Witajcie Panowie!

Jakiś czas temu napisałem na forum taki oto temat:
http://www.podrywaj.org/forum/mo...
i postanowiłem podzielić się postępami.

Od tego czasu zrobiłem kroki. Duże czy małe? Nie uważam, że postępy w jakiejkolwiek dziedzinie powinno się klasyfikować. Każdy postęp jest dobry. Dla jednego wyjście z domu do sklepu może być ogromnym osiągnięciem, a dla innego przebiegnięcie półmaratonu może być jednym z kilku sobie podobnych wydarzeń.

A co się zmieniło?
Kilka drobnych rzeczy.
1.Coraz rzadziej zdarza mi się, że odkładam robotę na później. Coraz częściej mając przed sobą jakieś wyzwanie mówię sobie w głowie "dobra kurwa, napierdalamy z tematem, teraz albo nigdy, trza do zrobić i chuj" i napierdalam.
2.Trening rzeczą świętą - jako że trenuję od lat, przestałem opuszczać treningi, jeżeli byłem zmęczony. Po prostu idę i trenuję. Opuszczam tylko wtedy, kiedy na prawdę nie dam rady z przyczyn nie do końca ode mnie zależnych.

Rano po przebudzeniu dalej nie ćwiczę, kurewsko mi się nie chce. Ale w końcu i za to się zabiorę. Może nawet to co teraz piszę, mnie do tego zmotywuje.

Jako kolejny krok - zabieram się za odwyk od porno i masturbacji. Tak wiem - zdania na ten temat są podzielone. Ja uważam że przez te kilka lat (a trochę już ich się uzbierało) strasznie mi to poszyło beret. Trzeba z tym skończyć.

A przechodząc do bloga TYABa. Zdałem sobie sprawę z jednej rzeczy. Że ja należę właśnie do tych frajerów. Tych, do których się dzwoni, gdy trzeba załatwić pierdołę, wnieść pralkę na trzecie piętro, pomóc w przeprowadzce, podwieźć na imprezę, albo z imprezy. Ale jakoś tak rzadko ktokolwiek mnie gdziekolwiek zaprasza, ale jak już to w ostatniej chwili. Ludzie odzywają się do mnie tylko jak im się nudzi. Albo jak coś potrzebują.
W sumie cóż się dziwić. Z dziwaka stałem się człowiekiem, którego ludzie darzyli szacunkiem i zaufaniem. A potem w towarzystwie wielu przykrych i niefortunnych zdarzeń, stałem się znowu dziwakiem. Kilku ludzi mnie lubi, ale nie darzy szacunkiem. Żalu do nich mieć nie mogę, bo za co? Że są ludźmi? Ludzie po prostu tacy są, że wykorzystują tych słabszych, często nieświadomie, bo przecież jak nikt im nie odmawia, to przecież raczej nie czuje się źle z tym co robi. Oni by odmówili, jakby nie mogli/nie chcieli.

Wkurwia mnie to, że daję się innym dymać bez mydła. Jeszcze bardziej wkurwia to, że pamiętam czas, kiedy przez jakiś czas faktycznie byłem szanowany, a ludzie ze mną się liczyli i traktowali mnie poważnie.

Czas to zwalczyć. Kolejny krok w moim wykonaniu, to ograniczenie kontaktów ze starymi znajomymi. Są w porządku. Ale tkwienie cały czas w tych samych znajomościach, trzyma mnie w ramie leszcza. A to utrudnia sprawę. Wiele z nich ciężko tak po prostu nagle odciąć i ochłodzić, bo jestem zależny od nich w jakimś stopniu zawodowo i finansowo. Ale to też chcę zmienić. Marzy mi się własna firma. Na przykład odzieżowa. Zawsze miałem swoje własne poczucie estetyki, jeśli chodzi o ubieranie kobiet. Marzy mi się ubierać je po swojemu. Nie mam zielonego pojęcia o przemyśle odzieżowym. Ani żadnych kontaktów. Mam tylko parę własnych wizji. Ale skoro "sky is the limit" to może po godzinach i tego się nauczę i będzie fajnie?

A wszystkim Wam z tego miejsca życzę miłego dnia i zapraszam do dyskusji. Każde opinie, porady czy słowa wsparcia będą mile widzianie