Cześć, nie byłem na forum od lat, nauczyłem się tego co mnie interesowało i poszedłem dalej przez życie, zawsze sam rozwiązywałem swoje problemy ale teraz jest nietypowa sytuacja bo chodzi o życie drugiej osoby i jestem ciekaw waszego zdania.
Mam 24 lata Ona ma 22, 2 lata temu na studiach poznałem dziewczynę, byliśmy razem 8 miesięcy ale pewnego razu mocno pokłóciliśmy się, napiła się i zdradziła mnie na wiejskim ognisku więc rozstaliśmy się bo znała zasady. Nie utrzymywaliśmy kontaktu( oprócz życzeń urodzinowych plus parę wiadomości do tego) przez około 1.5 roku aż parę dni wcześniej odezwała się czy jestem u siebie bo chce pogadać i tu zaczął się problem.
Przyszła załamana z masą problemów ale nie miała komu się wypłakać więc ją przygarnąłem i słuchałem. Opowiedziała że po rozstaniu bardzo cierpiała i zaczęła pić, pewnego razu po pijaku przespała się z jakimś kolesiem i zaszła w ciąże, gdy w domu się dowiedzieli że nie wie kto jest ojcem dostała zjebe i generalnie od niej się odwrócili, dalej piła i poroniła, załamała się psychicznie, rzuciła studia i próbowała się zabić ale nie miała odwagi dokończyć tego co zaczeła (ma kilku centymetrowe blizny przy nadgarstkach). Generalnie wszystko się posypało, była pokłócona z rodziną, miała problem z piciem i poroniła. Siedziałem jak wryty i jedyne co mówiłem to to, że mówi głupoty, że się wszystko ułoży.
Właśnie podczas pisania tego tematu uświadomiłem sobie, że ta rozmowa mogła być pożegnaniem, bo mówiła że nie widzi sensu beze mnie żyć, że nikogo tak nie kochała że na laptopie ma list pożegnalny i że widzi rozwiązanie tych problemów. Zdałem sobie sprawę że planuje dokończyć to co zaczęła więc zagrałem na czas i gdy prosiła bym jej nie zostawiał i przemyślał wszystko jeszcze raz, czy dam nam szansę powiedziałem że spotkamy się za parę dni bo muszę wszystko przemyśleć. Dziś jestem po spotkaniu z nią ( dopiero dziś dowiedziałem się o poronieniu, mimo że wspomniałem o tym wcześniej) i postanowiłem dać jej nadzieję by odłożyła swój zamiar skończenia ze sobą. Powiedziałem, że niczego nie mogę jej obiecać, że nie wiem co do niej czuję i dlatego powinniśmy spotkać się parę razy aż będę wiedział czy mogę do niej wrócić czy nic z tego. Dodałem też ultimatum, że aby o czymkolwiek mówić musi skończyć z piciem i się zebrać do kupy, odpowiedziała że da radę wziąć się w garść i że rzuci picie.
Do sedna, mój cel to odwieść ją od pomysłu samobójstwa, mam nadzieję że przez te kilka spotkań dam jej nadzieję na lepsze jutro itd. i teraz pytanie do Was:
1. w jaki sposób najlepiej to rozegrać, na co zwrócić uwagę przy rozmowach, (rozważam odkochanie jej poprzez bycie gorszą osobą niż mnie pamięta, ale tu 2 pytanie czy to dobry pomysł bo skoro ja utrzymuje ją przy życiu, tylko ze mną może teraz porozmawiać to co będzie jak mnie utraci ?)
2. Druga sprawa jest taka że była moją dotychczas największą miłością i obawiam się że podczas tych spotkań uczucie może ożyć co może pokomplikować całe moje życie.

Rozważałem nawet by serio do niej wrócić gdyby mi było z tym ok, ale rozsądek mówi że to bardzo,bardzo ale to bardzo zły pomysł, ma mnóstwo problemów i paskudną historię(w tym zdradę na mnie), wydawać by się mogło że jeśli przygarnę ją kiedy tego potrzebuje, gdy nie ma żadnego wsparcia to mógłby z tego być mocny związek ale nie wiem czy mógłbym zapomnieć o tym wszystkim, mimo jej zapewnień że nie zmarnowałaby 2 szansy.
Uff długie ale musiałem to tak opisać abyście wczuli się w moją skórę chociaż o drobinkę, mam nadzieję że uda mi się wyciągnąć coś wartościowego z waszych komentarzy, pozdrawiam
Enyoj