Cześć, krótko o mnie. Pochodzę z dużego miasta, mam 25 lat, dobrą pracę na znaczącym stanowisku i dobrze zarabiam. Niestety mam pewien bagaż w postaci problemów zdrowotnych, które znacząco obniżają mój komfort życia - efekt serii błędów lekarskich, a potem ucieczka od problemów w narkotyki.

Niedawno zakończyłem najdotkliwszy w mojej karierze związek z kobietą (a właściwie dziewczynką), która była znacznie ode mnie młodsza i ewidentnie niedojrzała emocjonalnie. Choć wszystko przebiegało pięknie, w pewnym momencie odezwał się jej były i całość zakłócił. Ostatecznie nie wróciła do niego, ale przez swoje tragiczne zachowanie, spowodowała, że ja rozmiękłem, stałem się 'needy' i popełniłem szereg zupełnie niepodobnych do mnie błędów.
Bardzo ale to bardzo i długo cierpiałem, ponieważ sytuacja przez miesiąc była niejasna, ale też dużo mnie to nauczyło. Wtedy też zainteresowałem się psychologią, komunikacją międzypłciową czy podrywaniem. Laska potem żałowała tej decyzji i była bardzo zazdrosna wiedząc, że umawiam się z kolejnymi dziewczynami - wiedziałem, że tak będzie, ponieważ na ogół coś się docenia dopiero po stracie.

Spotkałem w internecie kolejną, znów sporo młodszą, ale nie aż tyle kobietę. Zacząłem z nią rozmawiać i dwa pierwsze dni całe przegadaliśmy. Zadziwiła mnie ilość podobieństw między nami.
Następnie przez kolejne 2 się nie odzywałem (specjalnie, czekając na jej inicjację, ponieważ rozmowa wyjątkowo się kleiła).
Nie doczekałem się, ale zaprosiłem ją na pierwsze spotkanie.
Poszło bardzo dobrze, choć w drodze byłem o włos od 2 wypadków samochodowych (bardzo niecodzienna sprawa), przez co byłem mocno roztrzęsiony. Nie wykonałem przez to praktycznie żadnego ruchu fizycznego w postaci dotyku. Niedługo po tym wydarzeniu, podczas rozmowy o naszych preferencjach, powiedziała mi, że życzy mi, abym znalazł kobietę, której szukam i zasługuję na to (czy tego typu podobne pierd***nie). Zapaliła mi się żaróweczka pt. friendzone, ale nie rezygnowałem.
Kolejne spotkania poszły gładko, byłem znacznie pewniejszy siebie, zacząłem ją dotykać, przytulaliśmy się, tańczyliśmy, na 3 randce się pocałowaliśmy, a następne kilka potem uprawialiśmy seks. Była co do tego zdystansowana, ale ja wykonywałem pewne siebie, stanowcze ruchy i nie zawracałem sobie nadto głowy, gdy ona nie pozwalała mi siebie macać - dzięki temu bardzo szybko zaliczyłem bazę. Dużo ciekawych rzeczy razem robiliśmy, nie nudziliśmy się, seks to akurat coś czym mogę się pochwalić, więc na tej płaszczyźnie było na prawdę bardzo dobrze, czego ona nie ukrywała i otwarcie, mocno to komplementowała. Pomimo tego, że chciała więcej, miała wyrzuty sumienia, że stało się to tak szybko i może to negatywnie odbić się na naszej relacji.

Ona bardzo daje mi się dominować - ja decyduję o wszystkim - co robimy, jak to robimy, kiedy to robimy, gdzie to robimy i z kim to robimy. Od spotkania, po przez wybieranie ścieżek w parku aż po łóżko. Podoba mi się to, ale chcę od niej minimum inicjatywy i nie chcę o tym mówić w prost - niestety, ale to zabija sporo magii i trzeba uciekać się do tych dziecinnych gierek i manipulacji.
Sęk w tym, że ona także interesuje się psychologią z naciskiem na relacje damsko-męskie i jest bardzo świadoma tego, że my musimy zdobywać, żeby uzyskać poziom zainteresowania (to prawda, sam się na tym łapię - gdy jest za łatwo, od razu myślę o innych kobietach).
Kolejny raz z rzędu odcinam się na parę dni i w ogóle do niej nie piszę, czekając na jakiś kontakt z jej strony. Wiem, że nie jest zajęta, a czasem wręcz się nudzi (tak, sprawdzam ją - wstyd mi, że to robię i zdaję sobie sprawę, że powinienem zająć się sobą).
Mijają kolejne dni, weekend kiedy to zawsze się spotykamy, ale ja twardo czekam na jakiś ruch z jej strony.

Spotykamy się od jakiegoś miesiąca, do tej pory widzieliśmy się ok 8 razy. Niemniej jednak nawet nasza pierwsza randka była bardzo długa, bo trwała jakieś 8 godzin. Kolejne podobnie lub więcej.

Moje pytanie brzmi - jak sprawić, aby ona także wykazała minimum inicjatywy? Jestem leniwy i chcę, abym to ja był choć trochę goniony, bo dbanie o planowanie wszystkiego, wydawanie pieniędzy na różne wymyślne miejsca i jedzenie trochę mnie już zaczynają męczyć. Nie chcę tego mówić wprost, póki nie spróbuję bardziej niebezpośrednich metod.

Dziękuję, że wytrwaliście aż dotąd - do końca mojego przydługiego wywodu.