Witam Drodzy Panowie.
Mój wpis będzie swego rodzaju spowiedzią, lecz przede wszystkim chciałbym, aby był on przestrogą dla wszystkich, którzy tkwią w toksycznych relacjach, a nie wykończyły ich jeszcze psychicznie. Bądź też dla tych którzy mimo przeczytania mojej "spowiedzi" będą mieli wątpliwą przyjemność w niej tkwić.
Ostrzegałem.
Również bardzo chciałbym, aby wypowiedziały się osoby, które mają za sobą taką relacje (o zgrozo, albo więcej niż jedną), aby uzupełnić wątek.
Każda relacja jest inna, lecz w większości przypadków mają coś ze sobą wspólnego.
Osobom, które nigdy nie doświadczyły toksycznej relacji chciałbym pogratulować. Niezależnie, czy jest to dziełem przypadku (trafienie na odpowiedniego partnera) czy też świadomym wyborem i odcięciem się w miarę szybko.
Zazdroszczę wam.

Dobrze, więc zaczynajmy.
Na wstępie chciałbym się przedstawić.
Nazywam się Krzysiek, mam lat 18. Chodzę do trzeciej klasy szkoły średniej.
Od najmłodszych lat cierpiałem na nadwagę. Podchodziło to nawet pod otyłość stopnia pierwszego.
Średnio byłem lubiany przez rówieśników, przez to trochę zamykałem się w domu i bardzo dużo grałem na komputerze (nie żeby ten układ mi nie odpowiadał. Uwielbiałem grać).
Podstawówkę skończyłem z bardzo słabymi stopniami.
Pamiętam, że z historii z której za niedługo piszę rozszerzoną
maturę miałem dwójkę (o zgrozo haha).
Średnio mi zależało na czymkolwiek. Po szkole jakiś komputer, do nocy i sumie we wszystko miałem wywalone.
Nauka była dla mnie słowem obcym i często symulowałem choroby, byle tylko nie iść do szkoły i grać cały dzień.
Mama regularnie musiała zostawać na wywiadówkach dłużej.
Generalnie nie byłem materiałem na nic wartościowego.
Pamiętam jak mając korki z matematyki w szóstej klasie nauczyciel powiedział, że jak pójdę do tego gimnazjum, to zginę i generalnie że jak skończę szkołę to będzie dobrze.
Coś we mnie wtedy pękło. Poczułem, że to tak nie może być.
NIKT nie będzie mi mówić, że skończę jako degenerat. NIKT.
Jednak, i tak to miałem to gdzieś. Wiedziałem, że jak będę chcieć to się nauczę. Aktualnie ważniejszy był minecraft i nowy ekwipunek.

Przyszedł czas wyników egzaminów szóstoklasisty.
Wynik tragiczny 14/40 punktów.
Gimnazjum rejonowe.
Szamrane typki tam trafiały.
Pamiętam, jak przyszedłem na rozpoczęcie.
Grubiutki, w niebieskiej kurteczce.
Czułem wtedy, że mam "świeżą kartę"
Dobrze zacząłem, dostawałem jakieś czwórki, trójki. Nawet wpadały jakieś piątki.
Fajerwerków nie było. Pierwsza klasa skończona z jakąś średnią 3,5. Nic wielkiego, ale jak wtedy na mnie to mimo wszystko było to "coś"
W drugim roku nie wydarzyło się nic szczególnego.
Trzecia klasa, to jednak przełom.
Ukierunkowałem się na Wos i Historię.
Szło mi bardzo dobrze z tych przedmiotów. Zamarzyła mi się kariera prawnika, jednak to był (i w sumie dalej jest) świadomy wybór. Nie podparty amerykańskimi filmami, tylko tym, że to naprawdę lubiłem.
Egzamin gimnazjalny, to prawdziwe przeciwieństwo egzaminu sprzed trzech lat.
Wyniki plus oceny pozwoliły dostać mi się do najlepszego liceum w mieście. Byłem w siódmym niebie. Czułem, że jakoś tak się zmieniłem.
Zacząłem nawet czytać książki.
Jednak to nie jedyna moja przemiana w tamtym roku. Rozpocząłem również odchudzanie. NIKT we mnie nie wierzył. Nawet moja mama, która mnie bardzo kocha.
Zrzuciłem 25 kilogramów w pół roku.

LICEUM (krótko streszczę, ponieważ muszę przejść w końcu do głównego wątku, czyli toksycznej miłości)
Na początku liceum pierwsza dziewczyna mną się zainteresowała.
Jezus, jaki ja byłem zaskoczony. Pamiętam, jak napisała do mnie i zaproponowała kawę, czy zaprowadziła mnie do sekretariatu za rekę.
Myślałem sobie (ale jak to mną, tym Krzysiem?) W głowie dalej funkcjonowałem jako gruba osoba.
Poszedłem na pierwszą randkę w pierwszej liceum. Właśnie z tą dziewczyną.
Przez mój brak zdecydowania i generalnie, przez szereg różnych rzeczy nam nie wyszło (to ta dziewczyna, co opisałem ją tutaj dwa lata temu)
Wiem, że byłem bardzo bierny ale to dlatego, bo miała wtedy chłopaka.
Pamiętam, jak chciałem mu dorównać i zacząłem ćwiczyć na siłowni (on już trochę ćwiczył) och cholera!
Nawet trenera sobie załatwiłem. Ostro ćwiczyłem. Czułem się świetnie. Trener stał się moim kumplem.
Żyłem nadzieją, że ona jakoś się mną zainteresuje.
Nic z tego nie wyszło. Choć w sumie już mi nawet nie zależało.
No ale na siłowni zostałem. Bardzo to lubiłem. Czułem się tak fajnie.
Druga klasa Liceum, to dalszy rozwój. Dużo nauki, mało czasu wolnego. Pierwsze imprezki...
A może bardziej powinienem powiedzieć ciąg imprezowy.
Od stycznia, do grudnia (dnia dzisiejszego) opuściłem może z 4 piątki. Jak nie mniej.
W szkole wyniki przyzwoite. W klubach poznawałem kobiety. Nic na dłużej. Jakieś szybkie całowania. Źle się z tym czułem. Brałem numery, ale to były kobiety nastawione tylko na zabawę i po imprezie nawet nie chciały mnie znać. Ja chciałem poznać kogoś na dłużej. Uczyłem się relacji z kobietami.
W okolicach kwietnia poznałem Martynę.
Rok starsza, piękna dziewczyna. Nie pocałowałem jej na imprezie, bo bałem się, że będzie jej później głupio i się nie spotkamy po imprezie. A naprawdę po rozmowie jak i całokształcie mega mi się spodobała.
Mieliśmy się spotkać, ale ona miała maturę i jakoś nam nie wyszło...
Odpuściłem. Myślałem sobie "szkoda, fajna była. No cóż takie życie"
W czerwcu spotkałem ją drugi raz. Była z koleżanką. Koleżankę bardzo polubiłem. Z Martyną znów było super. Przetańczyliśmy cała imprezę.
Cholera! Jaki ja byłem szczęśliwy. Znów mieliśmy się ugadać, ale coś nam nie wychodziło. Bo ja wyjazd, ona wyjazd i tak dalej. Odpuściłem, ale czasem pisałem z jej koleżanką bo ją polubiłem.
Mówiłem, że Martyna to super dziewczyna, ale jakoś ona chyba jest na nie. Ona mówiła "Coś ty Krzysiek!! Nie jest to prawda"
Umówiliśmy się w lipcu.
I od tego czasu spotykamy się regularnie.
Zawsze było super. Od drugiego spotkania pocałunki i tak dalej.
Było super. Jakoś na 7 spotkaniu ustaliliśmy się, że spotykamy się tylko ze sobą.
Bywał czas, że dłużej się nie odzywaliśmy do siebie i bywało gorzej, jednak zawsze ona była w moim życiu.
Oboje inwestowaliśmy w tą relacje.
Formalnie nie byliśmy w związku, jednak było fajnie.
Ona odwoziła mnie do domu, dokładała się do spotkań. Była super!
We wrześniu przyszedł kryzys. Powiedziała mi, że nie może się ze mną spotykać, bo jej brakowało mojej obecności. Na spotkaniach super, ale potem znikałem (rzadko się kontaktowaliśmy między spotkaniami)
Skończyliśmy ze sobą, ale podczas powrotu jak ją odprowadzałem ciągle się całowaliśmy.
Było cudownie.
Jednak koniec to koniec. Powiedziałem sobie "Tak musi być"
Choć przyznam szczerze, że bardzo to przeżywałem.
Pamiętacie, jak na początku pisałem, że od małego miałem wszystko w dupie?
To półprawda. Miałem wszystko w dupie od małego, tylko nie... Martynę.
Powoli się odkopywałem z mułu.
Trochę zacząłem zawalać szkołę, stopnie się pogorszyły, ale bez tragedii.
Wspólna koleżanka trzy tygodnie po naszym "końcu" zrobiła imprezkę. Pytała się, czy mielibyśmy coś przeciwko swojej obecności. Nie mieliśmy nic przeciwko, bo nigdy się nie pokłóciliśmy.
Byłem Ja, Martyna i X (to nasza przyjaciółka)
Niestety...
Na imprezie doszło do czułości. Ze względu na obecność przyjaciółki skończyło się na pocałunkach ( w ukryciu) i podobnym.
Zaczeliśmy się znów spotykać.
Jednak Martyna przed tym powiedziała mi o dwóch chłopakach.
O swoim przyjacielu, z którym się pocałowała jak mieliśmy wyłączność i o gościu z którym się spotkała kilka razy, ale to już po naszym "zerwaniu"
Wybaczyłem.

Później znów trzy tygodnie sielanki.
Dla kontrastu- spotkanie na którym mi oznajmiła, że nie potrafi się zakochać. Czuje, że byłaby ze mną bardzo szczęśliwa, ale ona nie potrafi. W dalszej części spotkania znów się całowaliśmy i było fantastycznie.
Całkowicie się poddałem. Wtenczas psychicznie byłem już wrakiem. Pomimo tego, że zazwyczaj byłem silny psychicznie tutaj wysiadałem.
Nie uczyłem się do szkoły. Nie mogłem o niczym myśleć.
Wiedziałem, że to nie koniec naszej historii, bo... zgodziła się dwa tygodnie przed tym, żeby iść ze mną na studniówkę!
Po półtorej tygodnia braku kontaktu napisałem do niej, czy na pewno idzie ze mną na studniówkę bo podaje preferencje żywieniowe partnerki.
Zgodziła się bez problemu (co do cholery?)
Zaproponowałem ćwiczenie poloneza. Zaprosiła mnie do siebie, żeby "poćwiczyć".
Żadnych prób poloneza nie było. Po około 10 minutach rzuciliśmy się na siebie i zaczęliśmy się całować. Był peeting.
Powiedziała "brakowało mi ciebie"
Przez te półtorej tygodnia spotkała się z jakimś gościem, ale nic do niego nie czuła.
Jestem jedynym chłopakiem z którym tak długo ma relację. Zazwyczaj uciekała do 5 spotkań.
Spotkaliśmy się teraz w sobotę. Super spędzony czas, sama znów łapała za rękę, całowała. Sielanka.
Nawet żartowała i mówiła Martyna (moje nazwisko) haha .
Pytała się, czy ma zacząć brać tabletki antykoncepcyjne, czy będziemy się inaczej zabezpieczać (rozmawiamy o seksie, ma ochotę na to)
Wieczorem pisała, żebym wpadł w przyszłym tygodniu. Była pijana.
Potem poszła z X na imprezę.
Dziś wieczorem napisała o to, żebym wysłał jej nasze wspólne zdjęcia. Ugadaliśmy się na jutro.
Dziś od X dowiedziałem się, że Martyna ma Tindera.
Dowiedziałem się przypadkiem, bo Martyna sparowała się z kandydatem na partnera X
Testowała go poprzez pisanie sprośnych wiadomości.
Aha, no i spędzamy w czwórkę sylwestra (Ja,Martyna,X, "Luby" X)
Zapowiada się zajebiście. Gościu będzie mieć ochotę na dziewczynę, która przyjdzie ze mną.

Ja X powiedziałem, że mam jedną dziewczynę z którą się spotykam (od niedawna)
Zapytałem się, co ona o tym myśli. Co powinienem zrobić, bo lecę w sumie na dwa fronty. Choć z Martyną nie mamy ustalonych żadnych zasad. Bo nie jesteśmy razem ani nic (no ale za rączkę, to już łapie, całuje i tak dalej...)
Powiedziała, żebym Martynę traktował jako przyjemność.
Chyba dosadnie daje mi do zrozumienia, że ta dziewczyna traktuje mnie tylko i wyłącznie jako partnera do seksu.
Aktualnie jestem na huśtwace emocjonalnej.
Mój stan uzależniony jest od Martyny.
Od chłopaka atrakcyjnego dla kobiet, cieszącego się życiem, mającym plany stałem się... wrakiem.
Wrakiem, który poprzez miłość stracił siebie i wielce prawdopodobne, że zawali maturę. Oczywiście ją zda, jednak będzie to na słabym poziomie.
Przyznaję przed wami, a przede wszystkim przed samym sobą, że stałem się wrakiem. Nie jestem tym samym człowiekiem, co na przykład w maju czy czerwcu. Nie cieszę już się tak życiem.
Los trafił w mój najsłabszy punkt-zakochanie.
Nic mnie tak nie porusza. Mój stan emocjonalny jest uzależniony od niej.
Jutro mam kolejne testy w szkole, na które się nie przygotowałem. Jest późno, a ja piszę tą wiadomość. Jednak tutaj siebie usprawiedliwiam. Chce, aby inni mogli w przyszłości uniknąć tego, co ja przeżywam.
Najgorsze jest to, że mamy zupełnie różne cele w życiu. Brak wspólnych zainteresowań (oh sorry dowiedziałem się że lubimy podobny sposób uprawiania seksu), a ja skoczyłbym za nią w ogień.
Taka moja spowiedź.

Przejdźmy teraz do puenty.
Otóż drogie Panie. Chciałem wam zaprezentować skutki tkwienia w toksycznych relacjach.
Pomyślcie, czy dla kilku dobrych chwil chcecie poświęcać to co budujecie przez długi czas.
Budujecie siebie. Jeżeli jeszcze was toksyczna miłość nie wykończyła psychicznie, a macie jakieś przesłanki, że tak może być to skończcie to. Popatrzcie na siebie.
Ja niestety tego nie kończę, bo ślepo wierzę. Wierzę w to, że jeżeli jutro miło spędzimy wieczór (w planach pierwszy "stosunek") to może coś się zmieni. Jednak gdybym miał możliwość nacisnąć przycisk, który usunąłby z mojego życia tą piękną brunetkę to bardzo chętnie bym go nacisnął.
Jednak pierwszy raz w życiu brakuje mi… jaj, żeby to zakończyć.
I tak się bujam na huśtawce emocjonalnej. Zupełnie zniszczony, wyjałowiony. Oczywiście jak się z nią zakładam moją ukochaną maskę-maskę silnego chłopaka. Nabiera się na tą maskę, choć może to moje pozory.

Tekst pisany kilka godzin, z przerwami na przemyślenia.
Jeżeli choć jedna osoba wyciągnie cokolwiek z mojego wyznania będę bardzo szczęśliwy. Sprawi mi to wielką przyjemność.

Tak samo jak dziś. Napisała, ze jest chora i w sumie nie wie czy to dobry pomysł żebym wpadł. Powiedziałem, ze ok. Nie ma sprawy, zdrowie ważniejsze.
Po czym dostałem wiadomość, ze „pewnie byłoby mi świetnie po twojej wizycie, ale lepiej nie bo się jeszcze rozchorujesz”

Odnośnie zasad atrakcyjności i tak dalej.
Znam je, w miarę stosuje. Jednak jestem młodym źrebakiem, nie zawsze to wychodzi. Choć nigdy nie zachowywałem się jak pizda.