Witam was moi drodzy,
Dawno tu nie zaglądałem. To że znajdujecie czas, żeby odpowiadać i wysłuchać kolegów i im doradzić to jest coś na prawde zajebistego. Jak bedzie w moim wypadku okaże się.
Jednak do rzeczy. Rozpiszę się, aczkolwiek postaram sie zamieścic cenne informacje.

Nawiązując do tematu. Byłem tu kiedyś. Tak dawno to było, 6 lat temu. Przeglądałem i nabierałem wiedzy na temat uwodzenia dość wcześnie. Chwała bogu, że tu trafiłem. Jednak po 6 latach wracam, z doświadczeniem. Mam 21 lat studiuję. Chciałbym, zeby nie było tak monotonnie ale też nie chaotycznie to co chce opisać.

Skuteczne podrywanie w czasach mojej znacznej młodości było waznym celem. Starałem sie cały czas polepszać w kontaktach z dziewczynami. I tak utworzyłem siebie atrakcyjnego rycerza do walki. Jednak rycerz po 6 latach poznał któraś z kolei damę. Na poczatku zdobył jej serce. Ulotne spojrzenia, namiętne pocałunki, seks. Wcale nie chciałem, żeby tak sie wydarzyło. Zaszumiało na imprezie. To dziewczyna mnie poderwała, w dodatku koleżanka ze studiów. Przeprowadziła się po miesiącu studiowania do miasta gdzie studiujemy. Wprowadziłem się do niej, można tak napisać bo ciągle byłem u niej na noc. Zostałem obecny w jej życiu. Przez 6 miesięcy mnie zdobywała. Nie był to związek ale po jakimś czasie ona naciskała na związek i to bardzo. Nie określiłem się czego oczekuje od naszej relacji, stąd nic dziwnego że sie zakochała. Jednak to ona dawała od siebie maksa co może kobieta dać. Robiła wszystko abym z nią był. Ja jednak bałem się zaangażowania i ukrywaliśmy się na uczelni. Długooo, bardzo dłuugo. Była fantastyczną dziewczyną i materiałem na coś poważniejszego. Tak, po pewnym czasie zgodziłem się zostac jej facetem. Na początku wakacji przeprowadziliśmy sie do naszych wspólnych znajomych. Na wakacje mieliśmy mieszkać z nimi. Jej kłopoty zdrowotne z przeszłości na początku trwania naszego związku wróciły (uszkodzony jajnik). Musiała brać hormony od których potrafiła dostawać niekontrolowane wybuchu złości. Wcześniej też brała hormnony, ale nie wpływały na jej charakter. Związek robił sie toksyczny, wiele kłotni, momentami miałem mysli że robi sie coraz gorzej i zaraz to upadnie. Jednak myslami gdzieś błądziłem, że jednak dam szanse i coś z tego będzie. Tak, to ja kontrolowałem związek. To ja kiedy chciałem od niej odejśc na krok, to wieszała sie na szyji i błagała ze łzami w oczach zebym został. Powaznych kłótni nie było wiele, ale jak już były. To były intensywne. Niektóre przy naszych wspólnych znajomych. Wyjechaliśmy na wakacje po Polsce. Przed wyjazdem oparzyła się, była jedynym kierowcą, a plan był w miarę ambitny. Była rozdrażniona upałami i swoim cierpeniem jaki jej przynosiło oparzenie i kierowanie pojazdem w takich warunkach. Ale jednak chciała sie skupić na wakacjach, tak jak ja. Było raz lepiej raz gorzej, było momentami mega toksycznie. Wisiało na włosku. Byłem momentami egoistyczny i momentami mało wyrozumiały. Denerwowało mnie też jej wieczne narzekanie. Jednak przetrafliśmy te wakacje, które nie były takie super jakie sobie planowaliśmy. 2 dni spędziłem z nią po wakacjach i wyjechałem do siebie na obóz młodzieżowy na 3 dni. Po tym obozie mieliśmy sie spotkać. Do spotkania nie doszło. Była na impreze na domkach, gdzie byli moi kumple i dużo par. Uświadomiła sobie coś w tych dniach i na spotkanie nie przyjechała. Jednak ja o tym nie wiedziałem, telefon jej był wyłączony. Nastepnego dnia opieprzyłem ją za jej zachowanie. A ona napisała, że musimy spotkać się i ogólnie pogadać. Zadzwoniłem. Jej głos był chłodny, a słowa jej mało precyzyjne o co jej chodzi. Pierwsza myśl? Zdradziła mnie? poznała kogoś? Nie, nie ona. I na pewno mnie nie zdradziła.A czy poznała? wątpie. Byli tam nasi wspólni znajomi, którzy byli zdziwieni naszą późniejszą rozłąką. Mówili, że na pierwszych dniach na domku. Gdzie mój chłopak? Gdzie mój chłopak? , a później jej sie to zmieniło...
Pierwsze spotkanie było burzliwe, pytałem czy to postanowione ? czy chcemy to naprawić..? Nie chciała rozmawiac o nas, ale tez nie potrafiła skonczyc. I tułała się między tymi dwiema opcjami. Dużo emocji. Sam podjąłem decyzje patrząc jak sie męczy i nie może tego powiedzieć, ze to koniec. Jak straciłem ją, to tym bardziej doceniłem. Po rozstaniu zrobiłem rachunek sumienia. Z przebiegu sytuacji oceniam go na nieobiektywny, bo byłem zakochany. idealizowałem ją. Nastepnego dnia miałem przyjśc po odbiór rzeczy do kolegów, przyszedłem o 11 żeby móc z nia rozmawiać
. Rozmawialiśmy, płakała przy moim monologu mowiąc o swoich błedach w związku które nie widziałem, chciałem rzeczywiscie sie zmienic. Jednak słowami jej nie przekonałem, one są inne. Emocjonalne... Później już rozmawialiśmy jak ochłonęła. Jednak mówiła, że tracąc mnie poczuła ulge. To były ostatnie słowa. Uderzyły we mnie ze zdwojoną mocą. Straciłem ją. Smutny spakowałem się. To koniec pomyślałem. Minął tydzień

Ten rachunek sumienia o którym wspominałem, teraz już badziej obiektywny. Jednak może być ciutke naciągnięty. Jeszcze jestem zakochany, emocje są. Jednak znacznie obiektywniejszy.znacznie.. Nie będe pisał o niej, bo dziewczyna jak odchodzi to odchodzi przez faceta..a więc

-to ona dawała od siebie maxa, ja niewiele
-bałem się często uzewnętrznić ze swoimi emocjami. Rzadko słyszała kocham, mało ją doceniałem. Czesto droczyłem się, nawet jak już były to powazne pytania. Jednak wiedziałą ze ją kocham, tylko nie slyszała tego, mało prawiłem jej komplementów. Mało ją doceniałem na codzień, więc z jej inicjatywy padały czesto jakieś pytanią o nią, czy inne w których mogła dowartosciować się
-to ona pracowała po nocach, ja byłem leniwy od początku i praktycznie wcale nie pracowałem podczas studiów. Finansowo też czasami wchodziłem na jej budżet. Jednak miała wysokie alimenty i było to tak od początku i nie przeszkadzało to jej to żeby inwestować że tak nazwe w nas(we mnie), a mi tym bardziej nie przeszkadzało. To byłko nawet wygodne. Jednak już w okresie wakacyjnym narzekała że nic nie robię, ze jestem leniwy. Coś tam popracowałem, ale ogólnie za mało..Jednak na wycieczke samą starczyło..
- nie słuchałem jej na codzień, nawet z głupim wywieszeniem prania był problem, bo po prostu nie słuchałem ją. Momentami była jak katarynka, która w dodatku unosiła się nieproprocjonalnie gniewem do problemu, dzięki czemu bagatalizowałem jej problemy i jej zastrzeżenia do nas, do mnie..
-przesadzałem z alkoholem, odbiło sie to też na zdrowych relacjach
-rózniliśmy się troszkę ideologicznie i nasze kłótnie czasami były kłótniami o polityce, o światopoglądzie. Nie umiała przyjąc moich argumentów, rozumiała je jako atak na nią i że jej nie akceptuje. Chyba bardziej chodziło o sposób w jaki sposób z nią rozmawiam. A ten było różny, czasem ironiczny, czasem argumentowanie swoich racji strice skupiajac sie na logice problemu.

Już nie wazne,bo jej nie ma. Jestem tydzień po rozstaniu. Staram sie zyc, nie pisze do niej, kontakt urwany. Odkochuje się, jednak coś tam do niej czuje. I kwestia taka moi drodzy? Mam pytania do siebie, do Was.

1.Staram sie zmienic, swoje słabości. Walcze z nimi. Z moim lenistwem, z alkoholem. W głębi duszy wiem że to za nami, a z drugiej strony jednak fajnie nam było razem. I tu ta zasadnicza kwestia. Czy warto wracac? Nawet jeśli byłoby to krótki czas trwania rozłąki? Wydaje mi się że czas kieruje na nasza niekorzyśc. Może to dobrze, może to źle. Jestem w stanie ją stracić na zawsze i być gotowy podrywac nowe kobiety, ale zalezy mi. Jedno jest pewne, że kontakt na uczelni będe musiał z nią podrzymywać. Będzie w moim życiu. Będzie mi przypominała o sobie. Mamy mnóstwo wspólnych znajomych.

Jak uważacie? powrót byłby błędem? Czy myśl o nim jest błędem? Czy po prostu mam zacząć życ swoim życiem? Jestem w stanie to zrobić, umiem kontrolować swoje emocje nawet jeśli chciałbym do niej wrócić. Jestem w stanie zachowywać sie wobec niej jako zwykły kolegą, jednoczesnie chcąc w jakis sposob naprawić to. Aczkolwiek naprawić to, zaczynając od siebie.. A może to błąd myslenie w taki sposób? Może lepiej zyć, podrywać inne..Tylko co jak zaczne zyć swoim zyciem, a ona do mnie wróci? A jeszcze tam zadnej nowej kobiety nie będzie? Wiem że wiele zadaje sobie te pytania. Jednak patrząc na sytuacje która Wam opisałem, może Wam przybliży mój problem

PS. Zyje już swoim zyciem, ale na razie jest ono wypełnione pustką. Dziekuje za przeczytanie, licze na Wasze rady ;]