Witam wszystkich. Chcialbym na wstepie podziekowac Gracjanowi za zalozenie tej genialnej strony i wszystkim forumowiczom za to, ze udzielaja sie na niej i pomagaja innym. Jeszcze ponad rok temu bylem calkiem niesmialym facetem. Nie moglem sobie wyobrazic mojej osoby rozmawiajacej z jakimis obcymi dziewczynami. Kiedy jakies kobiety do mnie zagadywaly, ja nie mialem pojecia co moge im odpowiedziec tak, zeby sie do nich zblizyc, poderwac je... Rozmowa z nimi byla czyms nieosiagalnym. Pewnego razu spodobala mi sie dziewczyna. Wedlug mnie jakas HB7 (nie cenilem sie jeszcze wtedy za wysoko:P).

moze i dziwną kategorie na ten temat wybrałem (marzenia) ale chyba tresc  wpisu najbardziej pasuje wlasnie do tego.

Jeśli dzięki tej stronie próbujecie się zmienić i z bojaźliwego oraz nieśmiałego faceta, chcecie stać się Don Juanem bądź Casanovą... to tak nie będzie. Każdy człowiek kreuje swój charakter do 7 roku życia, więc jeśli za młodu byliście zainteresowani innymi rzeczami niż płeć przeciwna, albo wasi rodzice nie okazywali sobie przy was zbyt wielu uczuć, to jedynym wyjściem żeby zmienić was samych będzie opieka kogoś wykwalifikowanego, kto odblokuje wasze ukryte umiejętności i pragnienia. Każdy z was jest takim kochankiem jak wymienieni wyżej panowie, tylko po drodze się gdzieś zagubiliście.

Ostatnio pisałem że zainteresowała mnie jedna dziewczyna.


Postanowiłem że dam jej pewien dystans, ponieważ jej jest dojrzała ale niestety nieśmiała i nie może się zdecydować, będę grać lekko niedostępnego (ale raczej z niej zrezygnuje bo mam lepszy target).



Powiem krótko, spotkałem się z pewną HB 8, przyjmijmy że nazywa się T. Zabawna historia... to moja pierwsza dziecięca miłość z podstawówki. No ale mniejsza z tym .

Poszliśmy na spacer wzdłuż torów. Zrobiłem mały test czy leci na mnie (pokazując jednocześnie że mam silny charakter).

Pierwszy raz wczoraj podszedłem do dziewczyny w taki sposób jak "powinno się". No może nie do końca, ale było dobrze. No więc ide sobie wczoraj przez park mijam zajebistą laske HB9 na ławce samą. Spojrzałem na nią, a ona na mnie w stylu weź spierdalaj. Poszedłem dalej tak, że mnie nie widziała, ale ja ją tak. 

Odstałem jakieś 15 minut wymyślając wymówki i je odrzucając i w końcu podszedłem tak, że kierowałem się prosto na nią z uśmiechem i zapytałem -mogę ci przerwać to samotne siedzenie. Ona nic nie odpowiedziała, ale lekko uśmiechneła się ze zdziwieniem.

Do napisania wpisu związanego z  NLP skłaniałem się już od dłuższego czasu, ale dziś dowiedziałem się trochę więcej na ten temat.