Też tak miałem jakiś rok temu, identycznie, mi pomogło to że gdy potrzebowałem wsparcia z ich strony ( śmierć dziewczyny ) oni mi go nie odmówili, chociaż zachowywałem się jak jakiś żałosny szczeniak, od tamtego czasu zacząłem ich szanować, i zdawac sobie sprawe że matke i ojca ma się tylko jednego, i nie wiadomo kiedy przyjdzie się nam z nimi pożegnać

Ostatnio też zauważyłem u siebie takie jazdy, ale doszedłem do wniosku, że jestem po prostu idiotą. Czasem może być to skutek nerwowego trybu życia, depresji, chwilowego przemeczenia. Powodów może być masa. Zrób tak tak piszesz i próbuj się hamować na przyszłość

Zrób coś wspólnie z Tatą. Pogadajcie o czymś neutralnym, pooglądaj z nim telewizję, zagrajcie w coś lub zróbcie to, co kiedyś robiliście we dwójkę i sprawiało to wam przyjemność. Wysłuchaj, co ma do powiedzenia. To wystarczy jako zadośćuczynienie

Też łapię się na tym, że "mijam się" z rodziną. Dni płyną, a my praktycznie nie rozmawiamy. Tak samo, kiedy są stresy czy niepowodzenia: łatwo wtedy coś odburknąć. Ale im bardziej jesteśmy wkurzeni, tym bardziej warto się starać być miłym, zwłaszcza dla najbliższych.
Moim zdaniem, to ratunek przed staniem się żałosnym frustratem, kiedyś-tam, w przyszłości. Tak to jest, że kiedy raz, drugi, trzeci zrobi się coś chamskiego, potem coraz łatwiej i coraz szybciej się to powtarza. Coraz mniej bodźców potrzeba, żeby przekroczyć pewną granicę.

Przykład:
Widzę u swoich znajomych, nawet u obcych ludzi taki schemat: ktoś ma problemy czy gorszy dzień -> dla znajomych i obcych ludzi jest miły -> wyładowuje stres na rodzinie. Np. rzuci chamski i niepotrzebny komentarz, krzyczy, podnosi rękę... generalnie przelewa frustrację.
Niektórzy ludzie im są starsi, tym łatwiej i silniej reagują. Bo i powodów jest więcej: już nie tylko problmy osobiste, nie tylko stres w pracy, ale i dochodzi gorsze samopoczucie lub poważna choroba.

Z byciem wrednym jest jak z rzeką. Każdemu zdarza się strumień chamskich odzywek i zachowań, ale kiedy skończą się stresy lub coś się z tym zrobi, strumień samorzutnie wysycha. Natomiast w pewnych okolicznościach życiowych, jeśli nic się z tym w porę nie robi, strumień może się zamienić w prawdziwą rzekę chamstwa.
Kończąc tą nienajlepszą metaforę: zbuduj tamę dla swoich chamskich zachowań, im szybciej, tym lepiej.

Uważam, że podstawą jest bycie tym bardziej sympatycznym dla najbliższych, im bardziej jesteśmy wewnętrznie poddenerwowani. Problemy / napięcia / frustracje staraj się załatwiać "w sobie": mi najczęściej pomaga zwykłe skupienie na pracy i nauce (oderwam myśli od problemu, żeby ochłonąć). Jeśli nie da rady rozwiązać sytuacji od razu, robię plan, nie raz wypisuję sobie na kartce wszystkie możliwe pomysły rozwiązania danej kwestii, wybieram daną opcję i się tego trzymam. To przynosi spokój i poczucie panowania nad własnym życiem.
Czasem pojawia się też nieokreślona frustracja, jak w sytuacji z Twoim tatą. Wtedy możesz normalnie powiedzieć Ojcu, że właśnie się czymś stresujesz, więc pogadacie, kiedy wrócisz wieczorem do domu. On spokojnie zaczeka, a Ty w tym czasie pozbędziesz się emocji i potem pogadasz z rodzicami jak nowonarodzony.

Tak czy owak, kiedy czujesz, że coś jest nie tak, właśnie wtedy skup się mocno nad tym, żeby się do najbliższych się uśmiechnąć, zagadać.
A jeśli czujesz, że nie dasz rady, co też się zdarza, to tak jak w grze w kosza, powiedz: "Time" i zrób sobie przerwę. Odłóż rozmowę na kiedy idziej, a w tym czasie rozwiąż problem, zajmij się szkołą lub sportem, spotkaj się ze znajomymi, idź na spacer, poczytaj książkę, idź spać - zrób cokolwiek, dzięki czemu wrócisz do równowagi i uspokoisz emocje.

Po prostu im jest trudniej, tym bardziej trzeba się starać, i to właśnie o osoby z najbliższego otoczenia. A jak się nie umie, to trzeba wyjść, ochłonąć, i wrócić dopiero, kiedy sami poradzimy sobie z napięciem.

Ja zawsze byłem nerwusem. Nawet kiedy wydaję mi się, ze mam dobry humor ktoś obcy potrafi powiedzieć mi coś w stylu "Hej, czemu jesteś smutny" Na przykład w pracy. Od niedawna mam ogromny szacunek dla Mojej mamy i mojej Babci które są mi bardzo bliskie (Od rozstania z Była) Kiedyś bylem gówniarzem, chlałem nie szanowałem rodziny, miałem do nich olewczy stosunek.. Potrafiłem w myślach wyzywać ich i naprawdę życzyłem im źle. Z czasem dotarło do mnie jakim bylem idiota. Moja Mama i Babcia potrafiły pomoc mi nawet gdy ja zachowywałem się jak frajer. Ciężko czasami wyczuć jak ludzie nas potrzegaja, skoro sami siebie widzimy jako szczęśliwych a tutaj okazuje się ze Wyglądamy zupełnie inaczej.
Postaraj się nie krzywdzić swoich bliskich, i jak zauważysz ze Odburknąłeś jakoś chamsko, przeproś i przeanalizuj dlaczego tak się stało i co powoduje, ze Jesteś takim nerwusem i tak pyskujesz. Zrób coś wspólnego ze staruszkiem, ja też kiedyś zamykałem się w pokoju i siedziałem przed kompem, mało co rozmawiałem z rodzicami.
Usiądź i pogadaj sobie ze staruszkiem i postaraj się trzymać czasami język za zębami. Ale najważniejsze, że wiesz, że robisz źle. Teraz musisz po prostu nauczyć się kontrolować te Pyskówki.

kup staruszkowi browarki, wypijcie razem, powiedz że czasami cos chlapniesz, bo szybciej gadasz niż myślisz i tyle, faceci nie rozpamiętują miesiącami i nie robią scen z tytanika, proste

Może za duży ładunek emocji w sobie? Weź powieś w piwnicy czy w garażu worek treningowy i naparzaj codziennie tak długo aż ci ręce odpadną. Wrócisz do domu - gwarantuję że będziesz uspokojony i nic nie chlapniesz niechcący. Przy okazji po roku będziesz wyglądał jak kamaz Albo jakiegoś zwierzaka hoduj, to też uspokaja jak patrzysz na nie - rybki, jaszczurki, chomika.