Okej, sprawa jest dość skomplikowana (choć pewnie już poruszana), ale dziewczyna (nie tylko moje zdanie) warta fatygi, im wyższy szczyt tym większa przyjemność ze wspinaczki, nie? No tak, tylko już raz się spierdzieliłem i to w kretyński sposób kiedy byłem dość nisko. A mogłem zostać w tym miejscu w którym byłem i poczekać aż warunki się trochę zmienią i wspinać się dalej. A tak muszę od poziomu -1, ale wierzę, że warto. A wyglądało to tak. Wiem, że popełniłem masę kretyńskich błędów, ale jestem niedoświadczony, teraz pytam, jak to odratować, bo może ktoś (na pewno nawet) miał podobnie i może mu się udało.

Więc tak, jakoś pod koniec września się poznaliśmy, potem dość szybko złapaliśmy kontakt, i zaczęliśmy gadać i na uczelni i na fejsie, potem parę razy się spotkaliśmy pomiędzy zajęciami z języków (jest tak, że ona kończy, a ja po 15 minutach zaczynam, jeśli jest się w odpowiednim miejscu jest 100% szans, że się spotkamy) nie tylko z mojej inicjatywy, raz nawet posiedzieliśmy tak sobie godzinę gadając przed jej zajęciami, bo akurat byłem w okolicy i specjalnie przyjechała wcześniej. Potem gadaliśmy coraz więcej na fejsie i w ogóle się dobrze dogadywaliśmy. Okazało się, że mamy sporo wspólnych zainteresowań, jak np. psychologia związana z rozwojem osobistym, podróże itd. Dużo gadaliśmy (niestety dużo więcej na fejsie, bo prawie codziennie, a widywaliśmy raz dwa, raz kilka razy w tygodniu, bo ona jest na tym samym wydziale, ale na innym kierunku i mamy zajęcia w inne dni) ale też np. poszliśmy na takie otwarte szkolenie z rozwoju osobistego i sama kiedyś rzuciła pomysł żebyśmy wyszli na kawę. Potem znaleźliśmy jakieś pokazy slajdów o podróżach i stwierdziliśmy, że możemy pochodzić (do tego akurat nie doszło) no i mieliśmy się razem 2 razy w tygodniu uczyć nowego języka (też w końcu nie wyszło). Gdzieś tam w międzyczasie napomknęła, że niedawno (wówczas 2 tygodnie temu, teraz ponad miesiąc) zerwała z chłopakiem i w ogóle, ale jako że mi się wydawało (bo się zachowałem głupio i naiwnie) że skoro sama też się angażuje w naszą relację, no to nie wiem dlaczego nie uznałem tego za szczególną przeszkodę. No i potem ona zaczęła coś mącić, że w końcu nie wychodziliśmy nigdzie, ale gadaliśmy codziennie na fejsie (potem mi powiedziała, że relacje z facetami traktuje ostatnio lajtowo, bo nie jest gotowa, no i to generalnie dziewczyna, która ma więcej kolegów niż koleżanek).

No i raz po takim czymś, że znowu się jakoś wykręciła od spotkania, ja powiedziałem, że mi się to nie podoba, bo nie chcę z nią tylko pisać na fejsie, bo nie chcę żebyśmy byli dla siebie tylko "kwadracikami z fejsa". No i ona napisała, czego w takim razie oczekuję, no to jej powiedziałem, że jest na tyle inteligentna, że chyba wie co oznacza kiedy chłopak poświęca tyle czasu itd. na relację z dziewczyną. (To już był błąd, trzeba było, widząc, że ma wątpliwości, coś chyba pokręcić) No to ona napisała, że tak myślała, ale to nie jest dobry czas dla niej, bo miesiąc temu zerwała po 2 latach i 8 miesiącach i w ogóle. No i ja debil, zamiast się powstrzymać i powiedzieć, żeby się w takim razie odezwała jak "będzie dla niej lepszy czas", czy coś, to napisałem coś w stylu, że się zawiodłem w takim razie... no i rozmowa zeszła na szczerość niestety (za dużą, powiedzieliśmy sobie przez fejsa prawie wszystko, czyli wyszedłem na miłego, wrażliwego chłopaka, który coś do niej poczuł, jej jest przykro, bo sądzi że mnie skrzywdziła, bo byłem w tym wszystkim delikatny, ale ogólnie docenia, sratatata, tylko no właśnie, co z tego?), czyli wyszło że mi strasznie zależało (chociaż nie zrozummy się źle, ja za nią nie latałem jak jakiś debil, no dobra trochę, ale bez przesady, na fejsie ona częściej pisała, ale ja częściej mówiłem o spotkaniach), a jej w sumie nie do końca, ale też dlatego, że trafiliśmy w zły moment. No i chyba sobie spaliłem praktycznie szanse na przyszłość, bo wiem, że ciężko jest do kogoś coś poczuć jak ten ktoś się przed tobą prawie całkowicie "odkrył" już bez tej tajemniczości i poznawania się . No i teraz ustaliliśmy, że ograniczamy kontakt do minimum, żeby mi przeszło. No wiem jak to wygląda, wiem, że wyszedłem na debila, nawet jeśli przy okazji wyszło, że jestem wrażliwy i wie, że spodobała mi się przede wszystkim z charakteru i sama mi mówiła, że uważa mnie za mądrego, inteligentnego, szczerego, wrażliwego i w ogóle.

(Chyba niestety) Niestety wspomniałem parę razy, że jakby za jakiś czas się zastanowiła i chciała spróbować, to żeby mi dała znać, to mi powiedziała, żebym nie odebrał tego jako robienie sobie nadziei i nie czekał na nią, bo to dla mnie będzie bez sensu, ale ona nie może mi zagwarantować, czy za jakiś czas nie będzie tak, że nic się nie zmieni, albo nagle nie strzeli jej strzała amora i się nie zakocha. Ale jakoś później w innym momencie powiedziała:"wątpię, żeby coś się kiedyś zmieniło na tyle, żebym mogła z tobą coś". No ale z drugiej strony lubi mnie, więc musiała tak powiedzieć, żebym teraz nagle nie czekał i nie robił sobie bez przerwy nadziei, bo bym się wykończył, a sama mi powiedziała, że potrzebuje trochę czasu. Wspomnę też, że niestety praktycznie wszystkie nasze najciekawsze rozmowy odbyły się na fejsie (żałosne) więc nie mogła do końca poczuć mojej pasji i zapału do niektórych rzeczy. Ogólnie dużo za wcześnie przeszedłem do ofensywy, bo teraz wiem, że powinienem był gadać z nią rzadziej przez dłuższy czas, trochę zmieniać emocje i dopiero szukać odpowiedniego momentu na coś więcej. No i teraz ustaliliśmy, że ograniczamy kontakty do minimum "żeby mi przeszło", więc do dupy.

Aha, jak coś to ta dziewczyna jest (nie tylko moje zdanie) bardzo inteligentna, no i ma przy okazji dość skomplikowany charakter.

Ogólnie, dla mnie wydźwięk z jej strony jest taki: teraz potrzebuję czasu i nie rób sobie nadziei bo na 90+% nic z tego nie będzie, ale nie zamykam sobie furtki jakby coś się zmieniło.

Dodam, że zupełne odcięcie się nie wchodzi w grę, bo mamy wspólnych znajomych i razem jesteśmy w samorządzie studentów (choć w różnych sekcjach), więc siłą rzeczy będziemy się widywać ze przy znajomych, na spotkaniach samorządu, czy na imprezach wydziałowych. Czasem ani razu, czasem raz, czasem dwa w tygodniu. To sprawa do dłuższej zabawy, ale mam ochotę i motywację żeby spróbować, bo i tak muszę ograniczyć kontakty, więc czemu nie powalczyć o coś więcej. Muszę zrobić tak żeby sama ujrzała we mnie kogoś z kim chciałaby się umawiać. Krótkoterminowo mam plan, ale czekam na rady, bo jestem strasznie mało doświadczony (co widać po liczbie popełnionych błędów). Aha wspomnę też, że za niecały miesiąc ma urodziny (początek grudnia), więc póki co planuję do tego czasu praktycznie zupełnie się odciąć, a w tym dniu zaproponować znajomym zorganizowanie jej niespodzianki (bo kiedyś mi mówiła, że rzadko miała okazję obchodzić urodziny) i dać jej samemu osobisty prezent, mały, oryginalny i związany z tym o czym dużo gadaliśmy.

Trzymajcie się!