Ja Joyce'e postawiłbym może ex aequo z Bułhakovem, ale gdybym nie mógł to "Mistrz" wylądowałby na pierwszym miejscu, "Grę w klasy" czytałem dość dawno i nie pamiętam w tej chwili jakie były moje odczucia po przeczytaniu (napewno wywołała przemyślenia, ale zachwytu raczej nie, ew. coś mi w niej przeszkadzało i nie oceniłem jej najwyżej), można ją było przeczytać na parę sposobów i podobało mi się to bardzo, ale dwie opowieści z "Mistrza" łączące się w piękny sposób w jedność, piękne zakończenie, charakter postaci i coś co w najbardziej lubie czyli wrażenie po przeczytaniu... niby przez długi czas zachowany był humorystyczny klimat, ale końcówka, która mimo swojej ponurości, pomimo smutnej kolei rzeczy ma w sobie pozytywny akord (coś podobnego do "Lotu nad kukułczym gniazdem"),
spowodowały że Mistrza i Małgorzate uznałem za najlepszą powieść którą do tej pory przeczytałem...
Owszem wiem że nowa literatura jest równie dobra jak ta klasyczna, ale są dwa powody dla których wolę klasyków, pierwszy to czasy o których piszą (albo historyczne, albo dla autora współczesne), a drugi to chęć poznania archetypu, konstrukcji na której dzisiejsze powieści się wspierają, warsztatu autorskiego i anatomii dzieła...
sam brałem się już za pisanie, niestety nawał pracy na studiach nie pozwala mi na wzięcie się pożądnie za wymyślanie i rozbudowanie fabuły którą już mam...
w tej chwili chciałbym się wziąć za czytanie czegoś klasycznego, ale motywującego (mam teraz bardzo ciężki okres na uczelni i w ramach oderwania od projektów, rysunków, plansz, obliczeń, historii, chciałbym przeczytać coś ciekawego a jednocześnie wyciągnąć z książki motywację i nową energię) tak jak nauka Edmunda Dantesa pod opieką Księdza Farii w powieści Dumasa, a w dalszej kolejności z chęcią przeczytam coś zmuszającego do przemyśleń...

Polecam Ci przeczytać "Mistrza" jeszcze raz, tak jakby ta książka była Ci nie znana...