To mój pierwszy post na forum, tak więc witam wszystkich.

Na początku pokrótce o nas: ja 27 lat, ona 25 lat. Byliśmy razem 1,5 roku, od początku czerwca zamieszkaliśmy razem. Poznaliśmy się w autobusie między dwoma miastami w PL, usiadłem obok, zacząłem opowiadać o podróżach, wypiliśmy piwko. Po tygodniu pierwsza randka, dotyk, spacer na kopiec, namiętne pocałunki etc. Potem wiele wspólnych wyjazdów, w tym do Ameryki Płd., spore emocje, nowe miejsca, ona wcześniej trochę szara myszka, ze mną zaczęła poznawać świat.

Niestety, od jakiegoś czasu zaczęło się psuć, zachowywaliśmy się tak, jakby nikomu nie zależało, zaczęły nas irytować różne zachowania. Ją brak troski, brak zdecydowania, mnie jej brak zaangażowania. W sexie na początku było fajnie, od kilku miesięcy gorzej, zazwyczaj stosunki kończyły się satysfakcją tylko dla mnie. Wiem, że to był problem dla niej. Zresztą od czerwca uprawialiśmy sex chyba tylko raz.

W połowie lipca, po wspólnym wyjeździe ze znajomymi stwierdziła, że w niej się coś wypaliło i że nic nie czuje. Siedzieliśmy i płakaliśmy razem chyba pół nocy. Zostaliśmy jeszcze razem w mieszkaniu 3 tygodnie. Najpierw ja, niestety standardowo, płakałem, przepraszałem, opowiadałem o wspólnej przyszłości etc. Z tego co wiem, opowiadała przyjacielowi, że teraz „mądrze mówię”, że zastanawia się, czy nie zostać. Ale cały czas mówiła, że nic nie czuje, że brakuje namiętności, że sex też jest dla niej ważny... Dziwna sprawa, bo nagle zaczęło się nam dobrze gadać, lepiej rozumieć, fajnie spędzać czas. Ale tylko jak znajomi i wisiała w powietrzu taka dziwna atmosfera:/Po dwóch tygodniach wyjechaliśmy na weekend, również super, ale jak znajomi. Był sex, ale taki nijaki, potem rozpłakała się. Po przyjeździe doszliśmy do wniosku, aby dać sobie czas, ja się wyprowadziłem. Napisałem list, jak bardzo ją kocham, że chciałbym z nią spędzić resztę życia etc. Wyprowadzka była dziwna, płakaliśmy, ale również żartowaliśmy, chciała się ze mną całować, stwierdziłem, że musimy dać sobie czas.

Pojechałem na weekend ze znajomymi, zacząłem chodzić na siłownię, basen. Pierwsze spotkanie po ok. tygodniu – oddałem jej kilka rzeczy, poszliśmy coś zjeść – całkiem fajnie, ale jak głupek rozkleiłem się na końcu i zacząłem prosić o drugą szansę. Usłyszałem coś w stylu, że cieszyła się na myśl o spotkaniu, ale chciała zostać z tymi myślami potem, a ja wszystko zepsułem. Potem kilka spotkań na chwilę (z 10-15 min), aby sobie coś przekazać, ja już twardo się trzymałem, dobrze ubrany, pewny siebie, nie schodziłem na temat „nas” etc. Ona dzwoniła praktycznie codziennie, coś tam poopowiadać. W międzyczasie zadzwoniła jej matka, że dziewczyna ciągle o mnie myśli etc. Dziewczyna zadzwoniła w zeszły pn, czy nie chciałbym się spotkać, stwierdziłem, że spoko, ale dzisiaj nie dam rady, dopiero następnego dnia. Poszliśmy do kina, było przyjemnie, mówi "ale Ty fajnie teraz wyglądasz". Do momentu, aż nie wróciliśmy do mieszkania. Niestety zacząłem rozmowę „o nas”, ona rozpłakała się mówiąc, że nie wie co robić. Powiedziałem, żeby zamknęła oczy, zaczęliśmy się całować, dotykać. Minęły z 2-3 minuty, a ona… rozpłakała się. Wkurzyłem się, powiedziałem jej, że mi zależy, ale że związek to dwie osoby, że nie jestem jej marionetką, żeby pamiętała, że jej decyzje dotyczą nie tylko niej i że musi dorosnąć, dowiedzieć się, czego chce. Skoro ona nie wie, to ja w takim razie znikam.

Następnego dnia telefon od jej matki, co się stało, dziewczyna całą noc podobno przepłakała, „była już zdecydowana na powrót, ale teraz nie wie”. Zadzwoniłem do niej mówiąc, ze wczoraj było spoko, że pewnie nie powinienem naciskać, że każdy jest inny, każdy potrzebuje czasu. Ona, że chyba nie powinniśmy się kontaktować, że jest trochę egoistką, bo ja planuję życie razem, a ona już nie, ja, że może faktycznie potrzeba czasu, ale żebyśmy nie urywali kontaktu. Że i tak zobaczymy się w przyszłym tygodniu, bo musi mi przekazać kasę za mieszkanie (jest na mnie).

Od tamtego wtorku przestałem się kontaktować. Zadzwoniłem po tygodniu (przedwczoraj), z pytaniem, co tam słychać i że musimy się spotkać, przekazać sobie pieniądze. Ona, czy nie dam rady dzisiaj (pn), ja, że nie, bo jestem zajęty, ale jutro spoko. Ona: ale co chcesz potem robić, ja: że skoro będę, to może wyjdziemy gdzieś na spacer. Przyjechałem wczoraj i było świetnie. Ja pewny siebie, ona najpierw w złym humorze, płacze, że miała zły dzień w pracy. Pogadaliśmy chwilę, wpasowałem się w jej nastrój, potem lekko pocieszyłem, zacząłem żartować, humor zmienił się jej o 100%. Ugotowaliśmy wspólnie obiad dobrze się przy tym bawiąc, jedząc puściliśmy jakieś wiadomości w TV i tak przegadaliśmy z 2h o tym, „co się dzieje”, jakie mamy zdanie na różne tematy, ona mówi, że brakowało jej tego. Przyszedł temat mieszkania, ona, że pasuje pogadać z właścicielem odnośnie wypowiedzenia umowy, ja, że może jeszcze chwilę zostać (na razie składamy się na nie wspólnie), ona, że nie chce, aby było tak, że wróci do mnie, bo jej pomagam. Zażartowałem, że może zostać do marca (wtedy będę miał własne mieszkanie, które kupuję), zrozumiała aluzję, wypaliła coś „wiem o czym mówisz”, ale tak fajnie się drocząc. Poszliśmy na spacer, żartując i dobrze się bawiąc. Wróciliśmy jeszcze na chwilę do niej, chciałem jej pokazać, jakie mieszkanie wybrałem. Zaczęła oglądać rzuty i planować, jak można by je urządzić. Początkowo „tu mógłbyś mieć to, tu to”, ja w stylu „no w sumie fajne rozwiązanie dla dwóch osób” etc. Po jakimś czasie ona też zaczęła w stylu „tu mógłbyś mieć biurko, no a druga osoba mogłaby wtedy robić to i to” Wyszedłem nic nie mówiąc „o nas”, przytuliłem ją na koniec, ale tak jak znajomą i tyle.

Generalnie mam wrażenie, że my tak naprawdę nie poznaliśmy się wcześniej dobrze i że poznajemy się dopiero teraz, po tym rozstaniu. Może to jest głupie, ale mam też wrażenie, że dopiero teraz dorosłem do poważnego związku.

Pytanie, co dalej, abyśmy nie zostali przyjaciółmi? Jak wzbudzić namiętność, jak przekonać do sexu? Jak pokazać jej, że wspólny sex jednak może być fajny? Ale równocześnie jak nie spłoszyć?

Wiem, że gada z jakimś chłopakiem, z którym zna się od czerwca, a poznała się podczas wyprowadzki z poprzedniego mieszkania. Wtedy pokazywała mi smsy od niego, w stylu "fajnie było się poznać" etc. Czy coś jest między nimi – pewnie tak, nie wiem jak mocne. W lipcu widziałem jej rozmowę z przyjaciółką w stylu „nie wiem, co robić, ale teraz chyba na chwilę wyprowadzę się do tego drugiego, a potem poszukamy czegoś dla mnie”. Potem powiedziała mi, że to nic takiego, że on ją tylko pocieszał (a co miała powiedzie ć…). Z drugiej strony siedzi sama w mieszkaniu, ma kiepski humor, gada z rodziną o mnie. Ale rano wysłała tamtemu info o biletach na koncert za tydzień…

Wiem, że proszenie, płakanie etc. nic nie da, muszę się stać ponownie tym facetem, z którym ona chciałaby być. Ale jak wzbudzić namiętność i nie zostać przyjacielem? Jak przywrócić wspomnienia? Jak przekonać, że sex ze mną może być spoko?

Spotykać się od czasu do czasu, nie narzucając się zbytnio i próbując wpleść w te spotkania również kontekst seksualny? Ona w przyszłym tygodniu ma urlop, chce pojechać na tydzień do rodziców do drugiego miasta. Pomyślałem o albumie z naszego wspólnego wyjazdu do Ameryki Płd., nie na zasadzie „jak dobrze byłoby być znowu razem”, ale fajne zdjęcia wspólne i plenerów, dużo emocji, radości. Na zasadzie „mówiliśmy kiedyś, żeby zrobić taki album, a ostatnio pokazywałem zdjęcia znajomym i wybraliśmy kilka”. Niech zobaczy, co traci, że ja to również ciekawe życie, mnóstwo nowych miejsc i emocji, a nie jakiś frajer na chwilę. Teraz do końca tygodnia się nie odzywać, spróbować wyciągnąć ją gdzieś np. w sobotę, dać przy okazji album, niech jedzie z tymi myślami i zdjęciami do rodziny