Witam
Postaram się w skrócie opisać moją sytuację.
Byłem z panną 2 lata. Na początku wiadomo "EDEN" lecz później "proza dnia codziennego". Panną emocje targały jak saleta nejmanem Do tego stopnia, że często nie dałem rady nad soba panować i dochodziło do niepotrzebnych kłótni. Związek na odległość - lecz każdy wolny czas razem. Wspólne wyjazdy, spacery itp. stały się rutyną. Do tego doszły problemy związane z moim poprzednim związkiem -mam synka/problemy z jego matką. Panna chciała we wszystkim uczestniczyć, rozdawać karty, ingerować we wszystko. Ja stawiałem opór - o to też były kłótnie, że ją odrzucam, że mam swoje pewne sprawy. Mogła wisieć na tel. po kilka godzin - przeważnie to ja pierwszy kończyłem rozmowy. Miałem dużo pracy i panna poczuła się odrzucona. W końcu słyszę tekst - zostańmy przyjaciółmi. Wiadomo co się kręci - ok rozumiem (przez tel). Laska ładna więc alternatywa w postaci innego osobnika. Chłodnik z mojej strony - zero kontaktu. Laska dzwoniła dośc często, lecz powtarzała, że nie jesteśmy razem - "koło ratunkowe" ??? Krótkie spotkanie, panna płacze i nie wie co ma robić. Zagubiona jest. Wspomina o koledze itp. Wycofałem się. W końcu nadszedł dzień wesela, na które mieliśmy iść razem - zero odzewu. Poszła z kolegą. Na 2 dzień wydzwania do mnie, ale ja miałem zły humor - nie odebrałem. Po tygodniu dzwonie, że podjadę do niej rzeczy oddać - ona, że spotyka się z kolegą i jest u niej. Wycofałem się. I tutaj mój błąd – po kilku dniach pojechałem niezapowiedzianie żeby pogadać - laska pojechała gdzieś z kolesiem i z matka jej się widziałem, która powiedziała mi, że ona mnie kocha. Przez tel. powiedziała, że nie będzie zmieniać planów ze swoim facetem. Potem kolejne spotkanie - formalności załatwić. Płacz, lament i mój błąd bo wdałem się w niepotrzebna rozmowę o powrocie ...
Minął miesiąc - zero kontaktu.
Tel. od niej, że jestem w mieście i chce mi coś oddać (ostatnia rzecz). Pytam skąd wiesz, że jestem a ona, że mijała mnie jadąc ze swoim narzeczonym Ja: a pierścionek masz? Chwila przerwy - mam (ściema). Prosi abym pod jej chate podjechal na 5 min i mi to da. Ja, że nie mam ochoty jej oglądać i niech to odda bratu a ja od niego odbiorę. Ona nalega a mi zależało na tej rzeczy i zgodziłem się. Przyjechała z narzeczonym . Zależało jej na tym abym podjechał. Koleś ewidentnie jej pieskuje - leciał za nią niczym na promocję do biedronki. Panna daje mi to mówiąc siema. Ja zero odzewu wsiadłem do auta i pojechałem.
Nie szukam rady jak ją odzyskać, chociaż jeszcze ją kocham, ale NIE CHCĘ DO NIEJ WRACAĆ.
Po prostu nie chcę być w jej oczach frajerem. Spotykam się z innymi, podrywam, ale wciąż nie mogę zdjąć jej z pieprzonego "piedestału".
No więc sfrajerzyłem się czy nie?
Dziękuję i pozdrawiam