Ja 26 lat, laska 23 latka. Dziewczyna ma chłopaka, Włocha, którego poznała na wymianie zagranicznej w maju, gościu siedzi obecnie w Polsce do końca lutego. Związek jak związek, przy czym gość jest piekielnie zazdrosny (ale ponoć bardzo się stara ). Piekielnie zazdrosny = potrafi być zazdrosny np. o to, że ktoś polubił jej zdjęcia na fb, że nie odbierze od razu od niego telefonu, odpisze na wiadomość po kilku minutach etc. Totalny cyrk pod tym względem.

Historia zaczęła się we wrześniu. Najpierw knajpa, potem fajna sobota wspólnie, totalny spontan, super się bawimy, lekkie kino. Minęło kilka dni, wyciągam ją gdzieś ponownie, ona z tekstem, że ma chłopaka i chętnie pójdzie, ale jak ze znajomym. Spoko, Twój chłopak mnie nie interesuje etc. Zupełnie przypadkiem spotkaliśmy się potem na ulicy, spontaniczne wyjście do parku, winko, super atmosfera, spontaniczna decyzja o kupnie biletów lotniczych na święta i gdzieś lecimy. Bilety kupione, laska zadowolona, to był początek października.

W międzyczasie połączyły nas sprawy zawodowe, pracujemy nad wspólnym projektem, spotykamy się wieczorem w jakiejś knajpie 1-2x / tydzień - dwa tygodnie. Atmosfera miła, zajebiście się rozumiemy, te same marzenia, tak samo widzimy przyszłość, teksty w stylu "ooo, no wiesz, ja tak samo na to patrzę", laska lubi spontaniczne wyjazdy etc. Ja nie wnikam w sprawy z jej chłopakiem, nie chciałem poruszać tego tematu, generalnie chciałem przeczekać do wyjazdu i tam mocniej uderzyć, a wcześniej jej nie spłoszyć (pewnie błąd).

2 tygodnie temu siedzimy w knajpce, laska rzuca jeszcze pomysłami w stylu "jedźmy jeszcze gdzieś przed świętami", może w ogóle za tydzień. Minął tydzień, w ostatni weekend pojechała do domu, w ten pn rano dostaję smsa "musimy pogadać". Umówiliśmy się popołudniu, dziewczyna przestraszona "zabijesz mnie, nie mogę lecieć z Tobą na święta". No ale co się stało? "Ona to przemyślała, chce być fair wobec chłopaka, zresztą jak mu nie powie, to to na pewno wyjdzie, a ona nie chce ryzykować związku". Mówię powiedz mu, przecież sobie _ufacie_, ew. powiedz, że lecisz ze znajomą. "Ale Ty w ogóle nie wiesz, jaki on jest zazdrosny, jak mu powiem, to będzie koniec etc." Pasowałoby, żeby nie tylko był zazdrosny, ale również się starał o ten związek: "no właśnie nawet nie wiesz, jak się stara, kilka dni temu zrezygnował dla mnie z jakiegoś wyjazdu ze znajomymi, który już opłacił" (w kontekście, ze ona tez najwyraźniej musi zrezygnować chcąc być fair...). Coś tam pogadałem o wyjeździe, żeby ją nakręcić etc. Ona wielkie oczy i gapi się cały czas na mnie, ja na zasadzie że wiem, jak się z tego wyjazdu cieszyła, bo przecież widziałem jej reakcje, nie powinna rezygnować z marzeń etc. Coś tam zaczęła przebąkiwać, że to byłby chyba najlepszy wyjazd w jej życiu, w sumie to teraz żałuje, że o tym porozmawiała z... matką, ale już decyzja podjęta i nie zaryzykuje. Ale zależy jej, żebym jechał i tego nie stracił, więc przebukuje bilet na swoją... siostrę

Poszliśmy na spacer nie gadając o tym, zajebiście fajna atmosfera, odwiozłem ją do domu. I tutaj błąd, bo podczas jazdy w korku przez chyba pół godziny próbowałem ją namawiać, żeby jednak jechała, ale na szczęście na zasadzie "nie trać szansy na fajny wyjazd", nic w stylu "bardzo mi zależy, żeby z Tobą jechać". :/ A ona się tego gościa autentycznie boi, jeśli chodzi o jego zazdrość. Jedziemy, ona nagle wyciąga telefon "jezuuuus, ktoś dzwonił 10 min temu, ufff to tylko siostra etc.". Wróciłem do domu, wysłałem fotkę z miejsca, gdzie mieliśmy jechać, przyszedł tekst "proszę, nie rób mi tego, decyzja podjęta".

Z mojej strony od pn zero odzewu w tym temacie, wymieniliśmy tylko jakieś 2 sms odnośnie czegoś innego, tak jakby temat nie istniał. Zresztą w międzyczasie zacząłem planować ten wyjazd z innymi znajomymi.

I dzisiaj najpierw dostaję sms do jej siostry, że przelewa kasę na przebukowanie biletu. Odpisałem jakoś śmiesznie, że musi wysłać kolejnego, bo ten chyba dotarł do niewłaściwego adresata.

Mija pół godziny, przychodzi kolejny: "płakać mi się chce, jak pomyślę o tym wyjeździe". Kilka minut i kolejny: "teraz bilety lotnicze są już za tyle i tyle...". Poczekałem jakieś pół godziny, odpisałem coś w stylu: "Wiem, byłby czad tam na miejscu Zresztą mieliśmy niesamowitego farta organizując to wszystko... ".

Panna niby podjęła decyzję, ale tak naprawdę to raczej chce jechać, tylko się boi. Zresztą mam wrażenie, że ona bardziej niż chłopaka boi się tego, co powie jej rodzina i gdyby to nie były święta, gdzie musi tłumaczyć się, czemu jej nie ma, to by pojechała bez problemów...

Prosić i przekonywać nie mam zamiaru, to raczej odwrotny skutek. Niemniej mam wrażenie, że panna jeszcze może zmienić zdanie. Można to jakoś sensownie rozegrać? Np. na zasadzie:
- szkoda, że musisz rezygnować z czegoś, na co masz ochotę;
- cieszę się, że poznałaś kogoś i dobrze się ze sobą czujecie, tylko szkoda, że to Cię ogranicza i nie możesz realizować marzeń;
- jesteś odważna, spontaniczna, ciekawa świata, prawda? No tak, to dlaczego nie chcesz skorzystać z tego, co przynosi chwila i nie zrobić czegoś szalonego? Twoja decyzja jest zaprzeczeniem tych wszystkich dobrych cech;
+ gadka o wyjeździe w stylu "wyobraź sobie siebie tam i tam na święta, te kolory, zapach etc". Tak, emocje i widać, że ją to kręci

W najgorszym wypadku polecę ze znajomymi i się dobrze wybawię, a ona będzie miała żal, że musiała zostać w Polsce...

Doradzicie coś?