Hejka wszystkim jestem tu nowy. Od razu mówię że za czytanie tych wszystkich lekcji i blogów wziąłem się dopiero teraz i jestem świadomy że już pewną sprawę spieprzyłem, ale posłuchajcie. Najpierw dodam coś o sobie bo to może pomóc w tej historii. Mam 19 lat, dziewczyny na dłużej nigdy nie miałem ale nie dlatego że coś spieprzyłem. Jakoś mnie nie ciągnęło żeby z kimś być na stałe, może nie dorosłem, może chciałem jednak mieć luz ale związku nigdy nie szukałem. Przeważnie sie tam z jakąś polizałem, poprzytulałem a żeby być z nią dalej i się angażować to tego nie chciałem . Dlatego nie mam doświadczenia w związkach i w prowadzeniu ich. W styczniu poznałem dziewczynę, sama do mnie zagadała można było zauważyć że jest mną zainteresowana. Na początku widywaliśmy się rzadko, czasami pisaliśmy lub gadaliśmy przez telefon. Tylko że jakoś mnie do niej nie ciągnęło, ona nadal była mną zainteresowana, pierwsza pisała, dzwoniła ewidentnie na mnie leciała. Ale że ją nadal olewałem to sama gdzieś po drodze straciła zapał. I powiedziała że przeprasza, że już sie nie będzie narzucać i nie będzie się tyle kontaktować. No i kurwa stało się, typowo jak zacząłem coś tracić to zacząłem to doceniać i nie mogłem przestać o niej myśleć i powoli jednak wróciliśmy do stanu początkowego że zaczęła znów na mnie lecieć. I zaczęliśmy się częściej spotykać. W lipcu wszystko poszło krok dalej. Pocałowaliśmy się tak na poważnie i od tej pory ciągle to robimy. Więc zapytacie w czym kurwa problem? Otóż po drodze naszej znajomości byłem strasznym zrzędą, nie do końca pewnym siebie i zauważyłem że zaczęło jej to przeszkadzać jednak nic otwarcie nie mówiła. Ale dobra więc jak w tym licpu zbliżyliśmy się do siebie bardzo to postanowiłem że chcę związku z nią bo czuje ze to ta kobieta. I chuj. Powiedziała że ona nie wie czy potrafi z kimś być ot tak musi się do tej osoby powoli przyzwyczaić. Nauczyć że ta osoba jest przy niej a związek sam się zbuduje. Ale że byłem nie doświadczony w tych sprawach to zacząłem nalegać w tych sprawach popedzać . Mówiłem że albo ze mną jest albo nie i że oczekuje odpowiedzi. Robiłem o to awantury. Zaczęło jej to moje cipkowate parcie ewidentnie przeszkadzać. Ale mimo to nadal się do mnie przytulała i całowała i była przy mnie. Pomimo moich głupot. Ale ja nadal nalegałem i sie złościłem, więc ona nawet powiedziała że czuje że to ja jestem tą osobą i że będziemy razem tylko musze poczekać. Ale niedługo potem znowu mi odbiło i chciałam odpowiedzi i wtedy się popłakała i powiedziała że nic a nic jej nie rozumiem. To było 3,5 tygodnia temu. I od tego czasu coś się zmieniło. Już nie pisała, czułem że jakby mniej się mną interesowała, chociaż nadal sie spotykaliśmy, dzwoniliśmy do siebie to czułem już taki dystans. I w ten weekend stało się:( Powiedziała że nie powinniśmy już spać razem w jednym łóżku ( wcześniej tak dość często robiliśmy) bo tak nie wypada. Od razu wyczułem jakąś ściemę i że coś nie gra. Pomimo to nadal się do mnie tuliła i całowała mnie. Ale w niedziele najpierw się popłakała a potem powiedziała że nie chce mnie skrzywdzić. Już kurwa czułem że coś jest nie tak. No i mi powiedziała że jednak nie wie czy będziemy razem i że to chyba nie aż taka milość. Ja wstałem i chciałem już wyjść z jej domu, ale zaczęła tak bardzo płakać, tak przepraszać, że nawet w ściany i podłogę tłukła. Ona powiedziała że zapewnia mnie w 100% że nie chodzi o innego faceta i jej wierze bo zawsze była szczera. Że wcześniej jak mówiła że będziemy razem to naprawdę w to wierzyła, ale teraz to już nie wie. Zrobiłem awanture, chciałem wyjść od niej ale ściskała mnie mocno i nie pozwałała. Powiedziała że nie wie czy będziemy razem ale mimo wszytko nie chce, nie potrafi beze mnie żyć. Ja zakapowałem, chodziło o to że przez cały ten czas byłem strasznym zrzędą i marudą. Zamiast być pewny siebie. Nie pamiętam dokładnie słów bo byłem strasznie zły ale powiedziała, że już sie przyzwyczaiła do tego że często kpię że zrzędzę na wszystko. Wyczytałem z tego że najpierw czuła do mnie coś silnego ale przez moje zachowanie to powolutku uciekało. Aaa przypomniało mi się że, powiedziała cos w stylu czy naprawdę nie mogłeś poczekać czy musiałeś taki wyścig urządzać. Pomyślicie pewnie że sprawa jest już przegrana. Otóż pokrzyczałem, pokrzyczałem ale wszedłem na tę stronę i zobaczyłem że zachowywałem się absolutnie na odwrót do tego wszystkiego co tu napisane. Że to nie w niej problem tylko we mnie. Czuje że już nie potrafiłbym się zachowywać tak jak wcześniej. Od niedzieli sie nie odzywałem. Nie pisałem, nie dzwoniłem ona wysłała chyba ze 20 sms żebym sie odezwał żebym cos napisał. Dzwoniła, nie odbierałem. Prosiła wręcz żebyśmy dalej się ze sobą spotykali. Twierdzi że wierzy w nasze wspólne szczęscię ale nie przypadkowo odpowiedziała że Nie wie czy będziemy razem a nie że NIE BĘDZIEMY RAZEM. Prosiła żebym przyjechał, że nie wie czy to taka miłość ale nadal czuje coś wyjątkowego. Chce się nadal spotykać. Ja zacząłem się do niej odzywać bo zrozumiałem że to moja wina więc nie chce żeby się obwiniała. Echh wiem że gdybym nie był taki to bylibyśmy już razem. Ale ostatni przesadziłem. Teraz pytanie do was? Jest jeszcze szansa? Szansa że w jej oczach będe facetem do związku do współnego życia a nie zrzędą? Czy myślicie że w jej głowie powstał już taki obraz mnie i nic tego nie zmieni? Dać sobie spokój z nią i poszukać innej zaczynając od zera a nie z takim bagażem doświadczeń. Teraz jak zaczałem czytać te poradniki to wiedze że robiłem wszystko na odwrót. Ona nadal chce się tak często spotykać, powiedziała że nadal chce mnie całować i przytulać. Że jak się nie odzywałem to tak bardzo tęskniła i co chwilkę patrzyła na telefon czy nie dam jakiegoś znaku życia. Czyli pomimo mojego fatalnego zachowania nadal widzi jakąś iskierke nadziei. Zależy mi na niej i nie wiem czy walczyć czy za dużo złego sie wydarzyło żeby cos z tego było. Dziękuję każdemu kto to przeczyta i udzieli odpowiedzi. Długie wiem. A ona też ma 19 lat bo zapomniałem dodać. Jak ją