elo

Ogólnie w związku z partnerką swoją jestem prawie rok, poznałem ją w trakcie wyjazdu nad morze. Ja jestem w wieku 26 lat, ona rok młodsza. W trakcie naszego związku zakończyła studia. Z tego, co wiem i co mi powiedziała, jestem jej najdłuższym związkiem.
Ogólnie mieszkamy osobno, poznaliśmy się na wyjeździe, przypadkowo bym rzekł i mieszkamy od siebie około 30 min.

Z początku bardzo często się widywaliśmy, jeszcze zanim studiowała końcówkę swojego semestru, bywałem u niej na noc w sumie cały czas, bywały tygodnie, w których więcej czasu spędziłem śpiąc u niej, aniżeli u siebie w domu. Oboje wciąż mieszkamy z rodzicami. Ona poznała moją rodzinę, a ja jej. Utrzymuje dobry kontakt z jej rodzicami, bratem i siostrą, także relacje mamy dobre. Również poznała mnie i zaznajomiła ze swoimi znajomymi, rzecz jasna ona moich poznała też.

Po jakimś czasie częstotliwość naszych spotkań zmalała, aczkolwiek powiedziała mi, że to po prostu spowodowane tym, że jest to końcówka studiów i po prostu musi skupić się na końcowych. Pewien czas minął, przez ten okres widywaliśmy się 1/2 w tygodniu. Wszystko było dobrze, związek kwitnął i wydaje mi się, że oboje byliśmy zadowoleni z biegu czasu.

Dodam tu, że każde nasze spotkanie, nawet te raz w tygodniu, to mniej więcej 5+ godzin, spędzamy je różnorodnie, czasem u mnie w domu, czasem u niej, na mieście, w kinie — zależnie od pogody, godziny itp.

Pewien czas minął, częstotliwość spotkań zmalała, dość bardzo porównując ją do początków. Widujemy się już od dłuższego czasu raz w tygodniu lub rzadziej. Pewnego dnia, miałem niepokój w głowie i chyba zbyt dużo myślałem, że postanowiłem zapytać przy najbliższym spotkaniu, czy jeszcze jej na mnie zależy i na naszym związku. Spojrzała na mnie z niedowierzaniem, bez pretensji, odparła z uśmiechem i zaskoczeniem, że tak, czemu w ogóle tak uważam — domyślam się, że nawet nie zauważyła, że mogło mi jej brakować. Oznajmiłem mówiąc, że częstotliwość naszych spotkań jest mniejsza, że mało się do siebie odzywamy, praktycznie jest to parę zdań poprzez SMSy.

Dodam, że nie kłócimy się zbyt często, nawet oznajmiłbym, że w ogóle, jeżeli już to sporadyczne sprzeczki, które kończyły się przed początkiem zachodu słońca.

Wracając do tekstu powyżej, odpowiedziała mi, że częstotliwość naszych spotkań jest mniejsza, ponieważ matka jej siedzi na głowie, by znalazła pracę, nie chodziła na imprezy itp. po prostu, by nie sprowadzała nikogo do domu 'w tym mnie'- to miało być coś w stylu 'kary' lub bardziej zmobilizowania do znalezienia pracy. Nie wspomniałem tu również, że moja dziewczyna chciała iść do pracy, wkurzało ją to, ciągłe gadanie, że ma iść itp., po prostu czekała na odpowiedzi z pracy gdzie aplikowała, a nie chciała iść do Biedronki, bo miała trochę ambicji.

Ogólnie z charakteru jest osobą inną, niż inne, które znam, lub znałem dziewczyny. Oznajmiła mi, że nie tęskni za mną, bez kłamstwa, bez przelewki, nie wiem jak na to reagować. Aczkolwiek, kiedy pewnego razu zapytałem, czy mnie kocha, odparła, że nie, że nie potrafi od tak tego powiedzieć, po takim okresie czasu, wciąż tego nie usłyszałem, ja w sumie też już nie mówię jej tego, czuje, że nie jest jej to po prostu 'potrzebne'.
Pytając, czy jest szczęśliwa, również odparła zaprzeczając, ponieważ szczęście definiuje w inny sposób, niż poprzez bycie w związku — szczęście to dla niej zakończenie studiów z pozytywnym wynikiem, znalezienie pracy, później dopiero związek.

Ogólnie aktualnie nasz kontakt bazuje na wiadomościach, sporadycznym spotkaniu 1/2 w tygodniu. Zazwyczaj to ja piszę, by się spotkać i sugeruje tu, lecz teraz zaprzestałem, czekam na ruch z jej strony, by zobaczyć, ile jej zajmie, by o mnie pomyśleć, bo jak mi odpowiedziała, ona nie tęskni, lub też nie potrafi tęsknić - myślę, że nie tyczy się to jedynie mej osoby, ale również innych.

Problem ogólny w tym jest taki, że to ja jestem tym który tęskni, czeka na wiadomość i z pewnością myśli dużo o swojej drugiej połówce. Wiem, że powinienem zająć się sobą, swoimi sprawami, siłownią itd. a związek traktować jako 'dodatek', a nie jako obowiązek, który zapełnia moją głowę niepotrzebnymi emocjami, zbyt częstą tęsknotą i posiadaniem drugiej osoby ku swego boku.

Nie wiem co mógłbym jeszcze uwzględnić w tym poście, na pewno wiele rzeczy zostało pominiętych, niektóre z premedytacja, inne z zapomnienia, ale chciałem mniej więcej oddać wizje tego, ogólny całokształt obecnej sytuacji.

Dodam że zależy mi na tym związku, jakoby nie był na chwilę aktualną, jestem otwarty na jakieś sugestie, własne przemyślenia i ogólnie hate.