Witam wszystkich ponownie. Długo tu nic nie pisałem bo nawet dobrze mi się w życiu powodziło. No właśnie powodziło bo teraz czuję się jak ostatnia cipa i kupa gówna. Ale po kolei.

Od ostatnich przygód wziąłem się za siebie. Siłownia, runmageddon, trochę pozwiedzałem. Ogólnie było mi dobrze mimo iż robiłem to wszystko sam. Poznałem parę dziewczyn, z niektórymi tylko pisałem a z innymi się spotkałem. no i jak to bywa ale ja nie spasowałem komuś albo ona mi. Ale poznałem jedna fajna dziewczynę z którą spotykałem się 2 miesiące. Dobrze się nam dogadywało, zostawałem u niej na noc no i jakieś macanko czy coś (bazy nie zdobyłem).

I tu się zaczyna problem. Bo z tego gościa wyluzowanego, mającego własne cele i marzenia na nowo stałem się emocjonalną pizdą. Za każdym razem gdy u niej byłem zbliżałem się do niej coraz bardziej i traciłem grunt pod nogami. Przyzwyczaiłem się i wkręciłem. Było zajebiście jechać do kogoś, całować się z ta osobą, czuć ją przy sobie całą noc, jej ciepło jak się tuli do Ciebie. Wkręciłem się na maksa. I dałem dupy.

Na ostatnim spotkaniu (tydzień temu) zostałem u niej na 2 noce. Miałem urodziny , dostałem prezenty od niej i ogólnie było super. Taka prawdziwa namiastka związku. Ogólnie napisze że to jest typ dziewczyny która ma dużo znajomych, w większości facetów więc ma kumpli z którymi utrzymuje kontakt. Nie robiło mi to problemu do czasu gdy leżeliśmy pisała z gościem i ewidentnie gość chciał się z nią spotkać. Od razu zapaliła się mi żarówka że coś jest nie tak. Nie dawało mi to życia, tym bardziej jak się okazało że to jej były z którym się przestała spotykać przez odległość jaka ich dzieliła.

No ale gdzie w tym problem? Problem jest taki że w chwili gdy się wkręciłem na maksa pojawiła się chorobliwa zazdrość. Ciągle to było w głowie. Ciągle coraz to inne myśli jak mnie robi w chuja i znowu dostane kopa w dupę. Cały czas mi to wierciło w głowie. Nie pomógł fakt że od czasu jak pojechałem zaczęła mniej pisać. Przynajmniej ja odniosłem takie wrażenie, bo tez praca i wgl załatwienia na studiach i nie miała czasu. I tu kolejna informacja co mi nieźle ryła psychę to że co jakiś czas była na fb a mi nie odpisywała. No i przyszedł dzień że skumulowało się wszystko, miliard czarnych myśli, złe samopoczucie, nerwy. Już miałem dość i mi się płakać chciało. Wybuchłem. Napisałem czy to chodzi o niego. Szybka odpowiedź o co mi chodzi. Zadzwoniłem i przedstawiłem jej swoje odczucia. Że widziałem że gościu się na siłę wprasza, że mnie zaczęła olewać itd. Co z tego wynikło? Że była w szoku że tak myślę i że tak nie jest.Bo mówiła że ma dużo kolegów ale tylko kolegów i jak się spotyka ze mną na poważnie to nie ma zamiaru robić tego z innymi. Tylko koleżeńskie wypady. I że teraz musi się zastanowić czy jest sens to ciągnąć dalej bo będzie tylko gorzej z mojej strony. A co do byłego to że chciał się z nia spotkać ale się nie zgodziła bo między nimi wszystko skończone a tak tylko utrzymują kontakt (pomaga mu z dietą).
Ogólnie wymiana zdań trochę trwała a potem juz jakoś normalnie pogadaliśmy. Pisanie dalej jest rzadkie i 2 telefony też już takie krótkie.

Dałem dupy znowu. Juz czuje że wszystko chuj i tak trafi. Cały wysiłek który włożyłem w zmianę siebie, wszystkie plany nie mają znaczenia teraz. Robiłem kursy żeby mieć lepsza robotę, iść na swoje i przeprowadzić się do Krk tam gdzie ona mieszka żeby się częściej widywać no i stworzyć z nią związek. Nie ma to juz dla mnie żadnego znaczenia. Jestem na dnie. Nie mam żadnych chęci by znowu ruszyć do przodu. Byłem tak blisko wszystkiego i znowu nic nie wyszło z tego. Kolejny raz żeby uprawiać sobie seks z fajna kobieta zostaje z krzyckami w oczach, tysiącem głupich myśli i waląc konia przed kompem. Do tego dochodzi fakt że 2 przyjaciół z którymi się przyjaźniłem po 7 lat wyjebali się na mnie. Wyjebali sie kumple bo nikt teraz nic nie potrzebuje. Zostałem sam nie mając kompletnie w nikim oparcia i bez możliwości pogadania z kimkolwiek. Nie mam poczucia własnej wartości przez to wszystko. już od podstawówki byłem ciągle pomiatany i wyśmiewany przez wszystkich. Czuje że już wtedy zaczął się problem i póki co się tylko pogłębia. Nikt nie wierzył we mnie, nawet rodzice mimo iż za każdym razem udowadniałem im że daje radę i moje plany i pomysły wychodzą mi na dobre. zawsze było "po co" "nie szkoda pieniędzy" "masz dobra prace" "pewnie nic z tego nie wyniknie dobrego". Ciągłe podcinanie skrzydeł przez wszystkich.

Nie czuję się mężczyzną. Mam 25 lat a bliżej mi do kupy gówna lub płaczliwej baby niż do faceta. I co teraz? Mam wszystko jebnąć i zerwać z nią kontakt? Jak mam teraz znów się stać facetem jakiego poznała , z tym błyskiem w oku i głowa pełna marzeń. Jak znów stać się wartościowym facetem z którym mogła by sobie ułożyć życie ? Czy po prostu zostać w jej oczach pizdą i poświęcić kolejny rok na to by odzyskać sztuczną pewność siebie i poznać inne kobiety. By być może sytuacja się powtórzyła i znowu został z chujem w reku?
Dziś to jest punkt kulminacyjny tego wszystkiego.Mam problem. I to bardzo duży.