Pierwsze spotkanie z nowo poznaną dziewczyną (rówieśniczka) - był dłuugi spacer, kawiarnia i potem znowu dłuugi spacer. Łącznie spotkanie trwało ponad cztery godziny. Pocałunek w policzek na przywitanie, dużo dotyku, a na koniec cmok w usta (oczywiście spieprzyłem sprawę, bo mogło być coś więcej). Fizycznie mi się podoba, jestem pewien, że ja jej również. Moje wątpliwości budzi jednak kwestia rozmowy.

1. Przez 4 h głównie to ja musiałem inicjować gadkę, przeważnie ja coś komentowałem/zadawałem pytania. Męczyło mnie to trochę, brakowało mi obustronnego zaangażowania w rozmowę. Jak jest z tym u Was na pierwszym spotkaniu? Też musicie głównie sami podtrzymywać interakcję?

2. Z racji, że jestem raczej introwertycznym typem, nie mam wykształconej zdolności nawijania non stop przez 4 h (zawsze pojawia się ta pustka w głowie, choćbym nie wiem jak się starał), a dziewczyna niewiele pomagała. Często zdarzały się więc chwile ciszy. Cisza - dobra czy zła? Jaka jest Wasza opinia?

3. Było dużo śmiechu, przekomarzania się, gadki szmatki - ok, fajnie, wiadomo, że śmiech to rzecz pozytywna. Ale brakowało mi trochę tematów na wyższym intelektualnie poziomie, jeśli próbowałem już jakieś zacząć, to ona obracała wszystko w żart. Nie protestowałem oczywiście , lubię żartować, ironizować itp., nawet jestem za proporcjami na korzyść żartu względem rozmów na poważnie (nie mylić z rozmowami na śmiertelnie poważne i nudne tematy ), ale tutaj odczułem przesyt głupkowatych gadek . Jak to z tym u Was jest na pierwszych spotkaniach?

Zaznaczę jeszcze, że dziewczyna jest lekko nieśmiała, ale tylko lekko - kontaktu wzrokowego często unikała i po jej mimice twarzy dało się odczuć taką uroczą nieśmiałość w chwili gdy np. stoimy blisko naprzeciwko siebie , ale problemów z dotykiem nie miała praktycznie żadnych.

Proszę Was o dzielenie się swoimi doświadczeniami (z pierwszych spotkań + czy zmieniają się one na kolejnych) i tradycyjnie komentarze, że spieprzyłem sprawę , bo nie pocałowałem .