Cześć. Jestem inteligentnym, przystojnym facetem. Kiedyś miałem problem z oceną własnej wartości ale dziś wiem, na czym stoję. Problemu w zdobywaniu dziewczyn nie mam (chociaż zawsze 'mało' i może być lepiej ) i w zasadzie ten wątek nie powinien się znaleźć się w "pytaniach początkujących". Ale ale! Solą w oku jest to, że szukam stałego związku, a najwięcej co osiągam, to półtora miesięczne relacje. I w tej kwestii na pewno jestem bardzo początkujący. Nie traktuję tego jako problem, a raczej jako 'interesujący' case (...jak powiedział lekarz o beznadziejnym przypadku ). Oczywiście do rozwiązania "na chłodno". Liczę na to, że z waszym spojrzeniem z perspektywy trzeciej osoby uda się to rozwiązać. Zrozumieć. Jak zwał, tak zwał.

No dobrze, do rzeczy. W ciągu ostatnich 2,5 roku w związku byłem z pięcioma kobietami. Beatka, Zosia, Martyna, Ola, Isia.

Z Beatką, Zosią i Martyną było praktycznie identycznie, chociaż z charakteru diametralnie się różniły. Czas spędzony razem: 1 miesiąc, 3 tygodnie, 1,5 miesiąca. Dla każdej byłem jej spełnieniem marzeń; wysoki, z dystansem, szczery i tak dalej, każda mogąc być ze mną była bardzo szczęśliwa. Po chwili bycia razem, z dnia na dzień przestawało im coś pasować, totalny chłód... momentalne ochłodzenie stosunków bez szans na JAKIKOLWIEK dialog. Zero chęci do poważnej rozmowy o tym, co się stało, dlaczego tak. I rozstanie, rozstanie, rozstanie. Za każdym razem problem nie do przeskoczenia.

Ola. Razem: 2 miesiące. Jestem dla niej wyjątkowy, jak to możliwe, że mnie znalazła, bla bla bla, ja ją zostawiłem bo mnie nudziła.

Isia. Razem: 1,5 miesiąca. Ona się zainteresowała mną i stara śpiewka, jaki to fajny i wyjątkowy jestem. Chciałoby się powiedzieć: no przecież wiem. Na początku zlewałem na nią, ale z czasem ją do siebie dopuściłem. Najszczęśliwsza kobieta świata i razem to góry przenosić! No ja wiem. Przez cały czas się z nią w zasadzie nie liczyłem, skakała wokół mnie. Przyszedł moment dłuższego rozstania - 5 dni - który spędziła z koleżankami nastawionymi niemile wobec mnie. No generalnie ja jestem człowiekiem, który nie sprawia wrażenia otwartego i miłego, mimo że buntownikiem już nie jestem. Po prostu pewne nawyki zostają. No ale do rzeczy. Zawsze dzwoniła, ale przez te 5 dni nie dzwoniliśmy do siebie. Myślę 'aha, znam to'. Podszedłem do tego na luzie i pogodziłem się z tym, że szukam następnej wybranki życia. Tak czy owak chciałem postawić na swoim i dzwonię do niej, aby być wobec siebie w porządku i skoro nie jesteśmy razem, to to sobie powiedzmy. No a ona smutna odbiera, że się nie odzywałem, "co ty masz teraz w głowie?", bla bla bla. Umówiliśmy się na rozmowę ale wyszło tak, że spędziliśmy razem fantastyczny dzień. I w zasadzie byłoby już dobrze, ale na drugi dzień zacząłem trudną rozmowę (na którą się przecież umówiliśmy), bo uważam, że zgrzyty trzeba sobie wyjaśniać. No ale tak swoją droga to bez jaj, 5 dni bez kontaktu to nie tragedia. Według niej tak było. No i zaczęła się stara śpiewka którą przecież tak dobrze znam, zaczęła mieć różne WĄTPLIWOŚCI, że chyba nie jest gotowa do bycia razem, że związek jest taki trudny do utrzymania, bla bla bla. Przy tym wiele dobrych słów na mój temat. Ja mówię - spoko. Zostawiłem poprzednią dziewczynę i bardzo ją tym skrzywdziłem. Z tobą, Isia, zdecydujemy razem. Minął dzień dwa, spotkaliśmy się, ona stwierdza jak zimna suka, że 'nie'. W ogóle nie widać rozklejonej Isi sprzed dwóch dni. Mówię ok, spoko, ale co jest powodem. Ona, że nie wie, że podsumowała plusy minusy, wyszło jej na plus, może będzie żałowała, ale to jest jej decyzja i koniec. Wsio.

No i teraz tak: ja chcę być człowiekiem fair. W porządku wobec siebie, w porządku wobec innych, w porządku wobec dziewczyny. Chcę by była wolna i być wolny od niej. Być razem, ale żeby to bycie razem nie było ciężarem dla żadnej ze stron.

Więc w czym rzecz, że po prostu mi się nie udaje? Tak się nie da? Trzeba konfabulować, kręcić, nie można jej popuścić smyczy, bo się zerwie? Nie mogę być dla niej "za dobry" i nie mogę pozwalać jej na "zbyt dużo"?

Czy ja po prostu zagoniłem się w ślepy zaułek, rozwiązanie jest proste, a po prostu go nie dostrzegam?

PS. Ciekawym przypadkiem jest mój znajomy, bardzo podobny do mnie (trzymamy się twardo od przedszkola stąd podobne charaktery) od trzech lat razem z jedną dziewczyną (jedną i jedyną jak dotąd). Wielka miłość i "trafił skurkowaniec na laskę swego życia!", przez 2,5 roku przynajmniej tak myślałem. I jak ja mu tego zazdrościłem! No ale z czasem dowiedziałem się, że chłopak jest 'dozgonnie zakochany', służy jej i tak dalej. A ona na 99% go zdradza. Yo, od przybytku głowa nie boli.