Cześć,

Sprawa dotyczy 4 miesięcznego związku. Spotykamy się, uprawiamy seks, chodzimy na imprezy, jednak od około miesiąca zauwazyłem, że zapał z jej strony przygasł. Jeszcze niedawno potrafiła napisac do mnie parę smsów dziennie wysyłając jakieś przyjemne wiadomości czy zdjęcia (lubię Twoję oczy, chciałbym zjeść z Tobą śniadanie, tęsknię itp) tymczasem obecnie nasze "poza spotkaniowe" życie (widujemy się 2-3 razy w tygodniu, zawsze zostajemy u siebie na noc) ogranicza się do odezwania się do siebie raz na dzień czy dwa, ale raczej bez większego entuzjazmu z jej strony. Nigdy nie preferowałem smsów/fb jako głównego źródła kontaktu dlatego ograniczałem swoją aktywność do spokojnego, raczej skromnego odpisywania jej sam raz na jakiś czas rzucając jakiś ciekawszy tekst czy zdjęcie (nigdy na zasadzie "co robisz" albo "dobranoc" itp").
Spotkania są ok, chyba, chociaż też troszeczkę wdarło się rutyny. wiadomo- jesień to i pogoda. Mniej wyjść (a akurat powiem nieskromnie jestem mistrzem letnich, oryginalnych plenerów ), więcej siedzenia w domu, oglądania filmów i picia piwa/wina/wódki no i na koniec wiadomo co. Mamy za miesiąc zaplanowany wspólny, low costowy, kilkudniowy wyjazd na południowe wysypy, czasem jakiś spacer, kino. No generalnie napewno w sferze spotkań też straciliśmy impet. Ogólnie jeżeli chodzi o nasz kontakt do tej pory było tak, że ten w sferze wirtualnej to w 70% jej inicjatywa, natomiast ten rzeczywisty to w 70% moja.
Nigdy nie wyznaliśmy sobie jakiegoś uczucia poza lubię cię czy tęsknię (i to z jej inicjatywy). Była za to mowa o szacunku, szczerości. Ja niestety mam taką przypadłość chujową, że jak leżę z laską w łóżku/w wannie/na kocu itp to rzadko kiedy potrafię utrzymac gębę na kłodkę i zamiast milczeć snuję czasem jakieś romantyczne wizje (w stylu seks na plaży przy blasku księżyca) a jeszcze częściej mówię jej, że jest śliczna, ma cudowne oczy, nieziemską cipkę itp.
Jestem daleko od bezpośrednich wyznań, wiem, że jeżeli nie będę miał pomysłu jak zerwać to wystarczy powiedzieć "kocham Cię" (jest dla mnie dużo za wcześnie), zresztą gadaliśmy kiedyś o tym luźno i wspominała o znajomej parze gdzie chłopak wyznał uczucie po 5 miesiącach określając go przy tym mianem dziwnego.

Pytam Was czy to normalne? Takie wyhamowanie po tych 4 miesiącach. Czy to już mija okres motylków?
Wczoraj, w trakcie bardzo miłego zbliżenia które zainicjowała (tzn samo spotkanie to mój pomysl, a scenariusz już jej) powiedziałem, że lubię gdy dziewczyna raz na jakiś czas wykaże się jakimś oryginalnym pomysłem (takim jakim ona w tamtym momencie), że jest to dla mnie seksowne, na co przyznała mi, że ona chyba rzeczywiście mało się tym wykazywała (przytaknąłem), i że teraz (zaczęła się smiać) stworzy mi grafik spotkań.
Mija kolejny dzień i brak jakiegokolwiek kontaktu z jej strony i
taka sytuacja powtarza się już nie pierwszy raz. Sorry, ale jak
dla mnie kiedy jest się w związku i akurat nie widzimy się na żywo to wypada chociaż raz dziennie się do siebie odezwać albo zadzownić choćby na 2 minuty. Kiedyś tak było (jak mówię, głównie z jej inicjatywy), teraz ona dużo więcej milczy.

Nie wiem czemu, ale czuję po kościach, że coś się pieprzy. Czy porozmawianie o tym, jak ona mnie widzi, kim ja dla niej jestem, ma na tym etapie sens? A na przykład zasugerowanie, że coś zaczyna być wg mnie nie tak, że (wiem wiem, cipowato to brzmi) brak mi trochę zaangażowania z jej strony i, że są przez to dni, że czuję się traktowany bardziej jak dalszy kolega niż chłopak?
A może jej lekkie zdystansowanie wynika z mojego rzadkiego kontaktu poza spotkaniami? Z drugiej strony jak już coś napiszę to dosyć chłodno i obojętnie do tego podchodzi, raczej nie ciągnie tematu...

Tak, jestem uzależniony, niestety. Myśli o tym, ogólnie o niej, jej idealizowanie i jednocześnie niepewność gdzie to zmierza i czy nie jebnie lada moment męczą mnie codziennie, czasem, niezaleznie od tego co robię, przez kilka godzin towarzyszy mi ucisk w gardle, kiedy się z nią nie widzę/nie rozmawiam popadam w chandrę, przygnębienie, nie mogę uwolnić swoich myśli (już zapomniałem jak to mieć spokojny, czysty i otwary umysł). Żyję w ciągłej rozkminie i ciągłym oczekiwaniu na jej kontakt, starając się mimo to robić coś dla siebie (domyślcie się jak przy takim najebaniu negatywnych myśli mi to wychodzi...). Po prostu leży mi ta panna i boję się ją stracić jak cholera. Tworzę 30 czarnych scenariuszy dziennie nawet w odniesieniu do błachych spraw, przez co nie jestem w stanie czerpać przyjemności z bycia w związku. Dla mnie to ciągła gra jak na etapie pierwszych randek, ustalanie taktyki, analizowanie sytuacji 24h/7 dni w tygodniu, wmawianie sobie, że wszystko skończy się lada moment bo np. mam wrażenie, że odpowiedziała mi olewczo albo dlatego, że się nie odezwała danego dnia. Swoją drogą takie podejście niesamowicie wykańcza psychicznie i kładzie negatywny odcisk na pozostałych sferach mojego życia.
Co gorsza nie daje, a przynajmniej wydaje mi się, że nie daję tego po sobie poznać. Nie napieprzam do niej wiadomości, nie wydzwaniam, raczej moje needy nie wyłazi na zewnątrz gdyż zamartwiam się w środku. Oczywiście takie tłumienie emocji wykańcza jeszcze bardziej, nie mówiac już o wpływie na nastrój (gdy się spotykamy na przykład z założenia z tyłu głowy jestem trochę zniechęcony, przygnębiony myślami w stylu: może to jedno zostatnich spotkań, może to się zaraz skończy, co ona czuje, czy jestem czasoumilaczem itp).

Czy rozmowa o której powiedział ma sens? I co mogę zrobić, żeby stworzyć dla siebie jakiś komfort?