Panowie mój problem jest opisany w 2 poprzednich tematach. Istotne jest to, że teoretycznie wiem, że jestem na przegranej pozycji, że moja walka z samym sobą i okolicznościami w których się znalazłem. Sam wybrałem tą drogę tylko ostatnie okoliczności doprowadzają mnie coraz częściej do rozmyśleń nad sobą. Nie lubię tracić ludzi, którzy znaleźli się w moim życiu. To okrutne ale jako niedoszły 22 latek widziałem, za dużo. To jest moja spowiedź:
Zaczęło się wszystko od 1 ataku padaczki u mojego ojca, od faceta który zbudował wielki dom stawał się powoli wrakiem byłem za młody, żeby to zmienić zresztą nawet teraz byłoby to pewnie awykonalne. Ojciec popadł w alkoholizm, pił, pił, pił aż do kolejnego ataku epilepsji w najgorszym etapie było to dwa razy na miesiąc minimum. Dopóki ojciec trzymał w ryzach wszystko było pięknie. Niestety w momencie kiedy przejęła na barki utrzymanie moja matka nie dawała porostu rady zadłużyła nas strasznie. Ojciec częściowo o tym wiedział, częściowo nie jak się okazało. Po 6 latach od 1 ataku zmarł na moich oczach. 13 latek nie mając hajsu i nie prosząc się o niego nikogo popadłem w swoje nałogi wirtualny świat mnie wciągnął i trzymał mnie tak przez kilka dobrych lat. W wieku 17 lat poszedłem do pracy do mojego wujka, dalej nie miałem możliwości na rozwijanie się w życiu towarzyskim bo zapierdalając na hurtowni nie miałem po prostu na to siły. Dopiero na studiach coś się ruszyło zacząłem ogarniać siebie ze względu na nową pracę poszedłem do roboty jako barman nauczyłem się rozmawiać z ludźmi. Zaczęło mi brakować kobiety, nie matki, nie siostry, nie koleżanki, dziewczyny której chciałem od dawna lecz myślałem ze ona zjawi się sama. Chciałem mieć dziewczynę dążąc do tego spotykałem się z około 10 dziewczynami nim zamoczyłem po raz pierwszy, a każde niepowodzenie sprawiało, że czułem się chujowo. 2 z nich okazały się istotne P i moja obecna dziewczyna M, problem M jest opisany w poprzednim temacie, dokonałem tego przed czym wszyscy mnie ostrzegali, zreanimowałem trupa, otrzymałem zombie. Stwór ten jednego dnia jest zaangażowany drugie mniej kiedy próbuje jej uświadomić, że potrzebuje kontaktu który cały czas utrzymujemy ale niestety jego jakość spadła i wskazałaby obcej osobie kolegę i koleżankę. I kiedy jej spróbowałem to uświadomić zarzuciła mi, że chcę nią manipulować, wprowadzać ją w nostalgiczne klimaty, że zaczyna się o mnie bać, że boi się dalej otwierać, że mam dać jej czas, a ona odda mi go później, że przeze mnie nie mogła spać i bolała ją głowa (na tle emocjonalnym) w tym momencie to ona chce mną manipulować i chuj wie czy jej się udaje. Cały problem w tym, że kurwa od najmłodszych lat nauczyłem się nie poddawać, nie odpuszczać sobie. Jeżeli jestem na treningu to ćwiczę z całych sił do odcięcia, aż mięśnie odmówią mi posłuszeństwa, aż się porzygam. Nie potrafię odpuścić sobie, a co za tym idzie zaczynam w niektórych sytuacjach działać na swoją niekorzyść. To, że nie potrafię się poddać chociaż czasami powinienem sprawia, że czuję się źle. Wszyscy mówili zajmij się sobą nawet ona. Ale przychodzi moment w którym kładę się do pustego łóżka wracam do pustego pokoju, przez moje uparcie zjebałem sobie rok z życia, wszyscy moi przyjaciele są daleko, ja ujebałem studia, dla niby dobrej pracy ale wszystko co dobre szybko się kończy. Czy powinienem zacząć szukać pomocy? Nie mam z kim pogadać o moich problemach, moja matka widzi, że coś jest nie tak ale nie chce ją obarczać tym, że jest mi ciężko, ona musi ogarniać mojego młodszego brata(adoptowaliśmy go na 2 lata przed śmiercią ojca) i co się okazuje on też ma problemy (10latek) psycholog stwierdził, że we mnie widzi największy autorytet, a co ja mu pokazuje? Czego ja mogę go nauczyć? Za dużo jest tego na mojej głowie. Sypiący się związek, który sprawia, że cierpię jednak życie nauczyło mnie wytrzymywać trudne sytuacje po burzy zawsze jest tęcza. Jednak czy nie mógłbym sam ale dzięki komuś (jakiś specjalista, psycholog, psychiatra) może to desperackie ale nie chce już cierpieć, nie chcę bólu który się we mnie gromadził od ponad 10 lat. Nie mówcie mi tu o pasji, bo staram się jak mogę rozwijać ją ale tak jak napisałem, przychodzi moment w którym wszystko wraca. Nie chcę też kończyć tego co jest miedzy mną, a M dopóki się z nią nie spotkam i nie spojrzę jej w oczy. Zdążyłem ją poznać na tyle, że wiem, że jest dobrym człowiekiem, a nie mam zamiaru kończyć pierwszego poważnego doświadczenia przez telefon.

http://www.youtube.com/watch?v=g...