cześć, mam problem. Nie wiedziałem, gdzie napisać i gdzie znajdę zrozumienie. pomyślałem, że ktoś z tej grupy da rade mi pomóc. Ostrzegam, że jeżeli ktoś nie lubi czytać i słuchać o problemach wewnetrznych, przemyśleniach i braku wiedzy i ogólnie takie damskie bzdury w wersji męskiej to nie czytajcie, bo zmarnuje wam tylko czas.

Mam 17 lat i postaram się wam streścić swoją historię, bez nazwisk bez zbednych rzeczy. o problemie powiem na samym dnie tej bzdurnej wiadomości. także, jeżeli kogoś takie gadanie nuży, wkurza to naprawde nie dobijajcie mnie złośliwymi albo chłodnymi komentarzami.

Hm, od czego by tutaj zacząć. Przez całe życie mam problem, którego nie potrafie rozwiazać. mam problem z gromadzeniem przy sobie ludzi. mniej dało się go zauważyc, kiedy byłem w gimnazjum niż teraz, kiedy jestem w 2 liceum. Potrafię być bardzo krytyczny ale też w drugą stronę - staram się być bardziej życzliwy itp. raczej przeciętnie, nic szczegolnego. Kiedy poszedłem do liceum, problem się uwypuklił. Próbowałem nawiązywać z nowo poznanymi osobami kontakty, z tymi, ktorych znałem, utrzymymwać. Wiadomo, ludzie w liceum chodzą razem na jakieś imprezy itp. czasem nawet nagminnie, ale to nie ważne
Nie wiem co robię źle, ale mam wrazenie, jakby nikogo nie interesowało co się ze mną dzieje, nawet nwm co robię źle, większość kontaktów jakie mam w tej szkole jest przeciętne albo mierne, dodatkowo starzy kumple, ktorzy chodza ze mna do tej samej klasy, z nimi też mam mierny kontakt. Analizując wszystko, co piszę, wychodzi na to, że mam problem z tym, że nie potrafię zjednać ludzi oraz z ich utrzymaniem czy poszerzeniem grona znajomych. Co nie znaczy, że żadnych znajomych nie mam. nie, tak nie jest, posiadam ich trochę, ale generalnie czuję się czasem, jakbym był widzem w filmie. Tyle wydarzeń, spotkań, a ja uczestniczę w 1/10 z nich, jak nie mniej, jakby moje zdanie nie było kluczowe, ludzie gdzieś wychodzą, czasem nawet zapominają, że mi o tym mówią, ale mają gdzieś to, że mnie nie zaprosili i tak po prostu ze mną o tym gadają. Jeśli chodzi o jakieś większe spotkania, byłem organizatorem dwóch. Zorganizowałem je po to, żeby móc poobcować z tymi ludzmi poza szkołą ( desperacja ) ale nie przyniosło to żadnych skutków. Zaraz po tym, wszystko wracało do szarej rzeczywistosci.

Dlaczego ja o tym piszę? Bo jest mi z tym źle. z tym, że ludzie wokół potrafią odnieść sukces w sprawach międzyludzkich nawet nie kiwnąc palcem, a ja mimo to, mam problemy i powiedziałbym duże. Nie potrafie zjednać sobie ludzi, z tych zmartwień na ten temat czasem popadam w paranoję, że naprawdę mógłbym umrzeć i nikt by sobie nic z tego nie zrobił. Wyglądem też nie rożnie się od innych - wszystkie palce i kończny mam, biały kolor skóry, brzydki jakoś nie jestem a trądzik ( coś co odstrasza ludzi ) mam mały.

Podsumowując wszystko, prosiłbym o wskazówki. Cokolwiek, ponieważ tak jak mówię, patrząc na to, czego nie mogę zmienic, mimo że chcę, nie patrzę na to trzeźwo i możliwe,ze czegos nie widzę... Chociaż nie wiem. A, i dlaczego piszę to tutaj - wydaje mi się, że jest to forum dla mężczyzn i chłopców, ktorzy zostać nimi chcą. patrząc na moja sytuację czuję się bardzo małym chłopcem z masą problemów.

Tak jak wspominałem na początku, jeśli ktoś chce mi naubliżać czy wyśmiać, to naprawde, nie chciałbym tego czytać, niech zachwoa to dla siebie. Mam nadzieję, że znajdzie się ktoś, kto chociaż spróbuje mi pomoc.