Wszystko spoko, życie Ci to zweryfikuje samo... nikt Ci odpowiedzi na pytanie czy to przetrwa nie da...

To co mogę Ci serdecznie poradzić to...
Nie zmarnuj sobie studenckiego czasu, imprezuj, baw się, łaź na imprezy poznawaj nowych ludzi..

Żadna dupa Ci tego nie zwróci później.. a jak ma być dobrze to będzie.

O, jaki sympatyczny post, aż się zaloguję, żeby odpowiedzieć

Tak, znam taką parę, nawet kilka. Jedni to się nawet pobrali, kiedy chłopak był chyba na 2. czy 3. roku studiów, i do dziś są razem (minęło parę lat). Innym udało się razem zamieszkać (przy czym chłopak studiuje zaocznie i co dwa tygodnie dojeżdża na zajęcia kaaaaaawał drogi). Jeszcze inni spotykali się razem przez całe studia, chłopak właśnie je skończył i się oświadczył.

Właściwie... to jedne z najszczęśliwszych par, jakie znam. Także da się. Jeśli jest dobrze, nie przejmuj się na zapas, niech Ci się szczęści

W moim przypadku takie coś działało przez pół roku. Potem jebnęło bo jednak spotkanie raz na miesiąc to (przynajmniej dla mnie) za mało. W każdym razie żadna sytuacja nie jest taka sama i radził bym Ci spróbować bo ja pomimo tego że się nie udało to nie żałuje. Laska niedługo przyjeżdza na studia do mojego miasta a mam z nią dobry kontakt i już uchyloną furtkę

Znajdziesz i osoby którym się udało i takie którym się nie udało. Zależy od Was.
Jesteście bardzo młodzi, krótko ze sobą, więc obstawiałabym, że nic poważnego z tego nie będzie, ale kto wie.

Z własnego doświadczenia. To ja wyjechałam na studia. Wyczekiwane spotkania co weekend, każde święta, ferie i wakacje razem, codzienne telefony i tak się to kulało do IV roku moich studiów. Na początku wielkie och i ach (tak jak u Ciebie obecnie), a potem stopniowo się wypalało. Nie wiem, czy przez odległość, czy po prostu - ale się skończyło. Nie ukrywam, że trochę życie na szybszych obrotach w większym mieście zawróciło mi w głowie, zaczęłam nadrabiać zaległości na studenckich imprezach, bardziej się udzielać, pracować. Teraz z perspektywy czasu widzę, że byłam całkiem inną osobą, gdy jechałam na studia i gdy je kończyłam.

Znam też pary, które przetrwały studia na odległość. Bawiłam się na ich dwóch weselach:)

Nie nastawiałabym się, życie zweryfikuje.

"Nie zmarnuj sobie studenckiego czasu, imprezuj, baw się, łaź na imprezy poznawaj nowych ludzi" Nomenie drogi kolega Romanek idzie na ciężki kierunek. Przypuszczam, że to nie jest jakieś zarządzanie więc żeby ta sielanka imprezowa się nie zakończyła po pierwszym semestrze.

Romanek pewnie jedziesz do jakiegoś większego miasta co daje większe możliwości spędzania wolnego czasu jeśli taki będziesz miał hehe
Może masz jakieś hobby czy pasję, której nie mogłeś rozwijać w swoim mieście z różnych względów, teraz możesz to robić, rób to co daje Ci przyjemność, satysfakcję, spełnienie.

A co do twojej dziewczyny może i troszkę się nią zachłysnąłeś choć nie mówię, że to źle jeśli nie idzie w złym kierunku.
Czas pokaże.

Pozdrawiam.

Ja też znam pary, które przez studia mieszkały od siebie o 250 km i w końcu się pożenili i dzieci spłodzili. Ale to jest wyjątkowa sytuacja. Podchodzę do tego sceptycznie. Krótko mówiąc - statystki nie kłamią. Możesz próbować zmniejszyć zmniejszyć prawdopodobieństwo rozpadu, ale jak koleżanka wyżej wspomniała - rozpad może nie będzie gwałtowny, tylko powolny. Jak skorupy lodowej na Grenlandii. I bardziej stawiam na Twoją inicjatywę w tym rozpadzie, gdy tylko powieje Ci wiatr w studenckie żagle. Ale póki co - miej nadzieję. Przeleć ją dobrze przed wyjazdem ,bo nic tak lasce w pamięć nie zapada jak dobre pchnięcie.

Jesteśmy w IDENTYCZNEJ sytuacji. Jak czytałem Twój temat to tak jak bym o sobie czytał. Też wyjeżdżam i również mam podobne myśli. Nic Ci nie doradzę gdyż barykam sie z tymi samymi pytaniami.
Powiem tylko tyle KIBICUJĘ WAM I WIERZE ŻE DACIE RADĘ
Pozdrawiam