał do domu po pracy i mówił: 'jeb***i skurw***, czemu mnie obrazili w ten czy tamten sposób", ktoś ci powie: nie przejmuj się itp., ale ty musisz wyznaczyć granicę, powiedzieć, że Cię to nie śmieszy, dla Ciebie to nie zabawa i wkurza Cię to. Być przy tym poważnym, a przede wszystkim dotrzymuj słowa, czyli jak ktoś na następny dzień w ten sam sposób co poprzedniego dnia wyśmieję Cię to podejdź i powiedz: wczoraj Ci mówiłem, że mi to przeszkadza.

Nie chodzi tutaj oczywiście o używanie siły , tylko pokazanie siły charakteru, że nie będziesz jakimś pieskiem, że na siłę próbujesz wkręcić się w kogoś łaski. Ciebie to pier***li bo jesteś facetem.

Mam identycznie w pracy, a na dodatek jak chce postawić granice to wielka awantura... Bo jesteś jeszcze gówniasz....i tak zawsze jest z młodym w pracy. Ciężko w danym środowisku się zmienić, bo zaczynają to dziwnie traktować, jak by swoistą napaść na ich dumę, bo są starsi i mogli by być moimi ojcami (ich słowa) . Raz spytałem wprost, czemu wy możecie do mnie się tak odnosić a ja nie mogę : bo jesteś jeszcze dzieciak.

Miał ktoś tak w pracy, będąc najmłodszym?
Dano mi do zrozumienia ze jak jeszcze raz się podstawie to mnie zwolnio.

Polecam Ci książkę "Alpha Human". On swoimi słowami nie może zrobić ci krzywdy. Problem w tym ,że ty wierzysz w to co on mówi na twój temat. Swoimi własnymi myślami wpędzasz się w wir złych emocji ludzie to widzą i czują twoje przygnębienie kiedy on "swoimi słowami i zachowaniem" obniża poczucie twojej wartości. Skoro ty w to wierzysz oni też.

musi ktoś za ciebie przeczytać książkę i ci opowiedzieć.

Jest to z pozoru bardzo egoistyczny krok, ale jeśli chcesz się prezentować jako osoba z charakterem, to konieczny do zastosowania - rady udzielam, jako górujący w stadzie i broniący się przed dywersją - jeśli coś przeczy Twoim zasadom, lub czujesz, że ktoś się Tobą w perfidny sposób wysługuje - musisz poskąpić się na głęboki krok do przodu w postaci PRZECIWSTAWIENIA SIĘ. Owszem, będzie to trudne, bo trzeba wyjść naprzeciw, ale jako chłopak wychowany w osiedlowych warunkach daję Ci słowo - jeśli wyraźnie okażesz, że jest pewna granica to staraj się jej radykalnie bronić. Nie przejmuj się, że ktoś stanie Ci naprzeciw - ktoś taki zawsze się znajdzie, ale prawdziwy sekret drzemie w tym, abyś w patowej sytuacji to Ty kazał mu spierdalać, a nie na odwrót ; ))