Witajcie!

Jeszcze niedawno pisałem na forum załamany zachowaniem kobiet i prośbą o poradę. Spotkałem się z pewną blondynką, mieszka w tym samym mieście, ogólnie jest miła, bardzo szczera, mądra etc. Starałem się być sobą jak zazwyczaj, mimo to wiedząc, że mam problemy z kontaktem fizycznym, próbowałem to jakoś poprawić.

Pierwsze spotkanie - spokój, można było pogadać, później po dłuższym czasie napięcie seksualne i szalone całowanie, petting (zaskoczyłem sam siebie). Dziewczyna bardzo fajna, opowiedziała mi też o swoim nieudanym pierwszym razie (podobno ją gość zmusił, mimo że w związku nie była) i że bardzo tego żałuje, że tak się stało (chciałaby to też zrobić ze mną pierwszy raz). Ja sam w związku nigdy nie byłem, z żadną nie spałem, wyglądam podobno nie najgorzej. Z nią można powiedzieć, że jesteśmy już parą, bo chodzimy trzymajac sie za rece i juz powazne rozmowy o zabezpieczeniach.

Sytuacja wygląda tak: dziewczyna fajna, choć wiem, że to nie ta, którą sobie wymarzyłem (jakoś tak nie mój typ do końca, nie jestem też wybredny), a mnie nazwała "ideałem".

Pytanie: warto wchodzić w takie coś?

Niektórzy mówią, że od kogoś trzeba w końcu zacząć, ale też nie chcę jej robić nadziei (mówiłem jej też kiedyś o tym, że nie wierzę w miłość w takim wieku, mimo to ona słodko pisze, raz kiedyś napisała że nie da mi odejść), bo wiem, że to nie to i że mogę ją tylko zranić po wielu miesiącach. Z drugiej strony zawsze to jakieś doświadczenie.