Witam.
Byłem z dziewczyną jakoś rok, może trochę dłużej. Dwa dni temu była taka sytuacja, że przyjechaliśmy ok 19 do mnie do domu i jako, że przez 3-4 zeszłe dni nie miałem dostępu do laptopa to musiałem i chciałem chwile popracować. Gdzieś po 1,5h wymyśliliśmy, że zrobimy gofry no i poszliśmy do sklepu po składniki. Wróciliśmy i zgodnie z umową D. robiła gofry a ja kończyłem swoją pracę. Po zjedzeniu owych gofrów potrzebowałem jeszcze 30 minut, żeby dokończyć to co zacząłem. Po tych 30 minutach przyszła do mnie i zaczęła narzekać, że światło w pokoju miałem włączone i przez okno wleciało pełno much i inny syf który jest na suficie. Do skończenia swojej pracy potrzebowałem jeszcze 10 minut, ona wróciła oglądać TV. Gdy już skończyłem poszedłem do niej i powiedziałem, że komputer jest wolny i może wbić i sobie sprawdzić co tam chce, a ona do mnie z takim mega sukowatym głosem, że miałem być 30 minut na komputerze a nie 40 i że rozumie, że już posprzątałem te muchy a widziała, że nie szedłem po odkurzacz, mnie wkurwiają takie ironiczne zdania jak wie jaka jest odpowiedź i debila ze mnie chce robić. Wróciłem do siebie do pokoju i po chwili przyszła porozmawiać, mówiła mi że ona bardzo boi się samotności i że nie potrafi być sama (a tutaj tak się czuła bo byliśmy sami w domu), przytaczała przykłady, że nie potrafi sama pójść na zakupy żeby sobie jakieś ciuchy kupić albo że nie potrafi sama pójść z książką do parku i tam usiąść na ławce i czytać. Ja jej mówię, że nie ogarniam tego co ona robi bo raz potrafi być bardzo wrażliwą, małą dziewczynką, a po chwili jest mega nieprzyjemna. Ona mi mówi, że tak rzadko jest a ja na to, że właśnie często. Wtedy rzuciła we mnie miśka, którego trzymała i z płaczem wybiegła, że powiedziałem jej tego dnia kolejny "komplement". Wzięła prysznic i poszła do pokoju obok czytać książkę, ja też poszedłem się umyć i przechodząc obok pokoju w którym była powiedziałem, że jak jednak będzie chciała pogadać to żeby przyszła, poszedłem do siebie się położyć i spać. Następnego dnia po obudzeniu się jak jadłem śniadanie przyszła do mnie i powiedziała, że podjęła decyzje o tym, że nie będziemy już razem. Ja odpowiedziałem w porządku, to jest Twoja decyzja i ja to szanuje. Otwieram jej drzwi a ona się przytula do mnie (na co ja reaguje z lekkim uśmiechem - bardziej drwinami) a ona mówi, że mi chce podziękować. Wieczorem napisałem jej smsa, że nie zapomne naszego ostatniego przytulenia i żałuje, że nie udało nam się porozmawiać oraz, że co by się nie działo to zawsze może na mnie liczyć.

No i tu Panowie pytanie do Was co Wy o tym wszystkim myślicie. Ja tego totalnie nie ogarniam jak dziewczyna może być raz bardzo wrażliwa i naprawdę widać po niej, że przeżywa wszystko (np jak kiedyś nie zdała egzaminu to potrafiła wsiąść zapłakana do byle jakiego autobusu i pojechać chuy wie gdzie). Czy to jak niesamowicie się stresuje przed egzaminami. No i właśnie - z jednej strony jest wrażliwa, a z drugiej chce rządzić, chce być władcza - gdy widze jak dyryguje w domu siostrami i kuzynkami (jest najstarsza), jak potrafi się czepiać o wszystko to po prostu nie wyobrażam sobie tego, co mogą kiedyś przeżywać jej dzieci. Ktoś kiedyś powiedział o niej: "Ona jest chora psychicznie, dyryguje każdym kogo spotka". Wprawdzie ten człowiek co to powiedział ma zerowy autorytet, ale jednak ziarno prawdy się tu znajduje...
Tak samo w ciągu kilkunastu minut raz jest wrażliwą małą dziewczynką, a zaraz potrafi być bardzo nieprzyjemna i wredna. Co więcej gdy jest w tym stanie i powiem coś nieprzychylnego (np o tym, że próbuje manipulować czy mi coś wkręcać) to od razu jest ucieczka ode mnie i płacz.

Kolejna sprawa - jak to jest że będąc z nią w związku przez ponad rok podobały mi się też inne dziewczyny i będąc z nią w związku miałem cały czas ogromne wątpliwości czy to "ta" kobieta i szczerze mówiąc jakoś nie bardzo akceptowałem to, że mogłaby być (kiedyś tam, za pare lat) matką moich dzieci - właśnie przez to, że widziałem jak podobają mi się inne kobiety. A teraz po rozstaniu mimo tego, że znam jej wszystkie wady i jestem świadomy że się po prostu nie dogadamy (dwie osoby chcą rządzić i ciężko znaleźć tu kompromis) to mi jej po prostu brakuje, mam też w głowie mnóstwo zajebistych chwil spędzonych razem i też widzę jej dużo pozytywów (jak to na kobietę powinno przystać - gotowanie, pieczenie itd a do tego wyrozumiałość, troskliwość; może mówię tak dlatego bo jeszcze żadna kobieta wcześniej tak się mną nie interesowała i nie dała mi tyle od siebie, ale jednak naprawdę była zaangażowana, w dodatku ze mną straciła dziewictwo).

A jeszcze lipa jest taka, że duża część mojej rodziny ją poznała i mają o niej i w ogóle o jej całej rodzinie możliwie najlepsze zdanie (że religijna, że dobrze wychowana etc) i przy każdej rozmowie leci pytanie o nią.

PS. By zobrazować jaki z nią jest problem - gdy wejdziecie na mój profil to już jest 4 temat pod rząd założony o niej.
Nie wiem szczerze mówiąc co o tym wszystkim myśleć, z góry dzięki za trzeźwe opinie z zewnątrz