chodziłem z tą piękną kobietą przez całe liceum do klasy, siedzieliśmy całą 3 klasę w ławce. nasza relacja nigdy nie była normalna, nie ma tu miejsca żeby to wszystko opisać, ale zawsze było to coś więcej niż zwykła przyjaźń (z tym, że na pewno bardziej z mojej strony, choć z jej strony też).
już po zakończeniu liceum bardzo się na nią wkurzyłem, bo przelizała się z moim kumplem po pijaku. chciałem już o niej zapomnieć, nie odzywałem się, nie pisałem. po skończeniu matur na takim ognisku, powiedziała, że już dłużej tego nie wytrzyma i musi ze mną porozmawiać. po długiej rozmowie sam doszedłem do wniosku i powiedziałem jej, że widzę 2 wyjścia: albo będziemy razem albo chcę zakończyć tę znajomość, bo kosztuje mnie ona zbyt dużo nerwów. odpowiedziała, że chce być ze mną. oczywiście było to wszystko pod wpływem emocji, ustaliliśmy potem zasady tego związku. powiedziała, że będzie jej ciężko "przestawić się" na bycie ze mną, bo byłem dla niej zawsze kumplem z ławki, ale wie, że coś do mnie czuje i chce spróbować. umówiliśmy się, że w razie niepowodzenia rozstajemy się bez żadnych pretensji. byliśmy razem niewiele ponad tydzień, starałem się być dla niej jak najlepszym chłopakiem, zdążyłem w tym czasie przespać się z nią 2 razy i przez ten krótki czas czułem się z nią szczęśliwy.
wczoraj podczas zwykłej rozmowy powiedziała, że dalej nie wie czy będzie potrafić się przestawić, trochę mnie to zaskoczyło, zacząłem nieco naciskać i powiedziałem, że nie chce jej do niczego zmuszać, więc jeśli chce to żebyśmy to zakończyli. powiedziała, że w tej chwili nie chce być z nikim w żadnym związku i że nie potrafi być w związku. rozstaliśmy się, pokojowo i bez pretensji, ale jest mi bardzo smutno. już za 2 dni prawodpodobnie znowu ją zobaczę na pewnym ognisku. co robić? walczyć o nią? wiem, że bardzo chciałbym z nią być.