Witam wszystkich

Mój problem z pewnością nie należy do nowych... i tylko potwierdza pewną regułę, w którą do niedawna sam nie wierzyłem - a mianowicie, że nie ma przyjaźni między kobietą a mężczyzną. To tak tytułem wstępu, a teraz chciałbym przedstawić (w możliwie krótko i treściwie;)) historię naszej znajomości. Mam nadzieję, że pozwoli ona zobrazować nasze ralacje z koleżanką oraz łatwiej ocenić czy to jeszcze jest do uratowania.

A więc... znamy się od ładnych kilku lat. Poznaliśmy się w liceum i wiem, że już wtedy wpadłem jej w oko (nawet walentynkę od niej dostałem:)) Ona była w innej klasie i w zasadzie widzieliśmy się tylko na przerwach, wymieniając krótkie ,,cześć" i to tyle. Nasza znajomość przez te wszystkie lata opierała się głównie na długich i niemal codziennych rozmowach w sieci. Rozmawiało się nam świetnie. Bardzo często w rozmowach podkreślała, że mnie lubi i się jej podobam, ja natomiast odpowiadałem, że też ją lubię, ale nic poza tym. Ona niestety odbierała to inaczej, sama uznawała się za przeciętną i wmawiała mi, że na pewno jej nie lubię. Zawsze tak twierdziła, można powiedzieć, że po dziś dzień tak twierdzi. Przez okres liceum jedyny nasz kontakt ,,face to face'' miał miejsce na weselu, na które zaprosiłem ją jako osobę towarzyszącą. Szczerze mówiąc na tym weselu po raz pierwszy przemknęła mi w głowie myśl w stylu ,,kurde.. ona mi się zaczyna podobać" Teraz żałuję... ale nie podjąłem wtedy jedank żadnych działań, nie chcąc zrobić czegoś głupiego - wiadomo alkohol i te sprawy.

Wesele i liceum się skończyły, a my wróciliśmy do rozmów w necie.

Zaczęły się studia. Oboje studiowaliśmy w tym samym mieście. Przez pierwsze trzy lata nie spotkaliśmy się ani razu, nasze ralecje nie ulegały zmianie. Dopiero w ostatnich dwóch latach studiów coś się zmnieniło. Czasami wracając do domu rodzinnego, zabierałem ją ze sobą, podrzucając do jej domu (mieszkała niedaleko w okolicy). Na początku była to jedyna forma naszych ,,spotkań'', która miała miejsce co raz częściej i częściej, a we mnie rosło poczucie, że co raz bardziej ją lubię. Nie okazywałem tego, jak zwykle z resztą w bezpośrednich ralacjach z nią, może dlatego żyła w przekonaniu, że nadal jej nie lubię.
Mimo to nasze relacje pogłebiały się coraz bardzej, a moje lubienie przekształcało się w coś więcej. Było kilka wypadów do kina, coś przekąsić, zaprosiłem ją kilka razy do domu na film. I w zasadzie chyba spotkania te przesądziły o tym, czego dotyczy cały ten wątek.

Kiedy nasze relacje zacieśniały się chciała chyba zaoszczędzić mi nieprzyjemnoiści, rozczarowań, mówiąc mi, że raczej nie szuka faceta i że nie powinienem się zbytnio nakręcać, nie próbował jej całować itp. itd. Nie mówiła tego jednak z jakimś wielkim przekonaniem, bo zawsze na wesoło. Sama chyba nie była pewna tego co mówi. Pomyślałem wtedy, że mnie się w sumie do niczego nie spieszy, ale mimo wszystko zasiała w mojej głowie ziarno niepewności, stworzyła pewną barierę, która uaktywniała się w czasie każdego spotkania - szczególnie tych u mnie w domu. Można powiedzieć, że wszystko rozegrało się na przestzreni ostatnich 6 miesięcy. Spotkania te były z początku (w moim odczuciu) całkiem udane. Była fajna atmosfera, dobry film, a na każdym spotkaniu było wino, którego niestety ja nie piłem (musiałem ją za każdym razem odwozić do domu, choć naciskałem by została)rozmawiało się nam dość swobodnie, ale no właśnie... tylko na poczatkowych spotkaniach. Każde kolejne wyglądało już tylko gorzej - opierało się tylko na rozmowach, nic poza tym Bałem się wykonać jakikolwiek ruch, by nie zepsuć wieczrou i naszych relacji. Czułem z każdym spotkaniem, że nie dzieje się dobrze, oglądamy tylko filmy i ogólnie... stoimy w miejscu. Rozmowy też się zbytnio już nie kleiły, czułem że ona oczekuje czegoś innego, jakiejś inicjatywy z mojej strony, strasznie mnie to irytowało, ale w głowie ciągle miałem jej słowa, żebym nie robił nic głupiego. Po prostu blokada, paraliż. Jedno spotkanie prawie przemilczeliśmy oglądając film, co skończyło się fochem z jej storny:( Zawsze po tych naszych seansach filmowych rozmawialismy sobie w necie i nie było z jej storny żadnych większych negatywnych sygnałów, co pozwalało mi odetchnąć z ulgą, ale z czasem zaczęła wspominać o mojej małomówności. Cóż wiedziałem już że kolejne spotkania nie mogą tak wyglądać, dziewczyna w końcu stwierdzi, że filmy to ona może sobie sama w domu pooglądać. Nadeszło kolejne ze spotkań. Ja trzeźwy, ona wypiła trochę więcej niż zwykle, co uznałem w sumie za szansę na trochę bliższy kontakt, ale też nie chciałem przegiąć. Stało się. Siedzimy i nagle oparła głowę o moje ramie, byłem zaskoczony, trochę zdezorientowany i przeszczęśliwy jednocześnie.. nie zsatanawiając się długo objąłem ją ramieniem. Później wszystko potoczyło się szybko. Leżała na kanapie z głową na moich kolanach, później leżeliśmy przytuleni oglądając film... te chwile sprawiły, że kompletnie przepadłem, jej zapach, dotyk, ciepło i pieszczoty, na które mi pozwoiła sprawiły, że odleciałem, zakochałem się w tej dziewczynie bez opamiętania...
Jak zwykle po każdym spotkaniu, na drugi dzień zawsze rozmawialiśmy w necie. Tak było i tym razem. Powiedziałem jej, że to był przecudowny wieczór i bez owijania w bawełnę wyznałem jej miłość. Nie uwierzyła mi na początku, później stwierdziła, że to jednak nie to... nie ma między nami chemii i nic z tego nie będzie. Załamałem się i nie pisaliśmy ze sobą przez jakiś czas.

Nadeszły wakacje. Ja wróciłem do domu, ona z racji tego, że pracowała została na miejscu. Nasz kontakt się odnowił.Dużo smsowaliśmy, praktycznie non stop, ale ostro zgrzytało między nami. Raz twierdziła, że mamy szanse na związek za chwile już szans nie było - często mieliśmy dni zerowego kontaktu z tego powodu. Umówiliśmy się jednak do kina. Spotkanie było całkiem udane, więc miałem nadzieję, że jednak coś z tego będzie. W końcu dostała urlop, okazało się że jedzie w to samo miejsce, co ja. Mało tego o tym samym czasie. Ja jechałem z rodzinką, a ona z kuzynostwem. Uprzedziła mnie, tylko że skoro jedzie z nimi, to głupio będzie się od nich izolować. Ja na to, że rozumiem - w końcu przyjechała z nimi, nie ze mną. Jednak cieszyłem się, że na pewno znajdzie chwilę czasu, byśmy mogli pobyć sam na sam. Niestety rozczarowałem się... za pierwszym razem spotkaliśmy się zupełmie przypadkowo. Przywitałem się z nią i resztą ekipy. W mojej ocenie było fajnie choć trochę dynamicznie - nie było czasu pogadać i zintegrować się z resztą ekipy. Drugi raz spotkaliśmy się kiedy wysłała mi smsa, że jest na plaży. Poszedłem na plaże i co? jest ona... i jej ekpia, właśnie skończyli pstrykać sobie zdjecia i zwijali się do domu. Tak więc przyszedłem do niej tylko po to by odprowadzić ją i jej towarzyszy do domu tą samą drogą, którą przed momentem przyszedłem. W drodze powrotnej byłem zły, smutny i rozczarowany całą tą sytuacją. Czułem się jak bym jej przeszkadzał na tych wakacjach. Wracając z tej plaży pooglądałem sobie w jej aparacie zdjęcia, które zrobili o zachodzie słońca. Zdałem sobie sprawę, że zachód słońca był grubo ponad godzinę temu, a sms przyszedł całkiem niedawno. Widocznie nie spieszyło się jej żeby mnie zobaczyć. Kolejne przygnębienie. Nie odzywałem się, póki nie napisała pierwsza ,,Bardzo jesteś zły na mnie? fajnie, że przyszedłeś" Miała jednak jakieś poczucie winy. Odpisałem, że nie mam już siły, nie wiem czego ona chce i najlepiej chyba będzie to zakończyć. Dostałem długiego smsa, z jego kontekstu wynikało, że chyba powinniśmy tak zrobić. Kilka tygodni bez kontaktu spowodowały, że odezwała się na gg. Rozmawiałem z nią jak kumpel , ale szybko uciąłem rozmowę. Sporadycznie wchodziłem na gg, ale odzywała się praktycznie za każdym razem gdy się pojawiłem. Następnie były kolejne trzy rozmowy z jej inicjatywy, za każdym razem pytała czy już kogoś mam, co u mnie itp. ale też je szybko kończyłem. Przedostatnia rozmowa była próbą pogadania o tym, co zaszło na wakacjach. Przedstawiłem jej, że z mojej perspektywy wyglądało to zupełnie inaczej. Po pierwsze nie chciałem rozmawiac z nimi, tylko z nią, po drugie nie było nawet czasu żeby z nimi pogadać, zintegrować się jakoś.. o czym ja w ogóle miałem rozmawiać z ludźmi, których widzę pierwszy raz na oczy...
Odpowiedziała mi, że mamy ze sobą trudny kontakt, i nie mamy za bardzo wspólnych tematów, że prawie nie rozmawiałem z nią i ludźmi, z którymi przyjechała.

Cały czas się do niej nie odzywałem, przyjąłem taktykę, że jak zatęskni to się odezwie, żyłem po prostu nadzieją, że z czasem może coś się zmieni. Odezwała się kolejny raz w tamtą niedzielę, scenariusz rozmowy niemal taki sam jak poprzednio, czyli bez zmian W następnym dniu już nie wytrzymałem. Napisałem do niej pierwszy, że ją kocham i nie potrafie jej już traktować jako koleżanki... nie potrafię być kolegą kobiety, którą kocham i jeśli nas już skreśliła na dobre, to powinniśmy zerwać kontakt. Usłyszałem od niej kilka zdań, których wydźwięk jest mniej więcej taki: ,,spoko, teraz wiem ile znaczyła da ciebie nasza znajomośc, ale jeśli nie umiesz inaczej to niech tak będzie, nie rozumiem tylko zasady wszystko albo nic" Poczułem się tak, jak by to jej, a nie mnie ta znajomośc rzeczywiście była obojętna...
Na tym wszystko się skończyło.

Z perspektywy czasu, wiem że spieprzyłem dużo rzeczy... i żałuję tego... postąpiłbym dziś inaczej. Na tych wakacjach na przykład po prostu mogłem poprosić ją o spotaknie sam na sam, ale stopień rozgoryczenia tą całą sytuacją przechylił jednak szalę. Może postąpiłem zbyt pochopnie pisząc, że to nie ma sensu. Tak samo na tych spotkaniach u mnie... mogłem być bardziej zdecydowany, i odważniejszy... niestety wygrała ostrożność.

Teraz targają mną wątpliwości czy dobrze zrobiłem zrywając z nią kontakt... ale z drugiej strony dalej bym cierpiał. Kocham ją bardzo... ale myślę, że straciłem ją już bezpowrotnie.

Jeśli ktokolwiek z Was chłopaki zada sobie trud przeczytania tego wszystkiego, będę wdzięczny za wszelkie rady i wskazówki co robić (o ile można w ogóle coś zrobić) w takiej sytuacji. Ja postanowiłem w bólu i cierpieniu czekać.

Pozdrawiam,
rufikk