Witam wszystkich

Post jest dosyć długi, więc ostrzegam. Głównie chciałem spisać tutaj swoje myśli i przemyślenia, krytyka mile widziana, wszelkie uwagi i pytania również.

Nie było mnie tu ponad 3 lata, starałem się rozwijać i robić postępy w terenie, ale w końcu zauważyłem, że jest problem którego nie mogę na razie przeskoczyć.
Ale po kolei, zacznę od tego co mi wyszło przez te ostatnie 3 lata, a potem przejdę do problemu. Jeśli chodzi o rozwój osobisty, to jestem zadowolony, trenuję regularnie już od kilku lat (koszykówka, ręczna), od ostatniego lipca chodzę regularnie na siłownie, dbam o dietę. Jeśli chodzi o uczelnie to przykładam się bardziej do nauki, czytam więcej książek, otaczam się pozytywnymi ludźmi, którzy też chcą się rozwijać i emanują pozytywną energią. Jak widać po tym co piszę do tej pory, wszystko jest w jak najlepszym porządku, ale tu dochodzimy do kobiet.

Nie mam większych problemów z podchodzeniem do dziewczyn, zagadaniem. Jak zacząłem zwracać uwagę na różne sygnały, które wysyłają, byłem wręcz zszokowany, że tego nie potrafiłem wcześniej dostrzegać. Mój problem nie polega na tym, że nie wiem co powinienem zrobić w danym momencie, moim problemem jest to, że za wolno eskaluje i nie potrafię jakoś ruszyć żadnej relacji za bardzo do przodu, mam nawet wrażenie, że sam się sabotuję.
Dla przykładu opiszę wam historię z ostatnią dziewczyną którą spotykałem, a która nawiasem mówiąc była bardzo wyrozumiała, jeśli chodzi o moje ociąganie się.
Poznałem ją jeszcze dwa lata temu(dziewczyny 2 lata młodsza ode mnie, teraz ja mam 21 ona 19), ale wtedy spotkaliśmy się tylko raz i jakoś nic z tego nie wyszło, robiłem to bardziej dla wprawy, niż dlatego że chciałem coś z nią ruszyć do przodu.

Jednak rok później złożyło się tak, że zaczęliśmy się częściej widywać na stacji kolejowej, bo jeździliśmy w tym samym kierunku i dawała mi bardzo dużo ioi (głównie wzrok, dotyk, jej zaangażowanie w rozmowę, jednak piszę to z perspektywy czasu, bo wtedy byłem ślepy i nie zwracałem uwagi na te sygnały) i pomimo tego, że na początku jakoś nie zwracałem na nią większej uwagi(tylko trochę flirtowaliśmy), złożyło się jednak tak, że spotkaliśmy się kilka razy w czerwcu i lipcu, przed moim wyjazdem do Londynu. Na spotkaniach początkowo była trochę cicha, ale wszystko się rozkręciło, starałem się eskalować dotyk (obejmowałem ją w talii, jak coś mówiłem, kładłem rękę na jej ramieniu, albo poniżej pleców), no i dziewczyny dawała mi multum ioi, że chciała żebym ją pocałował, zrobił coś. Ale je wtedy jeszcze ślepy i głupi, nie ruszyłem nic do przodu. Przed wyjazdem jeszcze jak ostatnia łajza, na ostatnim spotkaniu spytałem się jej coś w stylu "To kim dla Ciebie jestem?" (nie ma to jak słuchanie porad kumpli i nie filtrowanie ich), wiadomo że odpowiedziała "kumplem", bo nic innego nie mogła powiedzieć. Nawet jeszcze po moim powrocie z Londynu we wrześniu, spotkaliśmy się raz i znowu dała mi okazję żebym ją pocałował i tego nie zrobiłem, mimo że wtedy już to wiedziałem. Na a potem zaczęła się oddalać i po prostu znalazła innego gościa.
Ostatnio jeszcze poznałem jedną dziewczynę(18 lat), ale tutaj jest już odmienny problem, dziewczyna była zainteresowana, dawała dużo sygnałów, które zauważałem i przez to za bardzo się nakręciłem. Jednak podświadomie (w sumie to może była nawet świadoma decyzja) chciałem ją spotykać jak najczęściej, więc nawet czasem jeździłem wcześniejszym pociągiem, tylko po to żeby się z nią zobaczyć. Zainteresowanie opadło, bo kontaktu było dużo ale słabej jakości, że tak powiem, a mi nawet raz nie udało się z nią umówić.

Cały czas myślałem, że nabyłem wystarczająco dużo pewności siebie, że zainwestowałem w siebie odpowiednio dużo czasu, ale jednak jak przychodzi co do czego, to zbyt dużo analizuję, brak mi zdecydowania. Mam wrażenie, że podświadomie dalej czegoś się boję i nie potrafię ruszyć żadnej relacji do przodu. Może przez niepotrzebną urojoną presję, "chłopie masz 21 lat, znalazłbyś sobie kobietę w końcu" czy jakoś tak. Może za bardzo nakręcam się na te dziewczyny, które wpadną mi w oko.