Dzięki za odpowiedź.

Jej się już wcześniej zdążały kłamstewka. Nie chciałem roztrząsać tego tematu więc próbowałem go przemilczeć w pierwszej wiadomości. Gośka była molestowana za dzieciaka (w wieku 11 lat). Rodzice szybko zainterweniowali i przerwali ten proceder, ale uraz pozostał.

Ma dzisiaj problemy z samoocena. I tak ją podziwiam, widząc jak świetnie sobie radzi dźwigając taki ciężar. Ale bardzo źle znosi krytykę. Bardzo źle znosi poczucie bycia niekochaną. W złych sytuacjach jej samoocena spada do tak niskiego poziomu że ucieka w dragi i samookoleczanie się.
Wielokrotnie okłamywała mnie że czuje się dobrze i jest wszystko si, a po cichu cpala opium. Przepracowaliśmy to. Zacząłem czytać książki, pamiętniki osób takich jak ona, rozmawiałem z terapeutami, żeby zrozumieć jej punkt widzenia, jej emocje, i żeby być w stanie jej pomóc. Ona jest naprawdę bardzo silna i bardzo się stara, dlatego do tej pory wybaczałem jej wpadki. Za każdym razem jak robiliśmy krok wstecz, to zaraz potem trzy do przodu. Relacja się super rozwijała, miałem poczucie że za każdy zainwestowany punkcik zaangażowania, dostawałem 100 razy więcej.

Ja wiem że ona w trakcie tego kryzysu przez moją oschłość czuła się naprawdę źle. Jakby to była zdrowa osoba to wywalilbym ją z domu i nawet się nie obejrzał. Ale wiem z czym ona się mierzy, jaki ciężar dźwiga, i wiem jak bardzo się stara.

Męczy mnie jej kłamstwo. Bo to kolejne. Ona się wstydzi jak cholera swoich problemów, dlatego kłamie. Rozumiem to. Ale zdrada to zupełnie inny kaliber. Pamiętam jakim szokiem było jak się dowiedziałem że miała problem z dragami i jak potrafiła to perfekcyjnie ukrywać.
Teraz dostałem w mordę czymś dużo cięższym bo zdradą. Te jej kłamstwa wryły mi się w głowę. Siedzę teraz i kwestionuje już chyba naprawdę wszystko. Co jeszcze ukrywa, co będzie ukrywać w przyszłości, czy w ogóle kiedykolwiek przestanie to robić?

Ona naprawdę potrafi być cudowna. Wiem że mnie kocha, wiem że się stara i daje z siebie 120%. Niektóre rzeczy ją po prostu czasami przerastają, ale przyjmuje pomoc, chodzi na terapię i ciężko pracuje żeby sobie ze sobą poradzić.

Nie wiem czy wytrzymam te zdradę i nie wiem czy zdobędę się na wyrozumiałość żeby to znieść. Boje się że będę się mimo wszystko czuł jak frajer który pozwala się traktować jak śmieć.

Angażując się w tę znajomość ja byłem w pełni świadom że ryzyko zdrady jest spore. Byłem na to gotowy bo wierzyłem w jej intencje. Wiedziałem że tak młoda osoba, z takimi doświadczeniami, prędzej czy później zdradzi.
Ona musi wsadzić rękę w ogień żeby zrozumieć że parzy. Ale skala tej zdrady, że to były wielokrotne spotkania, ukrywanie zdrady, fakt że musiałem się o niej dowiedzieć od jakiegoś randomowego Kacpra. To że kłamała i się wypierała do ostatniego możliwego momentu.
To bardzo dużo

Trochę przesadzasz.

Znalazłem ją w trakcie pandemii. Pracowałem zdalnie, zamknięty w chacie, nudziło mi się, trafiłem do jakiejś grupy w internecie, poznałem tam paru ludzi. Spotkaliśmy się grupa irl. Wpadłem jej w oko i to ona za mną biegała. Mi się z nią dobrze gadało i próbowałem nakierować tę znajomość na przyjaźń, kumpelstwo. Takie niezobowiązujące, co jakiś czas se razem w coś pograć przez neta. Ona nalegała i nalegała, uznałem że się męczy i zgodziłem się spotkać we dwójkę irl. Miałem nadzieję że nic z tego nie będzie i że jej przejdzie, ale wyszło inaczej.

O jej problemach przecież nie wiedziałem od początku. Jak mi po pół roku związku z łzami w oczach i roztrzęsiona zaczyna opowiadac swoją historię to co miałem zrobić? "Sorry, jednak jesteś jebnieta, idź w cholerę"? Byłem już wtedy zaangażowany i uznałem że kurde, jak budujemy relacje to musimy umieć się wspierać.

Możesz mieć rację z tym syndromem ratownika, ale to raczej jest efekt gotowanej żaby. Trwa to już długo, taka rola została mi narzucona i chyba faktycznie ją nieświadomie przyjąłem.

A co mojego nieotwierania się. Każdy ma jakieś demony, lubimy udawać że jest inaczej. Terapeuta z którym rozmawiałem zdecydowanie dłużej niż przez dwa wpisy na forum nie uznał tego za zaburzenie, tylko cechę której muszę być świadom, żeby se nią za bardzo nie szkodzić. Ciśnienie na jakie w tamtym okresie byłem wystawiony było zdecydowanie powyżej jakiekolwiek normy. Jakbym był mściwy to spokojnie mógłbym się ze swoją poprzednia firmą sądzić o odszkodowanie za niepłatne nadgodziny i straty moralne. Uważam że skoro moje demony odezwały się dopiero w momencie ekstremalnej presji, to nie jest aż tak źle. Nie jest to codzienna sytuacja.

Ta,

Umówiłem się z nią na jutro i kończymy.
Tak jak było napisane wcześniej, to że w momencie kryzysu poszła szukać nowego bolca pokazuje jej prawdziwe intencje.
Potrzebuje atencji do egzystencji, dobrze się z tym maskuje, a mi się wizja zostania jej podpaska średnio podoba.

Zaangażowałem się w jakieś chore gówno.
Trudno. Mykam, strzała.

Powiem Ci ziomek że ja sam mam takie pół instrumentalne podejście do seksu. Umiem postawić granicę między seksem który cos znaczy, a po prostu użyciem czyjegoś ciała do takiej awangardowej masturbacji.

Nie jestem na etapie żeby tworzyć otwarte związki, bo mimo wszystko w związku chciałbym być emocjonalny. Ale same ruchanie jakoś mnie bardzo nie piecze. To że se użyła czyjegoś dicka jako bio wibratora w trakcie kryzysu uważam że jest do przeżycia. Jednorazowy taki wyskok bym zniósł.

To co mnie wkurwia to to że ta mała suka se robiła grunt pod nowego "mentalnego stabilizatora" i płaciła mu dupą za atencję.
Jakby to był czysty popęd seksualny w godzinie słabości to umialbym machnąć ręką.

Ale ten mały kurwiszon, żeby typa namówić na ruchanie udawał że jest w otwartym związku. Typek jej nie chciał wiedząc że ma chłopaka a ona za nim łaziła i dosłownie prosiła się o bolcowanie. Kurwa brała jego dicka do mordy, a tego się już nie robi dla własnej przyjemności tylko po to żeby komuś zrobić dobrze.

Jak o tym pomyśle jestem tak wkurwiony że mam ochotę wyjebać przez okno krzesło na którym siedzę, a zaraz potem się wyrzygac. Obrzydliwe to jest.
Ja jestem taką leniwą pizdą że ja bym autentycznie chciał jej wybaczyć. Było mi z nią dobrze w łóżku jak z nikim, a i poza łóżkiem fajnie mi się czas spędzało. Nie chce mi się szukać nowej dziewczyny z którą się będę czuł tak dobrze, która się tak dobrze wstrzeli w moje gusta, babrać się w to całe budowanie związków od nowa. Jakbym mógł to bym jej to naprawdę z czystego lenistwa wybaczył.

Ale jestem aktualnie tak wkurwiony, że od samego myślenia o niej robi mi się niedobrze.
Za całe wsparcie jakie ode mnie dostała, za całą moją wyrozumiałość, za zaufanie. To co było między nami to była miłość, i pokonywałem kolejne problemy bo wiedziałem że miłość jest rzadka, i warta zachodu. Myślałem że ona też to tak widzi.

A tu się okazało że w momencie kryzysu uruchomiła procedurę "opuścić pokład" i tyle to jej zaangażowanie było warte. Zostałem potraktowany w stylu "ok, nasz midlane intuje, GG go next".

Ja nie jestem smutny i nie płacze że mi się plany na przyszłość zawaliły, że MiŁoŚć MoJ3g0 żYc1a się sypie.
Ja jestem wkurwiony do granic możliwości za to jak zostałem potraktowany. Nikomu przed nią tyle od siebie nie dałem. Było przed nią sporo dziewczyn które się we mnie kochały i które potem wyły że nie umiałem im dać z siebie tyle ile ta małpa dostała za darmo. Było mi z nią dobrze jak z nikim i nikt nie dostał ode mnie więcej miłości, wsparcia, atencji i wyrozumiałości niż ona. A w zamian napluła mi do mordy. Siedzi teraz wyje, błaga i przeprasza, ale mimo wszystko nie umiem się w tej sytuacji zdobyć na cokolwiek innego niż pogardę.

Ehhh. Rzadko pisze na tym forum. W zasadzie tylko wtedy kiedy mam problem o którym z jakiegoś powodu nie chce rozmawiać ze znajomymi albo rodzina.

Bardziej chciałem się tutaj wygadać niż dostać jakieś sensowne rady. Miałem może trochę cicha nadzieję że ktoś z podobnymi doświadczeniami miał podobną historię, i znalazł jednak może jakiś sposób żeby z tego typu gówna wybrnąć.

No ale chuj, cudów nie ma. Nie umiem jej spojrzeć w jej oczy bez dostawania mdłości. A od myślenia o niej wkurwiam się jak nigdy w życiu.

Dobra chłopaki i dziewczyny, to by było na tyle.
Dzięki wielkie wszystkim którzy mnie wysłuchali. Dużo mi lepiej. Za 3 godzinki się z nią widze i to będzie krótka rozmowa.

Do następnego

Ty w ogóle przeczytałeś to co napisałem?
Dosłownie 20 minut temu zakończyłem związek.

Choćby mi ta mała kurwa ufundowała wycieczkę w kosmos (moje największe marzenie), to chuja bym jej wybaczył, bo wiedziałbym jak zarobiła pieniądze na taki bilet.

Pogadałem z nia, zmusilem do szczerości. Po tym co usłyszałem, to nawet jakbym chciał to nie jestem w stanie z nią być dalej.
Zero szacunku do mojej osoby.
Ten kryzys to się okazuje że nie ja wywołałem. Ona odpuszczała se wtedy obowiązki, i imprezowała. Robiłem jej wyrzuty straszne że się stacza. Ta się broniła że przecież ma 21 lat i ludzie w jej wieku tak robią. No nie wiem, ujebanie semestru na studiach wydawało mi się jednak przesadą. Tym bardziej że wolała imprezować niż się uczyć. No cisnąłem ja że ma się ogarnąć, aż w końcu chciała się rozstać.

Wtedy przeżyłem to swoje katharsis i uznałem że sam mam pretensje do samego siebie, o swoje niepowodzenia w pracy, i wylewam żal jaki czuje do siebie, na nią. Uznałem że mierze ja swoją miarą, ja mam bardzo duży szacunek do edukacji i wiedzy, ale może ona ma inne priorytety, których postanowiłem nie rozumieć i nie szanować.

Kurwa jak teraz to czytam to aż mi wstyd jakim debilem wtedy byłem.
Te moje problemy w pracy w ogóle nie miały żadnego znaczenia. Ten mały kurwiszon sobie uznał, że ona chce sobie spróbować innego życia. Że ona zazdrościła zawsze tym swoim rówieśnikom, co nie mają ani pracy, ani szkoły, tylko siedzą, imprezują i cpaja za pieniądze starych. Wykoncypowała sobie taki genialny pomysł na siebie. Znalazła typka który był aktywny w tym środowisku, dupą wkupiła się w jego łaski i skosztowała cudownego życia degenerata bez ambicji.

I chuj, ja się w piersi bije że ją zmuszam do spełniania niby to moich aspiracji, i myślę że ten kryzys to przeze mnie. A tu się okazuje że jednak od początku miałem rację. Nie przesadzałem z reakcją. Ona się staczła, nie wmowilem tego sobie. Świadomie podjęła taką decyzję, że tak chce żyć. No komedia kurwa.

Chcecie więcej info? Bardzo proszę. Jak sobie gdzieś tam z nią wyszedłem na miasto, i wracaliśmy do chaty, to poprosiła mnie żebyśmy poszli trochę na około, bo chce zadzwonić domofonem do kolegi, żeby go obudzić w nocy. Taki żarcik. Zgadnijcie co to był za kolega?
Tak. To był ów Kacper. I ona się 3 dni przed tym zarcikiem z nim jebala. Na wyjściu ze mną, wykorzystując moje zaufanie, idzie razem ze mną zrobić psikuska typowi który ją 72 godziny wcześniej rżnął. Niebywałe to jest.

Nie jest w stanie mi nawet powiedzieć ile razy z nim spala. Twierdzi że nie więcej niż 10. No to mówię jej że 10 to nie za dużo, i powinna być w stanie zliczyć ile razy dokładnie tych spotkań było. A ona że nie pamięta.
No mówię jej że wyjścia są dwa. Albo było tych spotkań dużo więcej i teraz kłamiesz. Albo masz na mnie na tyle wyjebane że nawet się nie pofatygowałaś żeby zapamiętać ile razy mnie zdradziłaś. Kto by się tam przejmował takimi drobnostkami jak tym, że się puszcza.

Ta mi teraz cuda na kiju obiecuje, że ona dostała taką nauczkę, że na bank nic w tym stylu już nie zrobi. Yhym, na pewno.

Co za kurwa mała bezczelna.
"Tak, kurwilam się jak ostatnia szmata, ale dostałam nauczkę. I fakt że dostałam nauczkę to jest dla Ciebie dowód na to, że więcej tego nie zrobię". No nie wprost tak powiedziała, ale o to jej chodziło. Że powinienem wyciągnąć logiczny wniosek, że ona wyciągnęła z tej pomyłki logiczny wniosek.
To że się kurwiła, mam przyjąć jako gwarancję teg, że nie zrobi tego więcej. Kpina.

Spoko spoko, jest tego więcej. Pytam się jej, że rozumiem że se chciała zrobić eksperyment życiowy i sprawdzić inny styl życia. Dla tego eksperymentu postanowiła mnie potraktować jak bezwartościowego śmiecia. Eksperyment Ci nie wyszedł, jednak życie degenerata Ci się nie podoba. I odkryłaś tym samym że mnie jednak tak strasznie podobno kochasz.
A co byś zrobiła jakby Ci się eksperyment jednak powiódł? Teraz siedzisz ze mną i mi opowiadasz jak to się brzydliwie czułaś rżnąc się z Kacprem, ale jakby Ci się eksperyment powiódł to siedziałabyś teraz z tym innym i opowiadała jemu, jak to się obrzydliwie czułaś rżnąc się że mną. I zapytałem gdzie w tym wszystkim jest ten szacunek do mnie o którym tyle mi opowiada?

No i teraz hit, Panie i Panowie. Wisienka na torcie. Odpowiedziała mi że "Kacper wielokrotnie mnie przy niej obrażał i próbował mnie poniżać, ale ona zawsze mnie broniła".

No kurwa. Ja pierdole faktycznie. Z jego kutasem w gębie, i z jego spermą w dupie, tak pięknie i zaciekle broniła mojego honoru, a chwilę później pytała się mu gdzie ma ochotę się spuścić tym razem. Wzruszyłem się. Aż jej przyznam order suki roku, virsuki obciągari. Rok się niedawno zaczął, ale myślę że zwyciężczynię tego prestiżowego plebiscytu już wszyscy znamy.

Widzisz ziomek, ja nawet jakbym chciał zachować się w tej sytuacji jak pizda i ją przyjąć z powrotem. To to jest po prostu w świetle tych wydarzeń niemożliwe. Wchodząc w relacje z kimś tak młodym i niestabilnym, cóż, możecie mi zarzucać głupotę. Się szarpnąłem, uznałem babka ma minusy spore, dużo ryzykuje, ale wydaje mi się że dam radę to ogarnąć. Podobała mi się i uznałem że zaryzykuję. Mogę być debilem że tak naiwnie wszedłem w coś tak paskudnego. Ale do tego żeby ją przyjąć z powrotem to bym musiał być jakoś ciężko niedorozwinięty.

Szkoda mi jej bo ona siedzi i wyje teraz, nienawidzi samej siebie za to co zrobiła. Dałem jej swoje wybaczenie. Popełniła szereg naprawdę obrzydliwych błędów, jej problemy z samą sobą ja przygniotły. Nie chce żeby się poddawała. Dostała moje wybaczenie. Ale na 10000000% nie przyjmę jej z powrotem.

Dzięki stary.

Naprawdę bardzo dziękuję wszystkim którzy mi tutaj odpisali. Wstydzilbym się przyznać kumplom albo bratu że mnie ktoś tak potraktował. Czuje się jak gówno że ktoś kogo kochałem mógł mi coś takiego zrobić.
Naprawdę jestem Wam wszystkim bardzo wdzięczny. Szczerze.

Momenty zwątpienia póki co nie nadeszły, i raczej nie nadejdą. Gadałem z nią z ciekawości. Nawet jakbym chciał być słaby to nie mam żadnego logicznego powodu, którym mógłbym swoją słabość przed samym sobą usprawiedliwić. Nie dostałem od niej żadnego dowodu na to, że w trakci romansu choć przez chwilę myślała o tym jak ja się z tym poczuje.

Wraca tylko dlatego, że jej było że mną dobrze. Ja rozumiem że nasze różne spojrzenia na świat mogłyby zaorać związek. Że stabilizacja i samorozwój to nie są priorytety 20-o latki. Że chce się wyszumiec i tego ode mnie nie dostaje za dużo. Akceptowałbym że chce odejść z tego powodu. Ale ona sobie chciała po prostu przetestować takie życie, i swoją ciekawość, swoją potrzebę ceniła tak wysoko, że na jakikolwiek szacunek do moich uczuć nie zostało w ogóle miejsca.

Teraz płacze, mówi że jej przykro, że niczego tak nigdy nie żałowała. Że życie ze mną to najlepsza rzecz jaka jej się przydarzyła.
Trzeba było myśleć o mnie wcześniej. Teraz wyje bo traci dobra partie i wygodne życie.
Trzeba było wyć wcześniej, z powodu tego, że robi takie świństwo drugiemu człowiekowi. A nie teraz, jak rozkapryszony gówniarz, którego ulubiona zabawka się właśnie popsuła.

Jeszcze raz dzięki stary. Mam nadzieję że mi nie odjebie na tyle żeby do niej wracać. Ani ja, ani ona na to nie zasługuje.

Tak samo myślę.
Próbowałem znaleźć w tej historii cokolwiek, jakikolwiek racjonalny detal, żeby móc w oparciu o niego nie tracić całkowicie nadziei.

Jakby mi ona powiedziała że się pogubiła, że wpadła w jakąś spirale emocjonalnego spierdolenia z której nie mogła się wydostać. Że jest przerażona tym co zrobiła, że boi się tego co ma w głowie, skoro te myśli są ja w stanie popchnąć do takich czynów.

To może bym się zaczął zastanawiać czy by się czasami nie zacząć zastanawiać.

Ale jej stwierdzenie że ta "nauczka" to jest dla niej wystarczająco cenna lekcja żeby mi moc z całą pewnością i stanowczością obiecać wierność. To jest jak naplucie mi w mordę.
Równie dobrze mogłaby powiedzieć "mam na Ciebie kompletnie wypierdolone i nie mam najmniejszego zamiaru nad sobą pracować żeby Tobie też było ze mną dobrze. Po prostu bardzo chcę żebyś mnie wziął spowrotem, tęsknię za rzeczami jakie od Ciebie dostawałam, ale nie myśl sobie że mam zamiar podjąć jakąkolwiek pracę nad sobą, żeby Tobie też coś od siebie dać. No, może poza dupą i gardłem".

Obrzydliwe. Brzydzę się nią. I zaczynam coraz bardziej do siebie mieć też pretensje, że musiałem dostać czymś tak ciężkim jak ta zdrada przez łeb, żeby przestać usprawiedliwiać jej wybryki.

Nie, nic tu nie zjebalem.
Jakbym miał sobie coś do zarzucenia to na milion procent próbowałbym tego użyć żeby jakoś ją usprawiedliwić i tym samym do niej napisać. Znam siebie, dobrze wiem czemu już drugi tydzień miele we łbie tę sytuację.
Brakuje mi jej, ale po prostu nie jestem w stanie z nią rozmawiać, i nie znalazłem niczego czym mógłbym się chociaż próbować okłamywać, że coś mogę naprawić po swojej stronie.

To jest w 100% jej wina. Jej odjebalo, to ona jest egoistką, nie przejawiała podczas naszej rozmowy żadnych symptomów wskazujących że miałoby się to zmienić. To ona zdradziła i to wbrew moim pierwotnym założeniom, to jednak ona wywołała kryzys.

Nie ma w tej historii dosłownie nic o co mógłbym obwinić siebie, i nie ma nic co mógłbym sobie wmówić że "jak w sobie poprawie to się sytuacja już nie powtórzy". Jakbym coś takiego znalazł to ja już dobrze wiem co bym zrobił.