Totalnie nowa relacja, od 0 do 3 spotkań. Na 3 spotkaniu był seks. Bała się tego, że będę jak każdy - przelecę ją i kopnę w dupę. Powiedziałem jej otwarcie, że seks jest dla mnie ważny, czymś zupełnie naturalny, naturalną potrzebą,że podoba mi się i chcę dalej kontynuować tą znajomość. Potem był seks. Nie, nie powiedziałem jej tego, żeby 'zaruchać' - autentycznie tak czułem, z tym,że...

Dopiero teraz widzę czego Ona oczekuje. Ona żyje w świecie gdzie są rycerze, jaja w kształcie serduszek, wszystko jest cukierkowe i w ogóle 'love story' rodem z filmów disneya. Mam wrażenie, że seks jest u niej teraz kartą przetargową.

Jakakolwiek wzmianka o seksie jest odbierana przez nią (nawet ta najsubtelniejsza wzmianka, słowo - pojedyncze) jako coś złego i tylko widzi to z perspektywy 'kuwety na spermę'. Wspominasz o seksie (w domyśle - chcesz ją nakręcić), pokazać, że to jest przyjemne, naturalne - od razu spotyka się z jej dezaprobatą - mówisz o seksie, chcesz mnie tylko 'pukać'.

Tak,też mam takie wrażenie - nie trafiała na właściwych facetów, ktoś ją musiał nieźle skrzywdzić.

I teraz pytanie: macie podobne doświadczenie? Macie pomysł jak z tego wyjść, żeby ją to jak najmniej zabolało i była w stanie uwierzyć, że 'miłość' jeszcze istnieje?

Dla mnie to za dużo, nie chcę się bawić w prostowanie jej skrzywionej psychiki. Skutecznie mnie odwodzi od tego, żeby się zagłębić w tą relacje.

Chodzi mi o jakąś konstruktywną radę, bo tutaj raczej 'pieskowanie' i te wszystkie inne pierdy obniżające wartość mogą zadziałać wręcz odwrotnie.