zależy od dupy tyle w temacie

MrSnoofie ma rację... Ale myślę że jak znajdziesz 25latkę dziewicę która nigdy wcześniej nie miała faceta to może jej odwalić na misie-pysie i love forever jak 15latce albo i gorzej xD
Jest też takie coś, że mózg z czasem przyzwyczaja się do tej chemii, i nic tak mocno nie uderzy jak pierwsza miłość, potem już odporność neuronów wzrasta

25 latka która nigdy wcześniej nie miała faceta to rzadko spotykany przypadek i w 99% jest w tym chujowy powód. Wynikają z tego albo zbyt duże wymagania (syndrom księżniczki), niezrównoważenie psychiczne albo po prostu mała urodziwość niewiasty. Mi tam nie chciało by się bawić z żadnym z wymienionych przypadków bo nie sądzę że coś dobrego by z tego wynikło.

Tez moge podyskutowac, bo to akurat moj przedzial. Tylko jakie bylo pytanie ?

Moze zaczne od tego, ze rzeczywiscie zbyt duze doswiadcznie nie jest zawsze dobre. Po czasie nastepuje 'zmeczenie materialu', i opadniecie ekscytacji zwiazanej z tym co przynosilo kiedys duzo radochy czy emocji.
Laska o 25-ce na powaznie mysli o ustatkowaniu sie. W tamtym roku bylem bliski zlapania sie w takie cusik.. 'ja Cie kocham, ale e ja mam juz 26lat i chce myslec o zakladaniu rodziny...'. Tez cos czulem, ale nie rodzine jeszcze

Teraz spotykam sie z kobieta rowniez z tego przedzialu wiekowego. I nawet dokladnie nie wiem ile ona ma lat - wiesz, ze nigdy nie pytalem, ani mnie to nie interesuje ? Mysle, ze jest rok lub dwa starsza ode mnie - przynajmniej tak cos wyczuwam. Ale do czego daze - ona jest inn... Tzn... Tak jak pisalem salubowi: ona jest chyba poprostu normalna, a ja sptykqjac sie wczesniej z przywolanymi wczesniej 'okazami' przez Snoofiego, nie potrafie przyjac do wiadomosci, ze istnieja jeszcze takie kobiety..

Tzn. wiem, ze 'kajs tam' sa, ale, ze i mnie takie szczescie moglo spotkac ?

'Normalna' czyli myslaca podobnie do Ciebie. Tylko, ze na swoj kobiecy sposob. Ot definicja.Z kazdego przebytego zwiazku kobieta wynosi BAGAZ doswiadczen i duzo sie z tego uczy. Dlatego po latach rozumie by czasami lepiej godzic sie na kompromisy, nie robic dramatu z byle powodu, ze zwiazki nie kreca sie juz tylko w okol jej osoby. Duzy wplyw ma na to rowniez dojrzalosc partnera - mialy 20 lat to spotykały sie z takimi chlopakami, a jak wiadomo w tym wieku 'w dupie sie bylo i gowno widzialo'. Starszy facet juz sobie na glowe wejsc nie pozwoli, a laska chcac z nim byc musi poprostu sie do tego dostosowac. Tym bardziej, ze wiele dziewczyn czuje sie rowniez w jakis sposob winna wczesniejszych rozpadow swoich zwiazkow. Mysli o tym 'bym tego znowu nie spierdolila' - u nas diabelek mowi 'idz na piwo, pierdol to', aniolek 'idz pobiegac, zajmij sie soba'. U nich z kolei batalia rozgrywa sie o to, ze aniolek chce uspokoic diabelka by znowu nie wyjezdzal z czyms, bo 'przeciez moze byc tak dobrze, a Ty znowu cos odpierdolisz z byle powodu, ze nawet ja sama nie bede
rozumiala o co poszlo, o co chodzi i po huj?'.

Najlepsze jest jak poznajesz jakas tam laske i slyszysz, ze ona 'jest na takim teraz poziomie zycia, ze nie szuka przygod'. Heheh. Zapierdala testem, oszustwem, klamstewkiem ? Nope. Its so fuckin true.

Ona nie chce tylko przygody.. ona ma juz dosyc tylko emocji, albo tylko rutyny. Ona chce wszystkiego i jednoczesnie niczego.

P.s czekam na dostwwe Lwa- Starowicza. Książka zapowiada sie calkiem niezle, jak cos to dam znac.

"Myślę że z czasem u kobiet po prostu zmienia sie priorytet z miłości na "ustawienie się" czyli znalezienie najlepszej opcji z możliwych"

Wiecie co? Tak się właśnie zastanawiam nad tym, co napisał Ulrich II... i rzeczywiście, w moim środowisku tak jest. Wszystkie dziewczyny ok. 25 roku życia w ciągu ostatniego półrocza związały się z kimś, o kim otwarcie mówią, że nie czują fascynacji, mężczyzna im ani nie imponuje, ani nie za bardzo lubią jego bliskość czy wspólne spędzanie czasu... ale trwają w tych związkach.
- "Bo wiesz, w którymś momencie trzeba zacząć się kierować rozsądkiem"
- "Nooo, ja wiem, że go nie kocham, bo kocham innego. Mój chłopak też o tym wie, jestem z nim całkowicie szczera we wszystkim. I on mnie rozumie, na wszystko się zgadza. Ja wiem, że nim rządzę, że nie ma tego ognia, że nigdy nie będzie "tego czegoś". Ale on przynajmniej ze mną jest. Zajmuje się moim psem, kiedy mnie nie ma, robi mi herbatę, kiedy jestem chora"
- "Powiedziałam przyjaciółce: ale na co mam czekać? Mam już 25 lat, jakie są szanse, że jeszcze kiedyś pokocham kogoś tak, jak tamtego? W moim otoczeniu wszyscy są zajęci: są żonaci, mają dzieci. A ja wiem, że chcę mieć rodzinę i dziecko. Underground, powiedzmy sobie szczerze: nikt w naszym wieku mi tego nie da. A ja nie mogę czekać. Wiem, że ten (jej obecny chłopak) mi to da. A z tamtym (mężczyzną, którego kocha) zostaniemy przyjaciółmi".

Te związki są zdroworozsądkowym wyborem, z niskim, ale stałym poziomem zaangażowania i emocji -> to ważne, bo właśnie stałość jest czymś, co sprawia, że takie relacje z czasem się wzmacniają i naprawdę zaczynają powoli dawać obu stronom coraz większą radość.

Także to pewne, że w którymś momencie dziewczyna staje przed wyborem: czekać na miłość, czy zgodzić się na to, co jest. Żadna z tych decyzji nie jest wg mnie ani lepsza, ani gorsza. To zależy od konkretnej osoby, od tego, jak ona chce żyć, na co potrafi się zgodzić - sama ze sobą, w swoim sumieniu.
Bo znam też dziewczyny, które naprawdę... nie potrafią być z kimś, z kim tak naprawdę nie chcą, tylko dlatego, że czas się skończył. Nawet ciało na to nie pozwala.

Na koniec dwie uwagi:

po pierwsze, znajomy na początku minionego lata (byliśmy wtedy przed ostatnim rokiem studiów) powiedział mi, że teraz się zacznie: dziewczyny będą szalały za chłopakami, bo czas je goni. Jeśli nie złapią kogoś teraz, za chwilę skończą studia i zostaną same. Potem nie mają szans nikogo znaleźć, bo imprezy, spotkania, rozmowy, poznawanie nowych ludzi - wszystko się skończy. Powiedział, że te dziewczyny, które wtedy były tak pewne swojej urody, wartości itd. itp., będą w czasie wakacji "spinać dupę". Bo potem - pozamiatane. "Kiedy skończy się lato, zobaczysz: karty zostaną rozdane, i ta, która się nie załapie, przegrała".
Miał rację.
Każda, dosłownie każda dziewczyna, które wtedy znaliśmy i o których rozmawialiśmy, jest dziś w związku.

Po drugie, pamiętam, jak kiedyś na studiach moja wykładowczyni, która miała ok. 30 lat, mówiła do dziewczyn: "Pamiętajcie, dziewczyny, ja kiedyś myślałam, że już za późno, że będę sama. Ale naprawdę zawsze można kochać, nie poddawajcie się. Ja myślałam, że już nikogo nie spotkam, a teraz patrzcie: mam ukochanego mężczyznę, dziecko... Jestem taka szczęśliwa... Wy też będziecie mogły, cierpliwości, pamiętajcie". Wciąż pamiętam, jak się wtedy uśmiechała ))))
I moja inna wykładowczyni, w wieku 35+. Jak ona się śmieje, rusza... to czysta energia i radość Uwielbiam ją, widać, że kocha życie. Pamiętam, jak raz wspomniała o mężu - jeśli ktokolwiek uważa, że kobiety 25-35 nie potrafią kochać tak świeżo i z iskrą, jak dawniej, powinien ją poznać. Jest Cudowna, pod każdym względem.

"Niby dupa nie szklanka" ale jednak prócz fizyczności ważna jest też sfera duchowa, zdrowa psychika, czy mamy ograniczoną zdolność "kochania" ?

Im jestem starsza i im więcej spotykam mężczyzn tym sfera intelektualna i emocjonalna zyskuje na znaczeniu. Zawsze to było ważne wiadomo.. Aczkolwiek zwracam teraz dużą uwagę na stosunek do życiowych spraw, poglądy, zainteresowania, rodzinę.
Czy z czasem stajemy się wyprani z emocji ?
""Największy skarb to Twoja autonomia,
Twoja myśli niezależność, pomysłów symfonia,
Mózgów polifonia, i wtedy ma to sens, to jeden wers, a mógłbym pisać takie co dnia."""

Może zbyt wiele doświadczenia też nie jest dobre ?

Ja uważam że jest dobre. Pokazuje mi przede wszystkim co JA lubię, oczekuję, czego nie jestem w stanie przełamać a na jakie kompromisy owszem pójść. Poza tym pozwala mi docenić coś co wcześniej nie było dawane przez kogoś innego a czego mi np. brakowało. Fakt nieudane związki/ek wypala coś, pozostawia jakąś ranę, smutek czy nieufność... Bo przecież wtedy też było pięknie a okazało się z biegiem czasu że rutyna i inne aspekty zabiły wspolną scieżkę i jesteśmy dzis obcymi ludzmi.. Dostrzegam jednak więcej plusów. Spontaniczność powraca tak naprawdę gdy znow jest "to cos".

Niby łatwiej ocenić z doświadczeniem partnera\kę, a może to po prostu zwykłe spłycenie uczuć wynikające z rutyny ? z braku elementu zaskoczenia, nic nowego bo przecież to już było, nie raz, nie dwa ?

Każda osoba jest inna, inny jest związek, troszkę inna historia poznania. Nie ma co generalizować. Z każdym jest inaczej..

bo każda zostawia ślad na naszej duszy, a zwykle ex zostawia negatywny ...
co myślicie ?

Zostawiają negatywy ale uczą.

Hmmm... Ciekawy temat... Moje pytanie trochę z innej strony....
Z tego co piszecie wydaje się, że łatwo utrzymać zaangażowanie partnerów w takim związku na poziomie 50/50, wręcz jest to naturalne, jak piszecie "zdroworozsądkowe". Podobnie powinno być z inicjatywą (spotkania, wspólne wyjścia, seks, itd.). Aczkolwiek mam wrażenie, że w tym przypadku może być inaczej??? Kobiety bardziej dojrzałe, stabilne, nie dające się ponieść emocjom mogą próbować zrzucić wszystko an partnera???