Czesc wszystkim!
Postaram sie pokrotce nakreslic swoja historie, bez zbednego lania wody. I sorry, ale niestety nie mam PL znakow na laptopie. No to jedziemy. Oboje mamy po 24 lata, poznalismy sie dawno temu na GG, kiedys sporo pisalismy. Jakies 5 lat temu odnowilismy kontakt, przypadlismy sobie do gustu i wyjechalismy do UK. W zasadzie od poczatku zwiazku mieszkalismy razem. Rok temu sie z nia zareczylem. Od tamtego czasu poczulem sie zbyt pewnie i olalem zwiazek. Jak nietrudno sie domyslic, moja wybranka szybko znudzila sie kanapowym domatorem. Pierwszy raz zerwala ze mna na poczatku tego roku, mowiac, ze jej uczucie sie wypalilo, zle sie przy mnie czuje itd. Caly czas mieszkalismy razem. Wrocilismy do siebie po jakims miesiacu. Ja sie staralem zmienic na lepsze, wzbudzac w niej jakies fajne emocje i w koncu zaczac z nia spedzac czas w jakis ciekawszy sposob, niz wspolne ogladanie filmow. Niestety, jestem bardzo impulsywny i latwo jest mnie wyprowadzic z rownowagi. Dodatkowo, chcialem na sile wszystko naprawiac i jakies drobne oznaki dystansu z jej strony odbieralem zbyt emocjonalnie. Dwa tygodnie temu rozpetalem dramat z drobnego nieporozumienia, powiedzialem kilka slow za duzo (Jednak nie pasujemy do siebie itd.) no i jak nie trudno sie domyslic Ona znow ze mna zerwala. Sprawa wydaje sie przegrana, bo widze, ze mocno sie wycofala z relacji ze mna. Wciaz mieszkamy razem. Popelnilem wiele durnych bledow typu blaganie, placze, nadmierne zainteresowanie, pieskowanie. Jakis tydzien temu zakupilem poradnik JOBK, po lekturze wiem juz mniej wiecej, co robic. Problem w tym, ze nie za bardzo potrafie praktycznie wykorzystac porady zawarte w poradniku. Glowna przeszkoda w moim przypadku jest wspolne mieszkanie. Moze ktos moglby mnie troche nakierowac i dac kilka rad?
Powody rozstania (wedlug niej): nie czulam, ze jestes dla mnie i przy mnie; nie czulam wspolpracy miedzy nami (obowiazki domowe); potrafisz sie starac tylko, kiedy czujesz, ze cos sie dzieje; bylo za duzo tych niepowodzen; moje uczucie sie juz ledwie tli; nie chce juz w tym tkwic. Z mojej strony dodam, ze faktycznie, zmienilem sie w typowego kanapowego mieczaka, wiec nic dziwnego, ze stracilem jej zainteresowanie.
W chwili obecnej jakos tam spedzamy czas razem, ale widac z jej strony pewna niechec. Z drugiej strony czasami sama wychodzi z inicjatywa (np: proponuje wspolne ogladanie serialu) i przewaznie przystaje na moje zaproszenia na spacer itd. Moim celem, jak latwo sie domyslic jest powrot do bylej (jestem jej pewien, bo w koncu byle komu bym sie nie oswiadczal). Ona jest bardzo w porzadku, nie moge powiedziec o niej wiele zlego (wiadomo, idealow nie ma.). Obecnie staram sie z nia spedzac czas, tak, zeby mogla tez zauwazyc moja zmiane nastawienia. (urwanie kontaktu nie wchodzi w gre). Mam jednak wrazenie, ze Ona na sile stara sie mnie zbywac i buduje jakis mur miedzy nami. Ma ktos pomysl, jak moglbym przekierowac jej emocje na kozystne dla mnie tory? Sprawa jest o tyle pokrecona, ze to w dodatku laska z trudnym dziecinstwem, ktore wplywa na jej postrzeganie swiata: jest bardzo zamknieta w sobie, tlumi uczucia, boi sie angazowac itd. Tak, jak pisalem wczesniej, nie chce sobie po prostu pluc w brode, ze nie probowalem naprawic tego, co spierdolilem przez swoje lenistwo i brak motywacji. Dzieki za kazda konstruktywna pomoc!