Cześć wszystkim. Mam ciężki orzech do zgryzienia.

Jestem z dziewczyną już prawie 2 lata. Ja mam 23 lata, ona 19. Ja kończę studia, ona właśnie zaczęła.
Różnie między nami jest. Te 2 lata to huśtawka nastrojów. Kilka razy zdarzyło się, że byliśmy bliscy rozstania, jednak zawsze się schodziliśmy. Zawsze znajdywałem jeden powód więcej, by być z nią. Bo warto. Jest bardzo pozytywna, zawsze chętna na wszelakie aktywności, nie narzeka. Jest gotowa robić ze mną różne, szalone rzeczy. Nie robi fochów. Zawsze mi pomoże jak jej potrzebuję.
Seks znakomity (co prawda dopiero po roku zaczęliśmy, ale wiecie. poderwałem ją jako 17 latkę. miała wtedy opory, które przełamałem dająć jej bezpieczeństwo i oparcie). Mógłbym dużo wiecej pozytywów wymieniać. Ogólnie masa super przeżyć.
Z drugiej strony nie pozwalam na to, żebyśmy zatracili się w sobie. Bardzo dbam o swoje pasje i cele. Wiem, że to ja jestem najważniejszym człowiekiem mojego życia. Codziennie pielęgnuje swoje nawyki. Rozwijam się sportowo, naukowo, uczę się języków. Dostałem stypendium, staż w dobrej firmie. Ograniczyłem do minimum zbędne rzeczy w moim życiu. Nie zajmuje się pierdołami. Dużo czytam, mam ogarniętych znajomych. Ale to też dzięki niej. Wspiera mnie i cieszy się z moich sukcesów. Czasem nawet chyba ma dość mojego lekkiego zadufania w sobie.
Kiedyś tak nie było - jak się poznawaliśmy byłem bardziej lekkoduchem.
I tutaj zaczyna się zgrzyt. Większość naszych niedomówień wychodzi ode mnie. Po prostu nie pasują mi niektóre jej zachowania, sposób myślenia. Przede wszystkim brakuje mi w niej pasji. Kiedyś nie było to dla mnie przeszkodą, bo sam niewiele się rozwijałem. Ale po prostu ewuluowałem na poważniejszą osobę. Co prawda łączy nas kilka zainteresowań, jednak ja jestem po prostu im oddany, a dla niej wygląda to inaczej. Pójdzie ze mną na siłownię, a potem, gdy się ze mną nie widzi... na imprezę. No właśnie. To jest jej częsty sposób spędzania czasu. Zazwyczaj z koleżanką, ostatnio ze znajomymi ze studiów.
Nie opija się, ale potrafi chodzić po klubach do 4 nad ranem. Mało mi o tym opowiada. Jak jej nie zapytam, to sama nie powie. Sam zazwyczaj oczywiście nie pytam o szczegóły, bo nie mam zamiaru jej kontrolować i daję jej dość dużą swobodę.
Niestety chyba jednak za dużą. Natrafiłem na jej konwersację z imprezową koleżanką, z której dowiedziałem się, że spotkała się z jakimś gościem na piwie. Koleżanka ją zapytała, czy ja o tym wiem. Moja dziewczyna odpisała jej, że nie, bo nie pytam, ale jednocześnie dodała coś w stylu, że jest mi wierna i że to tylko kolega.
Generalnie to nie czuje się zazdrosny. Czuję, że kontroluję i prowadzę ten związek. Nie rozmawiałem o tym z nią, że się dowiedziałem, ale absolutnie nie robiłbym problemu.

Jednak po tym wszystkim zapaliła mi się lampka w głowie. Po prostu wydaje mi się, że moja dziewczyna jest inną osobą ze mną, a inną wśród jej znajomych. Zniechęca mnie to, że chodzi często na imprezy.
Jak jest ze mną, to jest super. Jak jest sama, to zamienia się w taką mało ambitną osobę.
Z drugiej strony, ufam jej i wierzę w nią. Wczoraj zrobiłem pierwszy krok - po kolejnej imprezie do 3 nad ranem. Stanowczo stwierdziłem, że mi się to nie podoba, bo się o nią martwię. Obiecała poprawę.

Generalnie to myślę nad tym, by skończyć ten związek, ale może jest jakiś sposób, by do niej trafić.

Dziękuję za przeczytanie. Co sądzicie? Jestem ciekaw każdej opinii.