Panowie, dzięki za odpowiedź. Generalnie rzecz ujmując nie mam wielkich problemów z kobietami, mam za sobą kilka długich związków. Aparat słuchowy noszę, słabo pomaga, jednak innej alternatywy nie ma (nie będę się rozpisywał w historię choroby, bo to nie to forum) i może być tylko tak jak jest - czyli chujowo ale stabilnie. Po prostu sporo zlewek bierze się z tego, że zaczynam nawijać o zupełnie innej rzeczy niż jest na temat (jak @czysteskarpety radzi), podczas gdy często kobiety zagadując mnie dopytują o coś precyzyjnego (nie muszę mówić jak się człowiek czuje, gdy zaraz wstaje inny samiec, żeby pomóc kobietom w sprawie, podczas gdy ja nie mam pojęcia o co im chodzi i nie zdążę nawet zareagować ).

Z pewnością siebie jestem w miarę wyrobiony, chociaż inner game nieraz zawodzi, i jak mówię, czuję, że mam większy potencjał i jestem w stanie robić więcej, a jednak to mnie stopuje i przez to rodzi się frustracja...

dodam do tego, że związki miałem ze zdrowymi kobietami, które nie miały problemu z tą ułomnością (chociaż wciąż, jak obcy facet wyręczał mnie w pomocy mojej kobiecie, gdy ja nie miałem pojęcia o co jej chodzi to moje ego aż szurało - wiadomo jednak, czasem trzeba schować dumę w buty).

znam jednak osoby (w tym moją bliską przyjaciółkę, zupełna aseksualność z obu stron), która twierdzi, że ona by sobie z czymś takim u swojego faceta nie poradziła.

problem oczywiście największy z zaczepianiem i zagadywaniem obcych kobiet, wówczas słaby słuch nie pomaga, a dodatkowo obniża motywację przy kolejnej "głuchej" próbie

No dobra, bilans na ostatnie 7 spotkań w ciągu półtorej miesiąca (pierwsze spotkania od zakończenia 2-letniego związku) - głównie kobiety poznawane na tinderze. Wszystko świetnie, aż do czasu spotkania - ok, może nie jestem Bradem Pittem, jednak dbam o siebie, wydaję mi się, że na solidne 6/10 zasługuję. Siłownia, wysoki wzrost, niski głos, dużo dystansu do siebie, cera i uzębienie zadbane (codzienny prysznic też ), znam się na wielu rzeczach i mam dużo zainteresowań, nie mam większych problemów z prowadzeniem rozmów. Jak dotąd niemal wszystkie spotkania kończyły się zastanawiająco szybko i to w dodatku nie z mojej inicjatywy. I zdecydowanie każdej ze spotykanych przeze mnie kobiet skutecznie przeszkadzało to, że słabo słyszę (dziwiły się, nie rozumiały, ewidentnie, mimo że traktuję to z dystansem, nie potrafiły tego zaakceptować). Dwa spotkania rozwijały się całkiem w porządku, nocne spacery w ustronne miejsca zaproponowane wręcz przez dziewczyny - a potem w sms-ach odmowa na sugestię o następnym spotkaniu...

Próby ze zwężeniem dystansu - nie pomagają, na początku, zanim pojawia się rapport trudno o to, żeby się zbliżyć na taką odległość i nie wystraszyć tym drugiej osoby. Z kino nie mam problemów, wychodzi mi to naturalnie. Tematów do rozmów nigdy mi nie brak, być może czasem za często żartuję, czy droczę się z drugą osobą. Nie wiem, albo wyszedłem z wprawy (wspomniane wcześniej 2 lata związku) albo coś jest rzeczywiście nie halo.

Albo sugestie, że za głośno mówię (no bo sam nie słyszę przecież ), albo na prośbę o powtórzenie kwestii, machanie ręką. Muszę się nachylać, gimnastykować, lub udawać że wiem o czym mówimy, a przecież każda z tych kwestii niesie ze sobą negatywne konsekwencje - dwie pierwsze sugerują brak pewności siebie i próbę zwrócenia na mnie jej uwagi (a ja chcę tylko ją słyszeć) a ostatnia - groźbę, ze nie trafię w temat o którym mówimy częściej niż w połowie przypadków.

Właśnie wróciłem z kolejnego spotkania - dziewczyna całkiem fajna, chociaż na zdjęciach wyglądała lepiej (a czasami zdarzają się wyjątki, które w realu wyglądają jeszcze lepiej niż na zdjęciach), z którą rozmawiałem kilka dni na tinderze. Szybko zaproponowałem spotkanie, ona z początku się obawiała, potem zaczęła do mnie pisać, w końcu przez ostatnie dwa dni ciągle do mnie dzwoniła, rozmawialiśmy co najmniej trzy godziny (i to głównie ja kończyłem rozmowy, żeby nie przedłużać) i była tak bardzo podekscytowana spotkaniem, które miało się odbyć za 3 dni, ze zaproponowała, żebyśmy się spotkali jeszcze dzisiaj (w pewnym momencie przez telefon wspomniała nawet, czy nie chciałbym przyjechać do niej do domu na kawę... i to zanim mnie jeszcze poznała na żywo). I tak ewidentnie przeszkadzało jej, że nie słyszę, na prośby o powtórzenie, czy głośniejsze mówienie reagowała dosyć specyficznie, nic sobie z tego nie robiąc, mnie z kolei zwróciła uwagę, że za głośno mówię (obróciłem to w żart, ale ściszyłem głos). Koniec końców po godzinie spotkania stwierdziła, że musi pojechać po koleżankę, która kończy pracę, odprowadziłem ją do samochodu, odjechała nawet na mnie nie patrząc...

No i pytanie, moi drodzy, jak tu żyć? Ten niedosłuch to jednak gówniana sprawa, Panowie.

Jeden z myków, który dobrze się sprawdza to udawanie obcokrajowca, wówczas ludzie się bardziej starają (a u kobiet dodatkowe profity ) - problem jednak z tym, że jak wyjdzie prawda na jaw, to trudniej potem być uznawanym za szczerego.