Hej!

Jestem tu nowy i zaznaczam, że przeszukałem forum, aby znaleźć podobną opisaną sytuację do tej, o której chcę tu napisać.

Od jakiegoś roku mieszka w moim domu (osobny pokój) współlokatorka, z którą spędzam bardzo dużo czasu, a ja sobie na samym początku znajomości powiedziałem, że nie będę do niej startował, znamy się z treningów i będę ją traktował jak młodszą siostrę. Trenujemy razem, mieszkamy razem, mamy podobne gusta i śmieszą nas podobne tematy czyli ogólnie nudy nie ma w tej znajomości. W międzyczasie spotykałem się z kilkoma kobietami bez wiedzy współlokatorki. Zawsze wyznawałem zasadę, że kobietę trzeba najpierw spróbować (przespać się z nią) zanim zaproponuje się jej zawiązek i będzie dalej i intensywniej angażować się w relację. Przez ostatni miesiąc przestałem się spotykać z pewną kobietą i poświęciłem trochę za dużo czasu współlokatorce. Powiedziałem sobie na początku żadnego kontaktu fizycznego, czysta przyjaźń aż tu nagle trafiło mnie. Ona zaczęła umawiać się z kimś, a u mnie nie wiem skąd zrodziła się zazdrość o nią. Nie znałem się z tej strony, a tym bardziej dlaczego mi na niej zależy skoro się z nią nie przespałem. Wszystkie moje zasady zostały zachwiane i tym się martwię. Jakoś to tak jest, że umawiamy się z kobietami, śpimy z nimi, spędzamy mnóstwo czasu, ale nie czujemy tej głębi w relacji. Aż tu nagle uświadamiamy sobie, że osoba, z którą tak dużo nas łączy, z którą przygotowujemy rano śniadanie, śmiejemy się razem do upadłego, pomagamy sobie wzajemnie, razem gdzieś wychodzimy i trenujemy łączy nas dużo głębszy i silniejszy rodzaj więzi. Nagle zdajemy sobie z tego sprawę i się zastanawiamy jak to zmienić, żeby wyszedł z tego związek bo jest nam ze sobą dobrze, wspieramy i uzupełniamy się wzajemnie, dogadujemy się, a jeśli jedno coś spieprzy to zaraz stara się naprawić, wyjaśnić, zrozumieć. Kontakt mamy ze sobą bardzo dobry wręcz instynktowny. Przynajmniej tak mi mówi intuicja.

Opowiem teraz co się stało bo od kąd ona zaczęła spotykać się z kolesiem (oczywiście to ukrywa bo nie wie czy coś z tego wyjdzie), wiem o tym ze swoich źródeł, to zacząłem się tym strasznie przejmować i męczyć się z tym. Zauważyłem, że rodzi się we mnie ogromny żal, zaczynam źle o niej myśleć itp co zaniepokoiło mnie totalnie. Pewnego razu powiedziałem jej w kuchni prawdę, że męczy mnie to, że czuje do niej coś więcej niż przyjaźń, ale nie mogę tego dłużej ukrywać i że się w tym duszę. Ona powiedziała, że nigdy nie myślała i niczego do mnie nie czuła co mnie trochę zraniło, ale chciałem mieć sprawę jasną żeby nie było, że nie próbowałem. Zaproponowałem jej żeby się wyprowadziła bo ja po prostu wiem, że nie dam rady się odkochać gdy ona będzie cały czas paradować po pokojach, perfumować się, stroić, wypinać kuperek gdy sięga do lodówki, razem ze mną żartować i planować. Jestem tylko niewinnym facetem, a żaden na dłuższą metę by się w takiej osobowości, sylwetce i pozytywnej energii nie zakochał. Wiedziałem, że cały czas będę robił sobie nadzieje i że to musi się skończyć. Wiedziałem, że zrobie się dla niej kąśliwy, uszczypliwy i po prostu bardzo zły i że będzie chciała sama uciec ode mnie myśląc o mnie w zły sposób. Nie chciałem, żeby to się jakoś rozwinęło aż do takiego stopnia więc stąd stwierdzenie, żeby poszukała innego pokoju u kogoś innego.

Kiedyś rozmawiałem z nią o tym jakich facetów lubi, mówi że lubi takich którzy się bardzo starają i nie odpuszczają są wytrwali. Koleś z którym się spotyka nie jest wytrwały lecz raczej bardzo nachalny jak cholera i do tego wytrwały. Nie rozumiał raz jak go spławiała, próbował dalej, drugi raz dostał kosza takiego totalnego i normalnie większego desperata w życiu nie wiedziałem bo się nie zniechęcił i próbował drążyć temacik dalej. Gdy na treningach zamienie z nią słówko i on tego nie słyszy od razu mu się uszy nastawiają o co chodzi, ja widzę to po jego mowie ciała, a co dopiero widzą kobiety. Widać imponuje jej taka walka co jest zupełnie sprzeczne trochę ze mną bo ja się angażuje dopiero jeśli seks był zajebisty i nigdy się nie zakochałem w kobiecie, z którą nie miałem wcześniej kontaktu fizycznego, a tu proszę. Coś czego się nie spodziewałem, totalna nowość dla mnie. Ja się o nią bardzo starałem, ale ona tego nie widziała, miała mnie na co dzień, przyzwyczaiła się, nie widziała że codziennie coś dla niej robię.

Po tej rozmowie szczerej nasza relacja totalnie się zmieniła. Przestaliśmy się do siebie odzywać, ona nie wiedziała jak i ja też za bardzo nie wiedziałem co robić. Przyjęła to bardzo dzielnie i zaczęła szukać nowego pokoju do wynajęcia. Mało się odzywamy do siebie teraz. Zbudowałem sobie w głowie plan na siebie jaki będę za następne 3 miesiące totalnie odkochany, pełen życia i znów będę po prostu sobą, będę sie umawiał z innymi kobietami, kochał się z nimi itp. Staram sobie to wizualizować i zapomnieć o tym.

Wiem, że zrobiłem dobrze bo dobrze się z tym czuje, miałem jaja by to powiedzieć praktycznie od razu jak tylko wyczułem w sobie zazdrość zanim jeszcze się negatywne emocje nie obudziły na dobre, chciałem być z nią szczery. Nie będę sobie pluł w twarz, że nie miałem jaj by nie spróbować, spróbowałem, nie wyszło, trudno, ale powiedzcie mi dlaczego tak jest, że jak jedna osoba chce czegoś więcej, a ta druga nie i gdy stanie się to jasne nagle taka wspaniała przyjaźń, która wcześniej była już całkowicie się zmienia, nie ma tej swobody, jest jakieś napięcie, taka niezręczna cisza. Powiedzcie czy da się coś w tej kwestii zrobić? Bardzo bym chciał zbudować z nią związek, może nie teraz, może jak jej nie wyjdzie z tym kolesiem, nie wiem co zrobić. Każde moje staranie jest praktycznie nie widoczne. Próba umówienia kończy się na tym, że ona mówi zobaczymy, możliwe i inne tego typu androny. Nie chce urywać z nią kontaktu bo i tak jesteśmy skazani na siebie na treningach.

Widzicie to nie jest zwykła przyjaźń bo mieszkamy ze sobą. Co myślicie. Da się jakoś w tym przypadku sprawić, żeby ona zaczęła o mnie myśleć często? Jeśli nie mówcie śmiało ja i tak spadne na cztery łapy. Zależy mi na niej, stąd ten wpis.

--
Ze słonecznej Zielonej Góry, pozdrawiam wszystkich uwodzicieli. Piona!
Marcin