Tytułem wstępu, miałem tu już kiedyś konto, bardzo dawno temu (6-7 lat wstecz). Życie bywa przewrotne, a mnie znów przeprowadziło na to forum, człowiek myślał że pozjadał wszystkie rozumu po roku bycia na tym portalu, niestety życie weryfikuje - prędzej czy później.
Przejdźmy do konkretów.
Spotykam się.. ekhm, utrzymuje kontakt z laską, nazwijmy ja A.będąc za granicą (do końca roku tu muszę być), w Polsce jestem średnio co 2 tygodnie, na weekend. Byliśmy se sobą jakieś pół roku bardzo dawno temu, ja odszedlem, bo odległość, byliśmy młodzi, zjawiła się inna, tyle. Cały czas utrzymywalismy jakiś tam kontakt, urodziny, pierdoly. Po swoim nieudanym 5 letnim związku który zakończył się rok temu zajebalem się mulem, wpadłem w taką depresję jak tylko dobitnie jest to słowo. Czas minął i żywcem zakopalem swoje uczucia. Nie chciałem mieć nikogo na zastępstwo, na "pocieszenie", to nie mój styl.
W zeszłym miesiącu zdarzyła się okazja żeby pójść na imprezę właśnie z A, więc prosto z mostu ja zaprosiłem, zgodziła się, było kino, kilka pocałunków (świetnie całuje) i nagle ona mówi że nie szuka zabawy, ja odparłem że rozumiem (pomyślałem w tedy że można by było spróbować i że ja też w sumie tego już nie szukam), od tamtego czasu jesteśmy w kontakcie, gdy jestem w Polsce to staram się tak zorganizować czas aby się z nią spotkać, jest git.
Kwestia 1 - czasem się nie dogadujemy, ona jest bardzo praktyczna, twardo stapa po ziemi, jest mało luźna, reaguje prawdziwym oburzeniem na swinskie teksty, nie zawsze rozumie moja grę słów i mój humor. Ja opisałbym siebie jako kolesia inteligentnego ale zarazem nieogarnietego, łatwo gubię koncentrację, mimo iż skończyłem studia, ogarniam zawsze tak że spadam na cztery łapy to potrafię pójść do kuchni po coś, wrócić i zrozumieć że nic nie wziąłem, tego jest mnóstwo i przekłada się to na moje życie, nie będę teraz wchodził w szczegóły, ale generalnie pisze o tym bo tu jest z nią problem, że ja często nie potrafię domyślić się rzeczy oczywistych, mam realny problem ja zrozumieć, a za chwilę gdy mi to mówi to dochodzę do wniosku że to oczywista oczywistość... mimo że mam mnóstwo mnóstwo koleżanek i ludzi z którymi potrafię dogadać się bez słów i oni rozumieją mnie bez problemu.
Przechodząc do drugiej kwestii, ostatnio wyszła z inicjatywa, bardzo dojrzałą, zapytała wprost czy chce wrócić do Polski, o to że chce wiedzieć na czym stoi, konkretną laska która poważnie myśli o swoim czasie i nie chce go tracić. Zapytała czy jesteśmy kumplami, czy jak to traktować?
Odparłem że nie interesuje mnie relacja kumpelska, póki co jesteśmy na etapie "coś więcej" i że trzeba podejść do tego spokojnie, dodałem że moim zdaniem powinniśmy utrzymywać ta relacje póki co tak jak jest, ja będę starał się przyjeżdżać do Polski, będziemy się wydawać co jakiś czas, wycsujemy grunt, i jeśli będzie ok to możemy spróbować. Ja uważam że mi przydało by się jej praktyczności o jej mojego luzu. Nie wiem co myśleć, czy jesteśmy w stanie osiągnąć kompromis? co o tym sądzicie?
Wiem, fejsbuki telefony to nie to samo co real, ale sytuacja jest patowa, bo fizycznie nie ma możliwości być w 2 miejscach jednocześnie.
Ave